Masukคนรอบตัวผมไม่ปกติสักนิด
บทที่ 7 พี่ไม่อยู่น้อง (ไม่) ร่าเริง
"สวัสดีครับ...น้องกาย"
"ส...สวัสดีครับ..." ผมยกมือไหว้ทักทาย
"นี่คุณพัท แฟนแม่เอง" แม่พูดด้วยท่าทางเขินอาย
"ครับ...ลุงพัท" ผมพูด
"ว้าย! อย่าเรียกลุงสิลูก คุณพัทอายุน้อยกว่าแม่ตั้ง 10 ปีแน่ะ เรียกพี่สิ" แม่แก้ต่างให้ตาลุงนั่น
"ครับ...พี่...พัท"
"เอาน่า ๆ กายรับได้ไหม...เรื่องแบบนี้?" ไอ้ลุงนั่นถามผมด้วยรอยยิ้มอ่อน ๆ...
น่ากลัว...
"ได้อยู่แล้ว...ถ้าลุง...เอ๊ย! ถ้าพี่รักแม่ผมจริงๆ..." ผมพูดเสียงสั่น
"รักอยู่แล้ว รักทั้งแม่ทั้งลูกเลย"
"ฮะ...ฮ่า..." ผมฝืนหัวเราะแห้ง ๆ ออกไป
"พี่พัทจะทานข้าวพร้อมกันเลยไหม" แม่ถามไอ้ลุงนั่นพลางจัดโต๊ะอาหารในห้องครัว
"แม่..." ผมสะกิดแม่... ไม่กินน้า ไล่เขาไปเถอะ
"ทานก็ได้ครับ"
"โอเค เดี๋ยวฉันไปเตรียมกับข้าวให้แป๊บนึงนะ" แม่ดูตื่นเต้นและดีใจมากที่ผมไม่ขัดขวางความรักใหม่ของแม่... ส่วนไอ้ลุงนี่...
บางทีผมอาจจะตาฝาดก็ได้ หรือหน้าเขาอาจจะคล้าย ๆ กัน... ลองคุยดูหน่อยคงไม่เสียหายหรอก
"พี่พัทเจอแม่ได้ยังไงครับ?" เจ็บใจจริงที่ต้องมาเรียกไอ้ลุงนี่ว่าพี่ จริง ๆ หน้าไม่ได้แก่อะไรมากหรอก คงสภาพคนหล่อเข้ม ๆ เถื่อน ๆ แบบชายอายุ 30 ขึ้นไป มันน่าอิจฉาคนหล่อ ๆ อยากเรียกไอ้หล่อนี่ว่า...ลุงแก่จริง ๆ
"อ๋อ...ก็เรื่องมันยาวนะ"
"อ๋อ...เหรอครับ..." ผมหยิบขนมมากินต่อ ก่อนจะมองไปหาไอ้ลุงนั่น...
สายตานั่นมันอะไร? ทำไมไอ้ลุงนั่นถึงมองผมแบบนั้นกัน...
ไอ้ลุงนั่นมองผมด้วยท่าทางที่จะกลืนกินผมไปทั้งตัวอยู่แล้ว...
"อ๋อ...พี่พัทครับ...เดี๋ยวผมไปเอาน้ำมาให้ดื่มนะ" ผมรีบลุกขึ้นไปยังห้องครัวทันที
บ้าเอ๊ย... หรือจะคนเดียวกับที่วินเคยถ่ายมาให้ดูจริงๆ... หรือเป้าหมายจะไม่ใช่เราแต่เป็นแม่!?
"ทานข้าวจ้า ขอโทษนะพอดีลูกอีกคนไม่ได้มาทานด้วย"
"ไม่เป็นไรหรอก กายคนเดียวก็พอแล้ว" ผมแอบชะงักในคำพูดเล็กน้อย
"อ๋อ กาย กันต์ไปอยู่ไหนเหรอ ทำไมถึงไม่เห็นอยู่บ้านเลย?" แม่ถามผม
"กายไม่รู้..." ผมหลบสายตาแม่ อย่าถามถึงพี่กันต์ตอนนี้จะได้ไหม... อยากลืม ๆ ไปจากชีวิตเลย...
แต่ตอนนี้ต้องรู้ให้ได้ว่าไอ้ลุงนี่คือใครกันแน่...
"กาย..."
"หือ?" ผมเงยหน้ารับคำขานของพี่พัท (ไม่อยากเรียกพี่เลยให้ตายสิ)
"ปกติกายอยู่สองคนกับพี่เหรอ?"
"ครับ ปกติแม่จะทำงานช่วงกลางวัน... ผมกับพี่เลยต้องดูแลตัวเองมาตั้งแต่เด็ก ๆ แล้วนะครับ" ผมพูดตอบโดยไม่สบตา
"ถึงว่า... เห็นอยู่ด้วยกันสองคนตลอดเลยนึกว่าเป็นแฟนกายซะอีก"
พรวด!!
ผมสำลักน้ำออกมาทันทีเพราะตกใจในคำพูดของไอ้แก่นั่น ไม่ใช่ตกใจเพราะคิดว่าผมเป็นแฟนกับพี่หรอกนะ แต่ตกใจเพราะคำพูดที่ว่า "เห็นอยู่ด้วยกันตลอด" เนี่ยสิ!!
"เห็นอยู่ด้วยกัน?" ผมถาม
"ก็ใช่น่ะสิ ^^"
"....." แล้วเราก็กลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง ผมเงยหน้าไปสบตาตาลุงนั่น...
สายตาเหมือนกำลังหิวโหย มองมาที่ร่างกายผมแบบไม่ลดละ... จับจ้องทุกการกระทำของผม เหมือนต้องการให้ผม...เป็นของเขา ความรู้สึกอึดอัดมันเริ่มเพิ่มมากขึ้น เม็ดเหงื่อผมเริ่มไหลรินลงจากใบหน้าสู่ร่องแผ่นไหปลาร้า และสายตานั้นก็จับจ้องมาที่เม็ดเหงื่อนั้นเหมือนอยากจะเลียมันให้หายไป...
"อ๋อ..." ผมเริ่มอึดอัด และเช็ดเหงื่อที่ร่วงหล่น...
"มีอะไรหรือเปล่า?" ผู้เป็นแม่เอ่ยถาม
"ไม่ครับ...ไม่มี..." ผมรีบแก้ตัว
ผมคิดมากไปเองแน่ ๆ นั่นอาจจะเป็นสายตาเขาตั้งแต่แรกอยู่แล้วก็ได้ ไอ้กายมึงตั้งสติหน่อย!! คนเราสายตามันก็ไม่เหมือนกันซะหน่อย!!
ผมรีบเช็ดเหงื่อที่เหลือออก แล้วเวลาก็ผ่านไป เราสามคนนั่งกินข้าวและพูดคุยกัน จนไอ้ลุงนั่นกลับไปเสียที
"เหนื่อย..." ผมล้มตัวลงนอน
พูดถึงไอ้ลุงนั่นก็นิสัยดี... ยกเว้นแววตาที่ผมไม่ค่อยชอบมันสักเท่าไหร่...
"ขนลุก..." ผมลูบขนแขนตัวเองทันที ต้องขอรูปจากวินเพื่อความมั่นใจว่าเป็นคนเดียวกันหรือเปล่า...
เช้าวันรุ่งขึ้น
ตื้ด... ตื้ด...
"งือ..." ผมงัวเงียอยู่บนเตียงก่อนจะกดปิดเสียงนาฬิกาปลุก
ผมลืมตาดูนาฬิกานิดหน่อยก่อนจะหลับตาอีกครั้ง
09:56 น.
"อืม..." ขออีกห้านาที... หือ!!?
"บ้าเอ๊ย!!" วันนี้กูมีเรียน 10 โมง ไอ้เหี้ย!!
"พี่!! ทำไมไม่มาปลุกกาย..." ก่อนจะนึกได้ว่า... พี่ไม่อยู่ตั้งแต่เมื่อคืนแล้วนี่...
"ไอ้...เหี้ยเอ๊ย..." ผมสบถออกมา
พี่ยังไม่กลับมาอีกรึไง แต่ถึงกลับมาผมจะมองหน้ากับพี่ติดหรือเปล่านะ เรื่องที่พี่ทำแบบนั้น...จะเป็นไปได้เหรอ...
"ไอ้กาย ทำไมมาสายวะ ดีนะอาจารย์ไม่เช็กชื่อ" ไอ้แม็กว่า
"ไม่มีอะไร" ผมตอบพร้อมทำหน้าหงอย ๆ
"ไหนวันนี้พี่มึงจะมาส่งไม่ใช่เหรอ"
"หุบปากมึงไปเลย" ผมปัดหน้ามันออกไป
"มึงนี่" ไอ้แม็กทำหน้าไม่สบอารมณ์
"นาย กิจ พิควัฒณ์"
"ครับ! มีอะไรครับอาจารย์" ผมรีบวิ่งไปหาอาจารย์
"ช่วยเป็นเด็กส่งเอกสารให้อาจารย์หน่อยสิ นายณรงค์ก็ไปด้วย ไป"
"มันไปคนเดียวก็ได้มั้งครับอาจารย์" ไอ้แม็กทำหน้าตายทันทีเมื่อรู้ว่ามันต้องไปด้วย
"ไปสองคนน่ะดีแล้ว เพราะต้องไปส่งเอกสารให้อาจารย์ที่ตึกปี 3 นู่นแน่ะ"
"หือ?"
"ไปเถอะ อาจารย์มีสอนต่อ พวกเธอไม่มีนี่"
"ครับ ๆ" ผมกับไอ้แม็กถือเอกสารกันคนละปึก ไม่หนักมากแต่ก็ไม่เบามากเหมือนกัน...
ก่อนที่เราจะมุ่งหน้าไปอีกอาคารหนึ่ง
"กาย...มึงเคยมีแฟนใช่ไหม" ไอ้แม็กถามระหว่างทาง
"อืม...จูไง" จูแฟนสาวคนที่สองของผมเอง เลิกไปเมื่อปีที่แล้ว เนื่องจากเธอไปมีคนใหม่
"ได้เอากันยังวะ" คำถามมันน่าตบฉิบหาย...
"จับมือสักครั้งยังไม่เคย"
"จริง? คบกันยังไงวะ"
"จูมาขอกูคบ เพราะอยากรู้จักพี่กันต์มากกว่า" เรื่องมันเศร้า TT
"มึงรู้อยู่แล้ว แล้วจะคบทำไมวะ"
"กูไม่ได้อยากคบ..." ผมพูดเสียงเบา
"จ้า พ่อรูปหล่อ"
"หล่ออยู่แล้ว ป่ะสัส" ผมยืดอกรับคำชม
"ใหญ่ด้วย"
"ใหญ่อยู่แล้ว ป่ะ"
"เท่มาก"
"อยู่แล้ว ป่ะ"
"น่ารักด้วย"
"อยู่แล้ว ป่ะ" ผมทำปากยุ่นให้ดูน่ารัก ๆ ซึ่งรู้อยู่แล้วว่า มันทุเรศ...
"งั้น กูก็เป็นจูบแรกมึงอะดิ" ไอ้แม็กพูด
"ยี้ ขนลุก มึงพูดอะไรออกมาวะ"
"อ้าว หรือไม่จริง?"
"ปากมึงแค่แตะปากกูเฉย ๆ กูไม่นับ"
เดี๋ยวนะ... นี่เรามาโผล่เรื่องนี้ได้ยังไงเนี่ย แถมยังพูดเหมือนเป็นเรื่องปกติอีก What?
"เหรอ?"
"เออดิ จูบอ่ะ มันต้องสอดลิ้นแล้วก็ดูดกันด้วยความรักไรงี้" ผมดัดเสียงให้มันฟัง
"เหมือนมึงเคยงั้นแหละ"
"แน่นอน ว่าไม่" ผมตีหน้าเศร้าทันที
"งั้นลองกับกูไหม"
".....ลองกับพ่อมึงดิ" ผมด่ามันกลับ... ชักลามปาม...
ผมชะงักไปสักพักเมื่อคิดตามคำถามของมันเมื่อกี้...
"เฮ้ย! เด็กปี 1 ตรงนั้นน่ะ คุยกันเบา ๆ หน่อย เขาได้ยินกันหมดแล้ว!!"
"หือ?" ผมกับไอ้แม็กหันไปหาต้นเสียง ซึ่งเป็นอาจารย์ที่กำลังสอนอยู่ และเหมือนภายในห้องจะเป็นกระจกโปร่งจากด้านใน ส่วนด้านนอกจะเป็นกระจกทึบ และที่สำคัญรุ่นพี่ปี 3 ทั้งหมดกำลังนั่งจ้องพวกผมอยู่ เหมือนได้ยินตั้งแต่พวกเราคุยกันเลย...
"โห!! อาจารย์ น้องเขากำลังจีบกันอยู่ จะไปขัดทำไมเนี่ย!!" เสียงโห่จากรุ่นพี่ภายในห้องดังขึ้น
หน้าผมแดงจี๊ด เมื่อคิดได้ว่า... เมื่อกี้กูคุยกับไอ้แม็ก...เรื่องจูบนี่หว่า!!
"ไปเถอะไอ้แม็ก เร็ว ๆ" ผมผลักมัน
"ไปไหน อาจารย์อยู่นี่ไง"
ไอ้ฉิบหาย...
"ไปจีบเขาเหรอเราอ่ะ" อาจารย์นั่งตรวจเอกสารพร้อมถามไอ้แม็กไปด้วย
"ไม่ได้จีบครับ" ไอ้แม็กตอบ ดีมากเพื่อนรัก
"วิ้ววว เมื่อกี้ยังขอจูบอยู่เลย กรี๊ดด" รุ่นพี่ที่นั่งในคลาสเสริม
"=-=" หน้าผมกับไอ้แม็ก
"เธอก็อย่าเล่นตัวสิ รีบรับรักเขาไป มันจะได้จบ ๆ"
"วิ้วว"
"ผมไม่เอาไอ้นี่...ทำผัวหรอก" ผมพูดเบา ๆ
"อ้าว? แปลว่ามึงมีคนอื่นแล้วอะดิ" ไอ้แม็กทำหน้าจริงจัง
"วิ้วว ผัวเมียทะเลาะกันโว้ย"
"=-=" หน้าผม
"อาจารย์เสร็จรึยังครับ" ไอ้แม็กถาม สงสัยคงเริ่มรำคาญพวกรุ่นพี่แล้วสินะ
"จะรีบไปลองจูบกันรึไง" อาจารย์แทงใจดำเหลือเกิน
"กูไปรอข้างนอก..." ผมกำลังจะก้าวขาออกไปรอนอกห้อง
"ไปไหน อยู่กับกูก่อน" ไอ้แม็กจับมือผมไว้ไม่ให้ออกจากห้อง
"มึง..." สุดท้ายผมก็ต้องยืนอยู่กับมัน แถมมันยังไม่ยอมปล่อยมือที่มันจับผมไว้อีก
"น้องหันมาหน่อยเร็ว" พี่ผู้หญิงคนหนึ่งยกกล้องขึ้นเหมือนจะถ่ายรูป
"ไม่เอาครับพี่" ผมบอก
"แน่~ หน้าแดงเชียว"
"=-=" หน้าผมถึงกับสตั้น...
สุดท้ายเราก็ออกมาจากที่นั่นได้สักที
"เพราะมึงคนเดียวเลย" ผมตีหัวไอ้แม็กแรง ๆ
"อ้าว ไอ้สัส ตีกูทำไม?" มันเกาหัวเบา ๆ
"ก็มึง... ชิ" มันก็ไม่ได้ทำอะไรผิดหรอก แต่น่าหมั่นไส้ฉิบหาย
"อ้าว ตีกูแล้วไม่มีเหตุผลได้ไงวะ" มันเริ่มโมโห
"ก็กูอยากตีอ่ะ"
"งอนกูอีกแล้ว..."
"มึงอย่ามาใช้คำว่างอนกับกูอีกเข้าใจไหม!" ผมตีไหล่มันอีกที
"อ้าว จะให้ใช้คำว่าอะไรวะ"
"เรื่องของมึง แต่ห้ามใช้คำนี้อีก" ผมพูดเสียงหนักแน่น
"ครับ~ หายโกรธนะ" มันเข้ามากอดผมจากด้านหลัง
"วิ้ววว" เสียงแซวจากรุ่นพี่ในห้อง
ฉิบหายแล้ว อย่าบอกนะว่าตึกนี้เป็นกระจกทึบทั้งหมดน่ะ งั้นที่ผมเดินพูดมาจนถึงตอนนี้ก็...
"ไอ้เหี้ย!!" ผมหน้าแดงขึ้นมาทันที ก่อนจะวิ่งออกจากตึก
"ไอ้กาย มึงจะรีบไปไหนเนี่ย?" มึงโง่ หรือแกล้งโง่ฮะ!?!
จนพวกผมวิ่งออกมาจากตึกได้สักที
"ไอ้นี่!" ผมตีไหล่มันอีกที
"ไอ้เหี้ยกาย มึงเป็นอะไรมากป่ะ อยากตีก็ตีกู เอาคืน" มันตีผมกลับ
ตุบ!!
"โอ๊ย!? เจ็บไอ้สัส เจ็บ..." ผมแกล้งทำสำออย
"อย่าเยอะ" มันว่า
"เจ็บอ่า... เจ็บ... มึง กูเจ็บจริงๆ นะ... อึก" ผมบีบน้ำตา
"อย่ามาสำออย"
"อือ... อึก..." ผมทำเป็นร้อง
"ตอแหลไอ้สัส" มันกระชากผม
"ไอ้เหี้ยนี่ ก็กูเจ็บจริงนี่หว่า" ผมเลิกสำออยเปลี่ยนเป็นการด่ามันแทน
"กูดูรู้หมดแหละว่ามึงตอแหลหรือไม่ตอแหล เป็นเพื่อนกันมาตั้งนานไอ้สัส"
"ชิ... เออ มึง... วินอ่ะ ไม่มาเรียนเหรอ" ผมถาม
"กูไม่รู้"
"โทรหาดิ" ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
"ไม่ต้องเลย!! อยู่กับกูสักวันจะตายรึไง" มันกระชากโทรศัพท์ผมไป
"อะไรของมึงเนี่ย?" อ๋อ! มันห่วงผมแน่ ๆ หึ ๆ เพราะช่วงนี้ผมสนิทกับไอ้วินมากกว่ามัน มันต้องหึงผมแน่ ๆ ฮ่า ๆ เป็นไงล่ะมึง
"ไม่ต้อง วันนี้มึง...ต้องอยู่กับกูสองคน"
"หือ?"
16:23 น.
ตกเย็นเราก็เตรียมตัวกลับบ้าน และวันนี้วินก็ไม่มาเรียน คือหายไปเลย ผมเลยอยู่กับไอ้แม็กแค่สองคน ด้วยความที่ไม่ได้อยู่กันสองคนตั้งแต่เข้ามหาลัย ผมกับมันเลยปล่อยความปัญญาอ่อนออกมาเต็มที่ ทั้งเล่นอะไรพิเรนทร์ ๆ เล่าเรื่องอุจาด ๆ แบบไม่แคร์ใคร เล่นกันแรง ๆ ตามประสาผู้ชาย จนถึงเวลากลับบ้านเสียที และแน่นอนว่าผมจะต้องกลับบ้านพร้อมมัน
"มานี่เลยมึงอ่ะ" มันหยิบหมวกกันน็อกมาให้ผม
"ไม่ต้อง! มึงหยุดเลย! กูใส่เอง" ผมรีบรับหมวกมาทันทีก่อนจะใส่หมวก
ผมกำลังคาดสายหมวกและเหมือนที่ใส่มันจะหลวม ๆ ผมเลยพยายามปรับมันให้เข้าทรง
"กาย..." ไอ้แม็กเรียกผม
"ไรมึง" ผมเงยหน้าไปหามัน ทั้ง ๆ ที่กำลังปรับสายอยู่
มันก้มหน้ามาจ้องตาผมช้า ๆ หน้าเราค่อย ๆ ขยับเข้ามาใกล้กันเรื่อย ๆ บรรยากาศรอบ ๆ ไม่มีใคร และทุกอย่างเหมือนถูกหยุดเวลาไว้
หมับ...
ผมจับแขนเสื้อมันไว้ ก่อนที่มันจะค่อย ๆ ขยับเข้ามา ทำไมผมไม่ถอยออกมาวะ หรือเพราะ...มันเคยทำแบบนี้กับผมแล้ว ผมถึงอยากลองกับมันอีก ผมคิดอะไรอยู่เนี่ย
จุ๊บ...
ริมฝีปากเรากระทบกันแค่เสี้ยววินาที ทั้งสองก็ถอยออกจากกันพร้อมกัน เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"เอ้า ขึ้นรถดิ"
"อ้อ ๆๆ รอแป๊บดิ" ก่อนที่ผมจะกระโดดขึ้นไปนั่งเบาะหลังมันทันที
อะไรเนี่ย!? เราเพิ่ง...
จุ๊บกันไปเมื่อกี้เลยนะเว้ย!!
ทำไมมันถึงทำตัวปกติได้วะ?
ณ บ้าน
"พี่ วันนี้ทำอะไรให้กิน..." ผมเหยียบเข้าบ้านปุ๊บ ก็เรียกหาพี่กันต์ทันที... ก่อนที่ผมจะนึกได้ว่า ผมทะเลาะกับพี่อยู่นี่... เฮ้อ...
"วันนี้มีอะไรกินบ้างวะ" ผมเดินไปยังห้องครัว และเปิดตู้เย็นออกมา
"....." ว่างเปล่าสุด ๆ
หิวอ่า...
ผมเดินขึ้นห้องไปเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่
"....." ตะกร้าก็ยังไม่ได้ซัก...
เดินเข้าห้องตัวเองไป
"....." ห้องกูเหรอเนี่ย...
และสุดท้าย... บ้านกูเหรอเนี่ย... รกไปหมด... แค่พี่ไม่อยู่สองสามวัน...
หรือพี่...คิดจะออกไปใช้ชีวิตคนเดียวแล้ว... ตัดขาดจากครอบครัวเราแล้วเหรอ
แต่ถ้าพี่จะไปก็ไม่แปลก ในเมื่อพี่ก็ไม่ได้เป็นอะไรกับครอบครัวผมอยู่แล้ว...
สถานะแค่ผู้อยู่อาศัย... แต่...
ผมเริ่มรู้สึกเหงาอย่างบอกไม่ถูก...
ดึ๋ง!
[กาย วันนี้กันต์บอกแม่ว่าจะนอนบ้านเพื่อนสักอาทิตย์หนึ่ง กายอยู่คนเดียวได้ไหม] แม่ส่งข้อความมาหาผม
ชิ... ทั้ง ๆ ที่พี่ไม่เคยไปนอนบ้านคนอื่นเลยแท้ ๆ ...และปกติเรื่องแบบนี้ พี่ต้องบอกผมก่อนเป็นคนแรกสิ!!
[อยู่ได้ครับ] ผมพิมพ์ตอบกลับไป
[งั้นหนึ่งอาทิตย์นี้แม่ให้พี่พัทไปรับไปส่งลูกนะ] ห๊า!? ไม่เอาด้วยหรอกเฟ้ย!!
[ไม่ต้อง ๆ มีไอ้แม็กไปรับไปส่งอยู่แล้ว]
[เค แล้วลูกกินไรรึยัง]
[ยังเลย]
[งั้นเดี๋ยวให้พี่พัทจัดการเรื่องกับข้าวให้ลูกแล้วกันนะ] ห๊ะ!? อีกแล้วเหรอ?
[ไม่เป็นไร--]
[แม่ได้ออฟไลน์ไปเมื่อ 1 วินาทีที่แล้ว...]
แม่!!!!! แม่!!!!!!
ผมนั่งเงิบอยู่อย่างนั้นสักพักก่อนจะมีเสียงเคาะประตูพอดี
"ครับ~" ผมรีบวิ่งไปเปิดประตู หวังให้เป็นพี่...
กึก...
"หวัดดีครับ น้องกาย"
"สะ...สวัสดีครับพี่พัท..." เร็วไปไหม? เร็วไปไหม!!?
"พี่ซื้อข้าวผัดกับปลาดุกราดเครื่องแกง แล้วก็แกงจืดกับน้ำพริกมาให้" พี่พัทเดินเข้าบ้านผมทันที
"ขอบคุณครับ..." ผมยังปรับตัวไม่ทัน ก่อนจะปิดประตูบ้านแล้วเดินตามไป
"พี่ซื้อมาเยอะไปแล้ว กายกินคนเดียวเองนะ"
"พี่รู้อยู่แล้ว" พี่ตอบพร้อมยิ้มหวาน
"รู้ว่าผมอยู่คนเดียว?" ผมถามกลับ
"พี่รู้หมดทุกอย่างเลย ที่เกี่ยวกับน้องกาย"
"หือ!?"
"เอาล่ะ กายจะกินข้าวเลยไหม"
"ก็เดี๋ยวกิน...เลยก็ได้ครับ" ผมรีบถือถุงกับข้าวเข้าห้องครัวทันที ไม่อยากคุยด้วยนาน ๆ เลยแฮะ...
ผมรีบเอื้อมหยิบถ้วยข้างบนตู้ทันที เหี้ยเอ๊ย!? ตู้จะสูงไปไหนวะ TT
"ฮ่า ๆๆ มา พี่ช่วย" พี่พัทหยิบถ้วยลงมาให้โดยเอื้อมตัวคร่อมผมไป
"กายหยิบเองได้น่า" อารมณ์เสียจริงๆ
"ฮ่า ๆๆ เดี๋ยวก็สูงขึ้น...เองน่า"
"หือ!?" ผมหันหลังให้พี่พัท และรู้สึกเหมือนมีอะไรสัมผัสที่แผ่นหลังผมเบา ๆ...
"งั้นพี่ไปเอามีดมาให้นะ"
"ครับ..."
"เอ้า กายหั่นผักให้หน่อยสิ เราจะได้กินน้ำพริก ร้านนี้เขาไม่หั่นผักมาให้ ให้มาเป็นพวงเชียว" พี่เขาพูดอมขำเล็ก ๆ
"อ๋อ...ครับ" ผมจับมีดที่พี่พัทส่งมาให้ ก่อนจะหั่นผัก
"ฮ่า ๆๆ มุกปะเนี่ยกาย" พี่พัทขำผมหนักมาก จนกระทั่งกุมท้องเลย
"ทำไมอ่ะพี่?" ขำไรวะ?
"ใครเขาหั่นผักกับสันมีดกันล่ะ ฮ่า ๆๆ" พี่เขาถึงกับขำน้ำตาเล็ด
"อ้าว...แล้วหั่นยังไงล่ะ" ผมยืนงงอยู่พักนึง ก่อนจะหันไปถาม
ใช่... ผมไม่เคยเข้าครัวเลย ส่วนใหญ่พี่กันต์จะทำเองทุกอย่าง ทำทุกอย่างในบ้านและในชีวิตผมด้วย...
"ฮ่า ๆๆ มา ๆ พี่สอน" พี่พัทขยับเข้ามาใกล้ผม ก่อนจะสอดมือมาจับมือผมที่ถือมีด และจับมือผมให้หั่นผักตามแรง
"อ๋อ..." ถ้าพี่กลับมา ผมจะบอกว่าหั่นผักเป็นแล้วให้ฟังทันทีเลยคอยดู
"อย่าเพิ่งพูดสิ เดี๋ยวก็บาดมือซะหรอก"
"ครับ" ผมตั้งใจหั่นผักโดยมีอีกมือมาประสานไว้อย่างนั้นจนเสร็จ
"พี่พัทจะกินข้าวที่นี่เลยไหมครับ"
"กายอยากให้พี่กินไหมล่ะ" พี่พัทพูดก่อนจะจัดจาน
"กินด้วยกันก็ได้ครับ ยังไงวันนี้พี่ก็ไม่อยู่...อยู่แล้ว" เหมือนพูดอะไรที่ไม่ใช่เรื่องดีออกไปเลยแฮะ...
ตึก...
"หือ?" ผมหันไปหาต้นเสียง พี่กันต์? ไหนบอกนอนบ้านเพื่อนไง? แล้วมาทำไม
"น้องกาย...ใครเหรอ?" พี่พัทถาม อ๋อจริงสิ พี่พัทยังไม่เคยเจอพี่กันต์ที่นี่
"พี่พัท...นี่..."
ตึก!
"ถ้ากายทำแบบนี้...ก็อย่าเรียกฉันว่าพี่อีก!! ทั้ง ๆ ที่บอกไว้แล้ว...ว่าอย่าเรียกใครว่าพี่...อีกนอกจากฉันในบ้านหลังนี้..."
พี่กันต์รีบเดินออกไปทันที ทั้ง ๆ ที่ผมยังไม่ทันได้พูดสักคำ...
"กาย..." พี่พัทกำลังอึ้งเล็กน้อย ส่วนผมน่ะเหรอ... เม้มปากแน่นพูดอะไรไม่ออก
หลังจากกินข้าวกันเสร็จ ผมก็ไปส่งพี่พัทที่หน้าบ้านก่อนจะขึ้นห้องไปนอน
23:01 น.
"อึก..." ผมนอนเล่นอยู่บนเตียงก่อนที่อยู่ ๆ น้ำตาก็ไหลออกมา
"อึก...อือ...ฮือ...ฮือ ๆ" ผมซุกหน้าลงกับหมอนก่อนจะร้องไห้ออกมา
"ไอ้...อึก...พี่บ้า...ฮือ อึก..."
หมายความว่ายังไงกันฮะ!! คนที่ควรโกรธก็คือผมไม่ใช่รึไง!! แล้วทำไม...ผมต้องแคร์พี่ด้วยเล่า!!
"ถ้ากายทำแบบนี้!! ก็อย่าเรียกฉันว่าพี่อีก แล้วกายทำแบบไหนเล่า!!" ผมพูดระหว่างที่หน้าซุกกับหมอน เหมือนระบายด้วยการตะโกนใส่หมอนเพื่อให้เสียงมันลดลง แต่น้ำตาผมมันไม่ลดไปด้วย
ผมอยู่ได้โดยไม่มีพี่หรอกน่า... ไม่มีพี่ผมก็อยู่ได้... จริง ๆ นะ...
08:35 น.
มหาลัย (ในคลาส)
"กาย มึง ตา มึงไปโดนไรมา" ไอ้แม็กถาม
"โดนพ่อ!! มึงตีมามั้ง" ผมเน้นเสียงคำว่าพ่อดัง ๆ
"ไอ้นี่..."
"กาย...เป็นอะไรเหรอ?" วินถาม
"ไม่ได้เป็นอะไร"
"มึงเนี่ย แบ่งชนชั้นกันชัด ๆ" ไอ้แม็กพูด
"ก็มึงกับวินไม่เหมือนกันนี่ เงียบไปเลย" ผมด่ามัน
"แน่ะ ขนาดเรียกกูกับมัน มึงยังเรียกกูว่ามึง เรียกไอ้วินว่าวินเฉย ๆ เลย"
"มึงเงียบไปเลย" ผมเอามืออุดปากแม็กไว้
"อ๋อ วิน เมื่อวานทำไมไม่มา มอ.?" ผมถามวิน
"มีเรื่องนิดหน่อยน่ะ กายไม่ต้องรู้หรอก ^^"
"โอเค เราจะไม่ยุ่ง..." ความจริงผมโคตรอยากรู้เลย =-=
ดึ๋ง
เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์วินดังขึ้น ก่อนที่วินจะกดปลดล็อกหน้าจอ ผมก็แอบดูหน้าจอโทรศัพท์นิดนึง
"โห ผู้หญิงที่วินตั้งหน้าจอใครอะวิน" ผมถามวินทันทีที่เห็นรูปผู้หญิงสวยมาก ๆ หุ่นดีดี๊~
"คนคุยเราน่ะ" วินตอบ
"อื้อหือ ขนาดนี้เลย" ผมทำตาโตใส่
"ฮะ ๆๆ ทะลึ่งแล้วกาย" วินหัวเราะ
"ฮะ ๆๆ" ผมหัวเราะกลับ
"เงียบได้แล้วน่า... รำคาญ" ไอ้แม็กว่าก่อนจะทำหน้าเบื่อใส่ผมกับวิน
"มึงนี่... ชอบขัดความสุขเพื่อนจริง ๆ" ผมบ่น ก่อนจะเริ่มเรียนต่อเพราะอาจารย์เข้าคลาสแล้ว
12:42 น.
"อิ่มจัง ตังค์อยู่ครบ~" ผมพูดขึ้นเมื่อกินอาหารบนโต๊ะเสร็จ
"หึ อร่อยอะดิ" ไอ้แม็กว่า
"เออดิ ไม่งั้นกูกินไม่หมดหรอก" ผมกำลังยิ้มอย่างมีความสุขอยู่ดี ๆ คนที่ผมโคตรเกลียดก็เดินมาสบตาผมพอดี ไอ้พี่คิว
"....." พี่เขาสบตากับผมนานมาก จนผมหลบสายตากลับมาที่ไอ้แม็กเหมือนเดิม
ปกติผมจะทักทุกครั้งที่เจอพี่เขา แต่ครั้งนี้...อย่าหวัง เพราะพี่ทำเรื่องเลว ๆ แบบนั้นกับผมก่อนเอง
"...ชิ" เสียงไม่สบอารมณ์ของพี่คิวดังขึ้นก่อนจะเดินผ่านผมไป
ก่อนที่พี่พีจะเดินผ่านผมไป เพราะพี่เขาอยู่แก๊งเดียวกัน
"พี่พี!! ไหนบอกจะเลี้ยงขนมไง" ผมจับมือพี่พีไว้ จนพี่พีสะดุ้งและหันมาหาผม
"อะ...อ้อ น้องทรายนี่เอง" พี่พีหัวเราะแห้ง ๆ
"น้องชื่อกาย" ผมขมวดคิ้วใส่
"อะ...อ้าวเหรอ ฮ่า ๆๆ พี่ลืม ๆ ขอโทษที"
"กายอยากกินขนมเหรอ? ทำไมไม่บอกล่ะ เดี๋ยวเราซื้อให้" วินว่า ไอ้นี่... =-=
"ไม่ใช่ ๆ เราอยากให้พี่พีเลี้ยงมากกว่า" ผมดึงแขนเสื้อพี่พีเบา ๆ
"ครับ ๆ เอาอะไรล่ะ" พี่พีถาม
"ขนมอะไรก็ได้" ผมยิ้มใส่ด้วยรอยยิ้มกว้าง
"โอเค" พี่พีรีบวิ่งไปซื้อมาให้อย่างไว และยื่นมาให้ผมก่อนจะรีบวิ่งตามกลุ่มเพื่อนตัวเอง
"พี่ไปล่ะนะ"
"ครับ~"
"อิอิ ได้แดกฟรีอีกแล้ว^^" ผมยิ้มกว้าง
"มึง... ทำไมไม่บอกพี่เขาไปวะว่าเป็นน้องรหัส พี่เขาคิดว่ามึงจีบพี่เขาอยู่แน่ ๆ" ไอ้แม็กว่า
"หือ? กูไม่ได้เป็นเกย์นะไอ้สัส" ผมบอก
"หึ..." แม็กอมยิ้ม
แล้วเราก็กลับบ้านกัน แน่นอนว่าผมกลับกับไอ้แม็กอีกตามเคย ส่วนไอ้วินช่วงนี้มันทำตัวแปลกไปมากกว่าปกติ แต่ก็ช่างเถอะ บ้านมันรวยนี่ คงเป็นธุระของพวกรวย ๆ นั่นแหละ
"ไอ้กาย" ไอ้แม็กถอยรถออกมาเหมือนปกติ
"ไรมึงอีกล่ะ"
"ใส่หมวกดิ" มันยื่นหมวกกันน็อกมาให้
"ไม่ใส่ได้ป่ะ..." ผมพูด ไม่รู้สิ... บรรยากาศแบบนี้... เดจาวูรึไง...
"ใส่เหอะน่า..." มันพูด
เอาจริงดิ! ทำไมผมไม่ด่ามันกลับไปวะ ยืนนิ่งอยู่ได้...
"....." ผมรับหมวกมันมา ทำไมกูต้องรับด้วยวะ...
กึก...
ผมใส่เสร็จก็ไม่วายปรับสายรัดเหมือนทุกที
"กาย... เงยหน้าหน่อยดิ"
"กะ...กูใส่หมวกอยู่..." ผมพยายามปรับสายให้แน่นแต่แม่งมันแน่นเกิน!! จนผมต้องแก้ใหม่ แล้วกูจะมือสั่นทำไมเนี่ย?
"ชักช้าจริงมึงเนี่ย!!" มันจับหมวกบนหัวผมให้ตั้งตรงก่อนจะปรับสายให้
"อะไรของมึง...เนี่ย..." มันปรับสายให้ผมเสร็จก็จับหน้าผมให้เงยขึ้น...
จุ๊บ...
และแล้ว... ความรู้สึกเดิม ๆ ก็กลับมา มันจูบผมอีกแล้วสินะ...
กึก...
มันเผยอปากเล็กน้อยก่อนจะคลายจูบออกไป ผมก็เผลอเผยอปากตามจนลิ้นเราแตะกัน ไม่ถึงเสี้ยววินาที...
"...เพื่ออะไรวะ...มึง..." ผมถามมันเบา ๆ หลังจากจูบกัน... ไม่สิ จุ๊บ... มันแค่จุ๊บ...
"ขึ้นรถเร็วดิ ชักช้านะมึง" มันเตรียมสตาร์ตรถ
"อ๋อ..." ผมนั่งซ้อนมันทันที
ณ บ้าน
ผมก็อยู่บ้านคนเดียวเหมือนเดิม ส่วนกับข้าวแน่นอนว่าพี่พัทก็มาทานข้าวกับผมทุกวัน อกผมแทบจะระเบิดตายอยู่แล้วเพราะเวลาอยู่กับพี่พัททีไร ผมรู้สึกแปลก ๆ และเหมือนถูกสายตาที่ไม่ประสงค์ดีจ้องอยู่ตลอดเวลา...
จนวันหลัง ๆ ผมเริ่มใส่เสื้อผ้ามิดชิดมากขึ้น... เพราะเวลาสายตานั้นมองมาที่ร่างกายผมทีไร ผมไม่ชอบมันเอาซะเลย...
"เฮ้อ..." ผมล้มตัวนอนลงกับเตียงตัวเองก่อนจะร้องไห้ออกมา...
คืนที่สองแล้วนะ ที่ผมร้องไห้เป็นเด็กแบบไม่มีเหตุผลแบบนี้ ผมอยู่คนเดียวมันเหงามากเลยรู้ไหม... ลำบากมากด้วย ทั้งตอนเช้าที่ต้องเตรียมเสื้อผ้า ตอนเย็นที่ต้องรอให้พี่พัทมาถึงจะได้กินข้าว ตอนอาบน้ำก็ไม่มีพี่คอยสั่ง ก่อนนอนก็...
"อึก... อือ..." ไอ้กาย มึงจะร้องทำไมฮะ!! โตเป็นควายแล้วนะเว้ย แค่พี่ชายคนเดียวมึงจะแคร์...อะไร...กันนัก...กันหนาเล่า...
ดึ๋ง!!
เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ผมดังขึ้น
[มิวมิ้ว ได้ถูกใจโพสต์ที่คุณถูกแท็ก...] โพสต์อะไรวะ?
ผมกดเข้าไปดูโพสต์
[น้องผู้ชายคนขวากำลังโดนน้องคนซ้ายจีบอยู่ ช่วยเชียร์กันหน่อยเร็ว (จับมือกันด้วย อร้าย) #น้องปีหนึ่งน่ารักมาก]
WTF!?
จากน้ำตาที่เพิ่งจะไหลไปหยก ๆ เปลี่ยนมาเป็นความงงกับความตกใจกะทันหัน
ผมรีบอ่านคอมเมนต์ทันที คงไม่มีใครคิดแบบนั้นหรอกนะ...
[น้องกายปี 1 น่ารักมากไม่แปลกที่จะได้ผัว]
[คนซ้ายหล่อ ขอแอคเคานต์นางหน่อย~]
[พี่ไม่หวงน้องแย่เหรอ?]
[พี่ไม่อยู่น้องร่าเริง #ไอ้กันต์อยู่บ้านกูเอง] พอผมเจอข้อความนี้ปุ๊บ ผมถึงกับหยุดการเคลื่อนไหวทุกอย่าง ก่อนจะปิดโทรศัพท์นอน...
พี่ไปนอนบ้านเพื่อนนานเท่าไหร่กัน? จะกลับมาวันไหน? ทำไมไม่บอกผมเลย? โกรธผมเรื่องอะไร? ผมสิที่ต้องโกรธ! บ้าเอ๊ย!!
3 วันผ่านไป
"มึง... กูอยากไปกินเหล้าหว่ะ ไปกันป่ะคืนนี้" ผมถามไอ้แม็กกับวิน ผมอยู่เหมือนคนอกหักเลยแฮะ...
"ไม่ / หยุดเลยมึง / กาย!!" ไอ้แม็กกับวินพูดขึ้นพร้อมกัน
"ทำไมวะ" ผมหันไปถามทั้งสอง
".....ก็ไม่ทำไมหรอก... แต่อย่าคิดจะไปเชียวนะ" วินว่า
"เอ้า... เราถึงได้ชวนไปด้วยกันไง"
"ไม่!!" พวกมันตอบพร้อมกัน
ณ บ้าน
อีกสองวันก็จะครบอาทิตย์หนึ่งแล้วนะที่พี่ไม่อยู่บ้าน ตลอดเวลาที่ผ่านมานี้ผมคิดแต่เรื่องของพี่ทุกวัน แม้แต่ที่มหาลัยผมยังไม่เจอพี่เลย ส่วนไอ้แม็ก... เราก็ยัง... ช่างเถอะ...
"กูไปคนเดียวก็ได้วะ" ผมบ่น ก่อนจะเตรียมตัวไปเที่ยวคนเดียว ลุยเดี่ยวเว้ยไม่ง้อ ส่วนพี่พัทค่อยโทรบอกดีกว่าว่าวันนี้กินข้าวนอกบ้าน มีหวังโทรไปตอนนี้คงตื๊อจะไปส่งผมแน่ ๆ
20:55 น.
ณ ผับ XXX
เนื่องจากมันเพิ่งจะเริ่มค่ำ เพลงภายในผับยังฟังสบาย ๆ นั่งได้เรื่อย ๆ ผมเลือกนั่งในมุมสุดของผับ และเวลานี้คนยังไม่เยอะเท่าไหร่นัก ผมเลยฟังเพลงไปนั่งจิบน้ำผลไม้ไป...
แน่นอนว่าไม่ได้มาคนเดียวหรอก ชวนกลุ่มเพื่อนสายดื่มในคณะมาด้วย แต่ก็ไม่ได้สนิทขนาดนั้น เลยนั่งห่าง ๆ มองกลุ่มเพื่อนเดินไปชนแก้วคนนู้นคนนี้
"น้องมาคนเดียวเหรอครับ" อยู่ ๆ ก็มีพี่คนหนึ่งเดินมานั่งข้าง ๆ ผม
คือ... กูไม่ได้เป็นเกย์นะเว้ย!! ถึงจะเสียจูบ เอ๊ย! จุ๊บแรกให้เพื่อนสนิทไปแล้วก็เถอะ
"ครับ..." ผมพยายามเลี่ยงที่จะคุยด้วย
"นั่งตรงนี้มันเสี่ยงมากเลยนะ รู้ไหม?" พี่เขาพยายามพูดคุยกับผม
"ทำไมล่ะครับ?" แต่กูก็ยังจะคุย
"ช่างเถอะ... ว่าแต่น้องมาที่นี่ครั้งแรกเหรอ?" พี่เขาถามพร้อมมองตาผมด้วยสายตาหล่อเบา ๆ
มุกนี้ใช้กับกูไม่ได้หรอก!
"เปล่าครับ... เคยมากับเพื่อนแต่นานมากแล้ว ผมคงลืม ๆ ไปบ้างแล้วล่ะ" ผมตอบห้วน ๆ
"งั้นเหรอ... แล้วน้องจะอยู่ถึงเมื่อไหร่ล่ะ"
"อ๋อ... ก็น่าจะดึกอยู่นะครับ..."
"ดีเลย คืนนี้พี่กินเลี้ยงกับเพื่อน พี่กินเสร็จเมื่อไหร่พี่จะมาหานะ" และพี่เขาก็โบกมือลาผมไป
"ครับ..." มาหาทำไม?...
เวลาผ่านไปสักพัก เพลงในผับก็ค่อย ๆ เปลี่ยน คนเริ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ ส่วนผมก็นั่งเล่นโทรศัพท์จนเพลิน เงยหน้าขึ้นมาอีกทีคนก็เต็มไปหมดแล้ว
"พี่ขอแบบแรงหนึ่งแก้วครับ" ผมเริ่มสั่งน้ำเมามาเปิดงาน
กึก...
"อ่า~" ขมขึ้นคอเลยให้ตายสิ
ตื้ด~ ตื้ด~
เสียงเพลงเริ่มทวีความมันขึ้นเรื่อย ๆ
อยากเต้นชะมัด...
"ปวดฉี่..." ผมรีบลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำทันที
"น้อง จะไปเข้าห้องน้ำเหรอ?" ผู้ชายที่ไหนไม่รู้เดินมาถามผม ที่รู้ ๆ คือหล่อมาก
"อือ...ครับ..." ผมรีบตอบและเดินเข้าห้องน้ำทันที ใครอีกวะ...
พอผมเข้าห้องน้ำเสร็จก็เดินออกมา และเจอพี่ผู้ชายคนที่ถามว่าผมจะไปเข้าห้องน้ำเหรอดักหน้าห้องน้ำ
ผมเดินเลี่ยงไปอีกทาง...
"น้อง... น้องมาคนเดียวใช่ไหม" พี่เขาสังเกตเห็นผม และวิ่งมาจับมือผมไว้ทัน
"อือ..." ผมพยายามตอบสั้น ๆ แต่ร่างกายผมมันเดินเซจนพี่เขาต้องมาประคองผมไว้ อะไรกัน? ปกติแก้วเดียวผมก็ไม่เมานี่ ทำไมวันนี้ผม... ถึงร้อนตั้งแต่แก้วแรกเลยวะ
"งั้น คืนนี้น้องว่างไหม"
"ไม่..." ตอนนี้อยากกลับบ้านแล้ว แต่ก็ต้องสลัดออกจากผู้ชายคนนี้ให้ได้ก่อน
"งั้น... ผมขอเต้นก่อนนะ" ผมออกตัวเต้นเบา ๆ ตามจังหวะเพลงทันที ทำไมต้องมีแต่ผู้ชายมาเกาะแกะด้วยวะ!! ผู้หญิงอยู่ไหน!! ผู้หญิงอ่ะ ผู้หญิง!!
พรึบ!
"ระวังหน่อยสิ... น้องยืนไม่ไหวแล้วนะ" พี่คนเดิมเข้ามาจับผมไว้เพราะผมทรงตัวได้ไม่เต็มที่แล้วตอนนี้ ก็เมานั่นแหละ... แต่ไม่ได้เหมือนอาการเมาธรรมดาด้วย... ปวดหัวมาก
"เดี๋ยวพี่ยืนคุมน้องไว้แบบนี้ดี...กว่านะ" พี่เขาจับผมให้ซุกอยู่ตรงอกพี่เขา เหมือนกำจัดพื้นที่ให้ผมแค่ตรงนั้น ผมก็จับเสื้อพี่เขาและโยกไปมานิดหน่อยตามจังหวะเพลง
"อืม... อื้อ..." ผมเปล่งเสียงนิด ๆ หน่อย ๆ ตามเพลง
"น้อง... พี่ไม่ไหวแล้ว เราไป..."
"น้อง... ไหนบอกจะรอพี่ไง?" เสียงพี่คนที่บอกว่าจะมาหาผมหลังกินเลี้ยงเสร็จก็โผล่ขึ้น
"อะไรวะ" พี่คนที่ผมกำลังซุกอกอยู่ก็เสียงดังขึ้น
"กูจองน้องเขาก่อนแล้ว"
"แต่น้องเขาจะไปกับกูนี่หว่า"
"ถ้ากูไม่ใส่ยาลงไปในแก้วน้องเขา ก็ไม่ไปกับมึงหรอก"
"ชิ..." และปากเสียงก็เริ่มทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ส่วนผมน่ะเหรอ? ยืนมึนอยู่น่ะสิ
"น้องจะเลือกใคร!!" พี่เขากระชากมือผมเข้าหาตัวเอง
"เฮ้ย!! มันจะมากไปแล้วนะมึงอ่ะ" พี่อีกคนก็กระชากผมเหมือนกัน และทั้งผับก็หันมามุงดูผมกำลังถูกผู้ชายสองคนแย่งกันอยู่... คือ ปล่อยกูไป!!
ถึงจะพูดอย่างนั้น ผมก็เดินหนีไม่ได้อยู่ดีเพราะ... ข้างล่างผมเริ่มร้อนแล้วสิ...
"จะเข้า...ห้องน้ำ..." ผมพูดเบา ๆ และดูเหมือนพี่ทั้งสองจะกลืนน้ำลายเล็กน้อย ด้วยท่าทางอ่อนแรงของผม
"งั้นไม่ต้องเลือก..." พี่จับมือผมไว้แน่นจนผมหนิ่วหน้าหนี
"อื้อ..." ผมเริ่มรำคาญ
จ๊วบ!!
พี่คนหนึ่งกระชากผมให้เข้าไปจูบ เขาสอดลิ้นเข้ามาในโพรงปากผมไม่ยั้ง จนผมผลักพี่เขาออก
"ทำบ้าอะไรเนี่ยพี่!!" ผมสะบัดตัวออก แต่ก็ยังอยู่ในรัศมีของพวกพี่เขาทั้งสองอยู่ดี
"พวกมึง!! ทำเหี้ยอะไรฮะ!!" เสียงหนึ่งดังขึ้น
"พี่!?" พี่กันต์ ผมไม่ได้เมาจนตาฝาดไปใช่ไหม??
"มึงเสือกเหี้ยอะไรด้วยวะ"
"กาย!! ทำไมมาที่แบบนี้!" พี่กันต์จับแขนผมไว้แน่น
"แล้วพี่เกี่ยวอะไรด้วย! พี่ก็ไปกับเพื่อนเหมือนกันนี่" ผมสะบัดมือพี่กันต์ออก
"กาย!!" พี่ตะคอกใส่ผม ครั้งที่สองเลยที่พี่ทำแบบนี้
"กายจะทำอะไรก็เรื่องของกาย พี่ไม่มีสิทธิ์มาสั่งกายแล้ว"
"กาย!! มานี่!!" พี่จับมือผมลากออกจากตรงนั้น
"เฮ้ย!! มึงมาทีหลังมึงจะแย่งไปดื้อ ๆ เลยเหรอวะ!!" คนที่กำลังแย่งผมอยู่ก็เข้ามาหาเรื่องพี่กันต์
"น้องกูไม่ใช่สิ่งของ อย่ามาแตะน้องกูอีก!!" พี่กันต์ว่า ก่อนจะลากผมออกไปนอกผับ
"พี่ปล่อยกายนะ!" ผมพยายามสะบัดข้อมือให้หลุดจากมือหนานั้น
"กาย! พี่บอกให้อยู่นิ่ง ๆ" พี่เข้ามาจับมือทั้งสองข้างของผม
"อึก... เจ็บ..." ผมอุดปากเงียบทันที
"....." พี่เงียบก่อนจะคลายมือออก
"....." ผมก้มหน้าหลบสายตา
"ขึ้นรถ..." พี่สั่งผม และชี้ไปที่เบาะรถ
ตึก!
ผมเดินกระแทกตัวขึ้นนั่งอย่างแรง
"กาย!!"
"....." ผมนั่งกอดอกใส่ ก่อนที่พี่จะถอนหายใจและออกรถไป
"ทำไมกายกลายเป็นคนแบบนี้ไปได้..." พี่พึมพำ แต่ผมได้ยิน
"เพราะใครเล่า!" ผมกระแทกเสียงใส่
"กาย!!"
ณ บ้าน
"กายมาคุยกับพี่ให้รู้เรื่องก่อน!"
"อย่ามายุ่ง! ปล่อยกาย!!"
"กาย!! ทำไมกายทำตัวแบบนี้!!"
ผมสะบัดมือออก ผมเมามากแถมพี่ยังโผล่มาในเวลาแบบนี้อีก ผมพยายามคุมตัวเองไม่ให้หลุดปากตะคอกใส่พี่ไปมากกว่านี้ เพราะเวลาผมเมาผมจะพูดมากกว่าปกติ
"กายเมามากแล้วนะ แล้วรู้ไหมว่ามันใส่อะไรลงไปบ้าง!!"
"เสือก-----"
เพียะ!!
พี่ตบหน้าผมจนผมล้มลงไปกองกับพื้น ผมจับหน้าตัวเอง หน้าของผมชาไปหมด
"กาย... พี่ขอโทษ" พี่นั่งลงมาจับหน้าผม
"....." ผมเงียบไม่พูดอะไร ก่อนจะสะอื้นเล็ก ๆ
"กาย พี่ขอโทษ..."
"ฮือ... ฮือ..." ผมยิ่งร้องหนักกว่าเดิม
"กายเจ็บมากไหม... พี่ขอโทษ" พี่จับแก้มที่ผมโดนตบไป มันขึ้นสีแดงช้ำจากแรงตบ ชาบริเวณแก้มไม่หาย
"เจ็บสิ... เจ็บที่พี่ไม่เห็นกายเป็นน้องแล้ว..." ผมพูด น้ำตาไหลเป็นสายออกมาไม่หยุด จนพี่ต้องเอาแขนเสื้อมาเช็ดหน้าให้ผม
"พี่ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น..." พี่เช็ดน้ำมูกให้ผม ก่อนจะลูบแก้มทั้งสองขึ้นลงจนผมเริ่มหยุดร้อง
"ก็พี่พูดว่าจะไม่ให้กายเรียกพี่ว่าพี่แล้ว... ฮือ..." ผมร้องโฮ
"พี่ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น"
"ไม่ได้หมาย...ความว่า... ฮือ... อย่างนั้น แต่ทิ้งให้กาย อึก... อยู่คนเดียวเนี่ยนะ" ผมทุบอกพี่แรง ๆ
"รู้ไหมกายต้องอยู่คนเดียวทุกคืน... ฮือ... ฮือ ไม่มีใครทำกับข้าวให้ ไม่มีใครมาปลุกตอนเช้า ไม่มีใคร...มาทำให้เลย ฮือ..." ผมทุบพี่ซ้ำ ๆ อยู่อย่างนั้น จนเริ่มหมดแรง
"พี่ขอโทษ พี่จะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว" พี่ดึงผมเข้ากอด ให้ผมร้องไห้ออกมาไม่หยุด ผมไม่รู้ว่าตัวเองร้องไห้คาอกพี่อยู่อย่างนั้นนานเท่าไหร่...
จุ๊บ...
ริมฝีปากขยับมาใกล้จนสัมผัสกันเบา ๆ
"พี่จูบผมทำไม?..."
"...พี่ไม่จูบไม่ได้เหรอ" พี่กันต์ถาม และนั่นทำให้ผมปากสั่น...
"เราเป็นพี่น้อง..." พี่กันต์ส่ายหน้าให้กับคำพูดผม
"เราไม่ใช่ตั้งแต่แรกแล้ว... เลิกมองพี่เป็นพี่ชาย แล้วมองพี่เป็นแค่ผู้ชายที่มาอาศัยในบ้านกายก็พอ..."
".....ไม่ได้..." ผมส่ายหน้า ถึงพี่จะเป็นแค่ลูกของเพื่อนแม่แต่ก็อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เกิด จะสละคำว่าพี่ชายในครอบครัวไม่ได้หรอก
"ขอร้องละกาย..."
จุ๊บ...
ปากนุ่มนั้นลงมาประกบปากผมเบา ๆ ทั้งนุ่ม ทั้งหวาน ทั้งรู้สึก และรุนแรง
คนรอบตัวผมไม่ปกติสักนิดบทที่ 21 ไม่มีอยู่ในตัวเลือก"ขอซอสหน่อย" ผมพูดขณะที่ข้าวอยู่เต็มปาก ก็กลับมาดึกขนาดนี้ ไม่หิวก็บ้าแล้ว"กาย กินดีๆ" กันต์"กาย กินช้าๆ ก็ได้" วิน"มึงจะรีบแดกไปไหนวะ" แม็ก"ไอ้เหี้ยนี่..." คิว"หึ... ก็หิวอ่ะ" ผมบอกทั้งสี่คนที่นั่งมองผมกินข้าว เหมือนแม่งูหวงไข่อย่างนั้นแหละ"ก็กินดีๆ สิ" พี่พูดขึ้น พลางหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดปากผม"อื้อ!" ='="เรื่องหมาตัวนั้นจะเอายังไง" พี่กันต์หันไปมองไอ้หมาบ้าที่ยังนอนอยู่ในตะกร้า เพราะเพิ่งโดนยาจิ้มก้นมาเลยยังซึมๆ"....ไม่รู้...ให้มันหายก่อนค่อยว่ากัน" ผมบอก"....ค่อยหาคนเลี้ยงเอาแล้วกัน""เลี้ยงไว้ไม่ได้เหรอ..." ผมพูดเสียงเบา และอ้อนพี่ด้วยสายตาที่น่าสงสาร"ไม่ได้" x4 ทั้งสี่พูดพร้อมกัน"...ทะ..ทำไมอ่ะ..." ผมทำหน้างง“แค่หมาตัวเดียวเอง แม่ก็ไม่ได้อยู่บ้าน พี่ก็ไม่ได้อยู่ กายอยู่คนเดียวมีเพื่อนเป็นหมาสักตัวไม่ได้เหรอ” ผม
คนรอบตัวผมไม่ปกติสักนิดบทที่ 20 บ้านพัง"กาย... ทำไมถึงไปอยู่กับไอ้หมอนั่นได้ล่ะ" วินถามเมื่อเราออกรถได้ไม่นาน"หมายถึง... พี่คิวเหรอ?""ตลอด... กายเรียกมันว่าพี่เหรอ? ทั้ง ๆ ที่มันทำกับกายขนาดนั้น..."".....วิน... โกรธเหรอ?" ผมถาม ผมไม่เคยเห็นวินขมวดคิ้วและใส่อารมณ์กับผมด้วยน้ำเสียงเข้มขนาดนี้มาก่อน... วินหึงผมเหรอ?".....ก็... นิดหน่อย..." วินตอบ"ถ้านับตามลำดับ เราเป็นแฟนกายนะ..." วินพูดจบก็ทำให้ผมสะอึกไปทันที"......" หึงมากสินะ"กาย..." วินชะลอรถ ก่อนจะยื่นมือมาจับปลายคางผม"......""......"จุ๊บ... จ๊วบ...ณ โรงแรมแห่งหนึ่ง"อื้อ... อื้อ! อ่ะ... อือ..." เสียงทุ้มหวานครางรับตามจังหวะกระแทกกระทั้นของผู้เป็นแฟนตับ... ตับ... ตับ"กาย... อือ..." แฟนหนุ่มที่คร่อมร่างพยายามโอบกอดและไซร้พรมจูบไปทุกซอกทุกมุม"วิน... วิน... เราไม่
คนรอบตัวผมไม่ปกติสักนิดบทที่ 19 พ่อเลี้ยง...มั้งณ บ้าน12:44 น."กาย! วันนี้กันต์ไม่แวะมาเหรอ!" เสียงแม่เรียกผมมาจากข้างล่าง ขณะที่ผมนอนหมกอยู่บนที่นอนหลังจากที่ไอ้แม็กมาส่งเมื่อคืนที่บ้าน"วันนี้พี่บอกว่าจะไม่มา... เออ ว่าแต่แม่กลับมาเมื่อไหร่เนี่ย" นาน ๆ ทีแม่จะกลับบ้านมา แต่คราวนี้ไม่โทรมาบอกเราก่อนเลยเหรอเนี่ย"เมื่อคืนนะลูก!" แม่ตะโกนกลับมาจากด้านล่าง"อ๋อ..." งั้น... แม่หลับอยู่ในห้องเหรอ งั้นคงไม่เห็นไอ้แม็กที่แบกผมเข้าห้องเมื่อคืนหรอกนะ"กาย! ลงมากินข้าวสิลูก!" แม่ตะโกนมาอีกครั้ง"ครับ!" ผมค่อย ๆ เดินลงบันไดไปอย่างช้า ๆ ยังจุกเมื่อคืนอยู่เลย ไอ้แม็กเอ๊ย! กูจะฆ่ามึง!แต่มันก็ดีอยู่นะ ถึงแม้มันจะลากผมเข้าม่านรูด แต่มันก็ดูแลผมอย่างดี ทั้งเช็ดตัว ใส่เสื้อผ้า มาส่งถึงห้อง แถมอยู่เป็นเพื่อนจนเช้า พอตี 5 มันก็กลับบ้าน แต่ปากมันก็ด่าว่าผมโอเวอร์แอคติ้งเกินไปตั้งแต่ผมตื่นยันมันกลับ..."แม่ทำ
คนรอบตัวผมไม่ปกติสักนิดบทที่ 18 ปลอกคอหยาม"Zzz""กาย ตื่นได้แล้ว" พี่ปลุกผมเช้ากว่าทุกวัน"อือ...เช้าแล้วเหรอ" ผมตื่นขึ้นมางัวเงีย ก่อนจะบิดตัวไปมา"วันนี้พี่ทำกับข้าวไว้ให้กายแล้วนะ อยู่ข้างล่าง เดี๋ยวกายอาบน้ำแล้วลงไป--" ผมกระชากปลอกคอที่ผมซื้อไว้ให้พี่เมื่อวาน ก่อนจะลูบหัวพี่เบา ๆ"........." พี่ทำหน้าไม่ค่อยพอใจ เพราะไม่ชอบให้ใครมาเล่นหัวตั้งแต่เกิด แต่คงยอมผมเพราะ...นั่นแหละ..."ผมฟูแต่เช้าเลยนะ พี่" ผมจัดทรงผมให้พี่ด้วยรอยยิ้มอ่อน ๆ"อื้อ ขอบใจนะ" พี่ยิ้มออกมาทันทีที่รู้ว่าผมไม่ได้ตั้งใจจะลูบหัวตัวเองเหมือนสัตว์เลี้ยง ก่อนที่ผมจะไปอาบน้ำแต่งตัว และลงไปกินข้าว แน่นอนว่าผมนั่งโต๊ะ พี่นั่งอยู่บนพื้น เอาจริง ๆ นะ ไม่คิดว่าพี่จะจริงจังขนาดนั้น แต่เอาเถอะ....ต่อไปนี้เราไม่ใช่ของเล่นของใครทั้งนั้นณ มหาลัยผมนั่งรถยนต์มาพร้อมกับพี่วันนี้ และพี่ยังคงไม่ถอดปลอกคอออกสักที นี่กะจะใส่เข้าเรียนด้วยเห
คนรอบตัวผมไม่ปกติสักนิดบทที่ 17 สุนัขตัวแรกณ บ้าน5:56 น."...อืม..." ผมตื่นมาก็รู้สึกว่ามีอะไรมาทับผมอยู่"พี่...มานอนทำไมตรงนี้" ผมลุกขึ้นมาก็เห็นพี่กำลังนอนกอดผมแน่น"....พี่รักกายนะ" พี่พูดก่อนจะมุดเข้าผ้าห่มมากอดผม"......" ใช่สิ...เมื่อคืนเราก่อเรื่องไว้นี่"กาย...บอกรักหน่อย.." พี่กอดผมแน่น"......" เมื่อคืนพี่แปลกไปจากปกติ...เหมือนคนสติหลุดหายไปชั่วขณะ กว่าจะดึงสติกลับมาได้ ผมต้องกล่อมพี่นอนเหมือนเด็ก...ไม่คิดมาก่อนเลย...ว่าพี่จะมีด้านแบบนี้ด้วย แค่เราไม่ได้บอกรักเนี่ยนะ?"กาย...""ไปเรียนเถอะครับ.." ผมใช้มือทั้งสองข้างจับแก้มพี่ไว้"ครับ..." พี่ตอบผมสั้นๆ ก่อนจะเดินไปอาบน้ำ ปล่อยให้ผมอ้าปากค้างอยู่บนเตียงใช้คำว่าครับ? กับผมเนี่ยนะ!ณ มหาลัย8:21 น."กาย มึงทำการบ้านยัง!" ไอ้แม็กเดินมาหาผม
คนรอบตัวผมไม่ปกติสักนิดบทที่ 16 เล่นเกมเป็นคนเดียวรึไงคิว"......" ตอนนี้ผมกำลังมองไอ้ตัวเล็กที่กำลังนอนเปลือยกายอยู่บนที่นอนจริงๆ ผมเพิ่งจะเช็ดตัวให้กายไปเมื่อกี้ กายค่อนข้างไม่ชอบผมเอามากๆ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะผมเป็นคนที่ทำแผลให้"อือ...." กายพลิกตัวนอนหงาย เผยให้เห็นหัวนมสีสดที่ชูตั้งขึ้น คงเพราะแอร์ที่เย็นจัดเลยทำให้ร่างบางตอบสนองอย่างนั้น"...แม่ง..ฉิบหาย..." ผมพึมพำหลังจากเห็นร่างกายอีกฝ่ายอย่างเต็มตาดึ๋ง~ผมสะกิดยอดอกสีอ่อนของกายแรงๆ จนกายนิ่วหน้าและกระตุกเล็กๆ พร้อมพลิกตัวนอนตะแคงเผยให้เห็นแก้มก้นเล็กนั่นอีก..."ยานอนหลับ...แรงชะมัด" ผมเริ่มบ่นผมไม่มีรสนิยมลักหลับใครซะด้วยสิ...เฮ้ออผมยกขากายขึ้นทั้งสองข้างและจับอ้า...เผยช่องทางรักสีสด เหมือนไม่เคยมีใครแตะต้องมันมาก่อนสีชมพูสดแถมร่างบางขมิบช่องรักเบาๆ เมื่อผมยกขาขึ้นด้วยก็พอรู้มา..ว่าตรงนี้ใครเคยสัมผัสมันมาบ้าง







