ตอนที่ 34 ตอนพิเศษ2

เจ๊รินไม่ได้ตอบคำถามนั้นด้วยวาจา ทว่าคำตอบของเธอกลับฉายชัดผ่านดวงตาที่วาวโรจน์ด้วยแรงตัณหา เรือนร่างอวบอัดของเธอยังคงชุ่มโชกไปด้วยเม็ดเหงื่อที่สะท้อนแสงไฟรำไร เธอโน้มตัวเข้าหาแล้วใช้ริมฝีปากประกบดูดดื่มกับเด็กหนุ่มรุ่นลูกอย่างโหยหาและหิวกระหาย ราวกับจะสูบวิญญาณของเขาเข้าไปในร่าง

สัมผัสอันจาบจ้วงนั้นทำให้เอกถึงกับสั่นสะท้านไปทั้งตัว เขาเคยผ่านสมรภูมิรักกับสตรีมาทุกรูปแบบ ทั้งสาวน้อยไร้เดียงสาไปจนถึงคุณหญิงผู้สูงศักดิ์ แต่กลับไม่เคยพบเจอใครที่มีความหื่นกระหายและเร่าร้อนได้เท่ากับแม่ของเพื่อนรักคนนี้เลย

"ช่วยทำให้เจ๊หายคิดถึงหน่อยซิ... จัดให้หนักกว่าเมื่อกี้อีกนะ"

เธอเอ่ยเสียงพร่าพลางใช้ร่างกายบดเบียดเรียกร้องการเติมเต็มอีกครั้ง เอกเองก็ไร้ซึ่งความคิดที่จะปฏิเสธ เมื่อ ท่อนเนื้อของเขาฟื้นคืนชีพขึ้นมาอย่างเต็มกำลังภายใต้ปลายนิ้วของเธอ เขาจึงโถมกายเข้าใส่เพื่อสานต่อบทเพลงกามที่ดุเดือดกว่าเดิม ในนาทีนั้นความผิดชอบชั่วดีถูกโยนทิ้งไว้เบื้องหลัง เหลือเพียงสัญชาตญาณดิบที่สั่งการให้เขาตักตวงความสุขจากร่างอวบอัดนี้ให้คุ้มค่ากับเม็ดเงินและอารมณ์ที่พุ่งพล่าน

เวลาผ่านไปเนิ่นนานจนพายุสวาทมอดดับลง ทั้งคู่นอนกกกอดกันท่ามกลางลมหายใจที่ยังหอบกระชั้น มือหนาของเอกยังคงฟ้อนเฟ้นทรวงอกอวบอัดของหญิงรุ่นแม่ด้วยความย่ามใจ ราวกับยังไม่พึงใจในรสสวาทที่เพิ่งผ่านพ้น

"เอก... วันนี้อยู่กินข้าวเย็นด้วยกันนะ เจ้าโตมันจะกลับมาเยี่ยมบ้านพอดี"

คำชวนเรียบๆ ของเจ๊รินทำเอาเอกถึงกับชะงักไปชั่วครู่ ลำคอพลันแห้งผากขึ้นมาเสียดื้อๆ ความกระอักกระอ่วนแล่นริ้วเข้ามาในใจ เมื่อนึกภาพว่าเขาเพิ่งจะ ขย่มแม่ของเพื่อนรักอย่างบ้าคลั่งไปหยกๆ แต่กลับต้องมานั่งปั้นหน้าเผชิญหน้ากับมันบนโต๊ะอาหารในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า

"ได้ครับ..."

สุดท้ายเขาก็ตกปากรับคำอย่างว่าง่าย ชายหนุ่มพยายามสลัดความรู้สึกผิดทิ้งไป แล้วแทนที่ด้วยความคิดที่ว่านี่คือการย้อนรำลึกบรรยากาศเก่าๆ ที่เพื่อนรักในวัยเยาว์จะได้ล้อมวงกินข้าวด้วยกันอีกครั้ง แม้ว่าในครั้งนี้... ความสัมพันธ์ระหว่างเขาและแม่ของเพื่อนจะถลำลึกไปไกลเกินกว่าที่ใครจะคาดถึงก็ตาม

ผ่านไปเพียงไม่นาน เสียงมอเตอร์ไซค์คุ้นหูก็ดังมาจอดที่หน้าห้องแถว ก่อนที่เสียงตะโกนอันสดใสจะทะลุผ่านประตูเข้ามา "แม่! ผมกลับมาแล้ว!"

เอกเป็นคนก้าวไปเปิดประตูให้ด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ ทันทีที่บานประตูเปิดออก เขาฝืนยิ้มทักทายพลางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้ดูปกติที่สุด "กลับมาแล้วเหรอเพื่อน พอดีกูคิดถึงบรรยากาศเก่าๆ เลยแวะมาเยี่ยมเจ๊รินน่ะ"

ไอ้โตชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาด้วยความดีใจตามประสาคนซื่อ "ฮ่าๆๆ มาได้ไงวะเนี่ย! ลมอะไรหอบมหาเศรษฐีมาถึงสลัมได้" มันตบไหล่เพื่อนรักอย่างแรงโดยไม่ได้เฉลียวใจเลยแม้แต่น้อย สำหรับไอ้โตแล้ว เอกคือเพื่อนแท้ที่เติบโตมาด้วยกัน และความสนิทสนมระหว่างเอกกับแม่ของมันก็เป็นเรื่องธรรมดาที่เห็นมาตั้งแต่เด็ก

ในขณะที่ไอ้โตเดินเข้าไปกอดแม่ด้วยความรัก เอกได้แต่ยืนมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่ปนเปกันไปหมด ความใสซื่อของเพื่อนรักยิ่งทำให้ความผิดบาปในใจเขาเด่นชัดขึ้น ทว่าสัมผัสอันเร่าร้อนของเจ๊รินที่ยังอุ่นซ่านอยู่บนผิวกาย ก็ทำให้เขายากจะถอนตัวออกจากวังวนนี้ได้จริงๆ

บรรยากาศการล้อมวงกินข้าวที่ดูเหมือนจะอบอุ่นกลับกลายเป็นสมรภูมิที่เอกต้องรับศึกหนักอย่างคาดไม่ถึง ในขณะที่ไอ้โตกำลังคุยฟุ้งเรื่องงานด้วยความใสซื่อ เจ๊รินกลับเริ่มเกมรุกที่แสนอันตราย ภายใต้โต๊ะไม้ตัวเก่า เธอใช้เท้าเปลือยเปล่าลูบไล้และเขี่ยเข้าที่จุดยุทธศาสตร์กลางเป้ากางเกงของชายหนุ่มรุ่นลูกอย่างจงใจ สัมผัสที่ซุกซนนั้นปลุกปั่นอารมณ์ดิบจน ท่อนเนื้อของเอกเริ่มแข็งขืนดุนดันเป็นลำอยู่ภายในกางเกง

"เอก... ไหนๆ ก็แวะมาแล้ว คืนนี้นอนค้างที่นี่เสียสิ" เจ๊รินเอ่ยปากชวนด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แววตากลับพราวระยับ

เอกพยายามข่มอารมณ์พลางทำสีหน้าเกรงใจสุดขีด "มันจะดีเหรอจ๊ะเจ๊... ไอ้โตกับเจ๊ก็นานๆ จะได้เจอกันที ผมไม่อยากกวนเวลาครอบครัว"

พอได้ยินแบบนั้น ไอ้โตกลับขมวดคิ้วมองหน้าเพื่อนด้วยสายตาเคืองๆ "อะไรของมึงวะเอก? หรือว่ามหาเศรษฐีอย่างมึงจะรังเกียจบ้านรูหนูของกูจนนอนไม่ลงเสียแล้ว"

เจอคำพูดตัดพ้อของเพื่อนรักเข้าไป เอกทำได้เพียงยิ้มเจื่อนๆ ด้วยความลำบากใจ ใจหนึ่งเขากลัวความลับจะแตก แต่อีกใจหนึ่งสัมผัสจากปลายเท้าของเจ๊รินก็กำลังเร่งเร้าจนเขาแทบคลั่ง สุดท้ายเขาจึงจำต้องพยักหน้าตกลง

"โอเคๆ กูไม่ได้รังเกียจเสียหน่อย งั้นคืนนี้กูจะนอนค้างที่นี่ด้วยแล้วกัน"