ตอนที่ 3 ปฏิบัติการล่า

ภายในศาลาวัดที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นธูปและหยาดน้ำตา เอกยังคงนั่งนิ่งประชันหน้ากับภาพถ่ายหน้าศพของแม่ ดวงตาที่เคยสดใสบัดนี้บวมช้ำและเลื่อนลอย ความสับสนถาโถมเข้าใส่เด็กน้อยจนเกินรับไหว คนเพียงคนเดียวที่เขารักที่สุดจากไปทิ้งไว้เพียงความโดดเดี่ยว ส่วนผู้เป็นพ่อนั้น... เอกจำได้เพียงคำบอกเล่าอันขมขื่นจากชาวบ้านว่า "มันทิ้งเราไปหาเมียใหม่ตั้งแต่วันที่แม่เข้าโรงพยาบาล"

รอบกายของเด็กน้อยในยามนี้ไม่ได้อ้างว้างอย่างที่คิด เจ้าหน้าที่รัฐและคนของนายอำเภอต่างรุมล้อมเอาใจ ปรนนิบัติพัดวีราวกับเอกเป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์

"น่าสงสารมันแท้ๆ พ่อแม่ก็ไม่มี แต่ก็นะ... โบราณว่าทำดีได้ดี อีกหน่อยไอ้หนูนี่คงวาสนาสูง เสี่ยใหญ่ระดับประเทศจะมารับไปชุบเลี้ยง พวกเราก็ดูแลมันให้ดี อย่าให้บกพร่อง เดี๋ยวหัวจะหลุดจากบ่าเอา" เจ้าหน้าที่กลุ่มหนึ่งซุบซิบพลางมองเอกด้วยความนับถือในโชคชะตาที่กำลังจะเปลี่ยนไป

ตัดกลับมาที่บรรยากาศยามดึกสงัดในชุมชนแออัดที่โชยไปด้วยกลิ่นน้ำครำและขยะเปียก กลุ่มชายฉกรรจ์ชุดดำนับสิบชีวิตก้าวเท้าฉับๆ เข้าไปในตรอกแคบที่เต็มไปด้วยน้ำขังสีดำสนิท

"เชี้ย... เหม็นชิบหาย พวกมันอยู่กันไปได้ยังไงวะเนี่ย!" หนึ่งในลูกน้องสบถออกมาพลางปิดจมูก "หุบปากแล้วรีบหาตัวมันให้เจอ งานนี้เสี่ยสั่งตาย ห้ามพลาดเด็ดขาด!" หัวหน้าชุดสั่งเสียงเข้ม

พวกมันไล่เคาะประตูบ้านสังกะสีจนชาวบ้านสะดุ้งตื่น จนกระทั่งมาถึงเป้าหมาย... บ้านไม้กึ่งปูนสีฟ้าซีดๆ ที่ดูดีกว่าหลังอื่นเพียงเล็กน้อย ภายในนั้น เสียงครางระงมด้วยกามราคะกำลังดังประสานกับเสียงพัดลมเก่าๆ ไอ้อ๊อดพ่อบังเกิดเกล้าของเอก กำลังเสพสมกับเมียใหม่อย่างบ้าคลั่งโดยไม่สนสี่สนแปดว่าลูกชายกำลังเคาะโลงศพแม่เพียงลำพัง

ตึง! ตู๊มมมม!

ประตูบ้านปลิวหลุดจากบานพับด้วยแรงถีบอันมหาศาล ไอ้อ๊อดสะดุ้งเฮือก กามารมณ์ที่กำลังพุ่งพล่านหดหายไปในพริบตา "เฮ้ย! พวกมึงเป็นใครวะ! กล้าดียังไงมาขัดจังหวะกูกับเมีย!" มันตะโกนด่าอย่างขาดสติ ทั้งที่เนื้อตัวยังเปลือยเปล่า

"ปากดีนักนะมึง... ดูซิมันจะมีน้ำยาแค่ไหน!" ตุบ! พลั่ก! โครม!

บาทานับสิบคูระดมใส่ร่างของไอ้อ๊อดจนหน้าบวมเขียวช้ำ เลือดกบปากจนสิ้นฤทธิ์เดช ในขณะที่เมียใหม่ของมันสั่นระริกด้วยความกลัว สภาพกึ่งเปลือยของเธอเรียกสายตาหิวกระหายจากลูกน้องเสี่ยใหญ่ได้เป็นอย่างดี

"ลูกพี่... อีนี่น่าเอาจัด นมเป็นนม รูปร่างอย่างกับนางแบบสลัม เสี่ยเห็นอาจจะถูกใจก็ได้นะ" ลูกน้องคนหนึ่งเอ่ยพลางลอบกลืนน้ำลาย

"เออ... จับใส่เสื้อผ้าแล้วลากคอมันไปทั้งผัวทั้งเมียเนี่ยแหละ เอาไปให้เสี่ยตัดสินใจที่ท่าเรือ"

เมื่อจัดการควบคุมตัวเป้าหมายได้แล้ว หัวหน้าชุดดำก็ต่อสายตรงหาเจ้าชีวิตทันที "ฮัลโหลครับเสี่ย... งานเรียบร้อยครับ ผมลากคอไอ้อ๊อดกับเมียมันมาถึงจุดนัดพบแล้วครับ"

ปลายสายเงียบไปอึดใจ ก่อนที่เสียงเย็นเยียบของเสี่ยจะตอบกลับมา "ดีมาก... รออยู่ที่นั่นแหละ ผมใกล้จะถึงแล้ว"

ความตายอาจเป็นความปรานีเกินไปสำหรับคนอย่างไอ้อ๊อด ในค่ำคืนที่ลมทะเลพัดแรงเช่นนี้ กฎหมายอาจเข้าไม่ถึง... แต่ กฎของพ่อกำลังจะเริ่มต้นขึ้น