บทที่ 6 ความหลังทั้งหมด

คนรอบตัวผมไม่ปกติสักนิด

บทที่ 6 ความหลังทั้งหมด

คิว

ณ มหาลัย

วันนี้ผมก็เรียนตามปกติ เสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมาผมก็ทำงานพาร์ตไทม์จนไม่มีเวลาว่าง แล้ววันนี้ก็ต้องกลับมาเรียนอีก... เบื่อจริง ๆ

อยากเจอไอ้น้องนั่นชะมัด...

ถึงจะบอกว่าผมชอบน้องปี 1 คนนึงอยู่... แต่... ทุกวันนี้ยังจำชื่อน้องเขาไม่ได้เลย... ชื่ออะไรนะ? กาย? มาย? นาย?

ระหว่างที่กำลังเดินกลับมาจากไปเอาของที่ลืมไว้ที่คลาสเรียน ก็เจอน้องนั่นกำลังนั่งอยู่พอดี

วันนี้ผมไม่มีเรียนที่ตึกของน้องเขาเลย แต่... น้องเขามาถึงที่เลยเหรอ... โชคดีอะไรแบบนี้

"มาทำไม" ผมถามทันที ระหว่างที่น้องเขากำลังก้มหน้าก้มตากับการเล่นเกมอยู่

"สวัสดีครับ พี่คิว" น้องเขาเงยหน้าขึ้นมาทักผมเหมือนทุกที

"อืม"

"แหะ ๆ" น้องเขาฝืนหัวเราะนิด ๆ ก็นะ... ผมกับน้องก็ไม่ได้สนิทอะไรกันนี่... ไม่แปลกที่จะทักแล้วไม่รู้จะต่อด้วยเรื่องอะไร ไม่ได้เจอตั้งสองวันขอเช็กสภาพหน่อยเถอะ...

พรึบ!

"มานี่หน่อย!!" ผมกระชากน้องเขาขึ้นมาทันทีที่เห็นรอยตรงไหปลาร้า ฉันไม่ได้คิดไปเองแน่ ๆ

"อะไรพี่!! เดี๋ยวก่อ..." น้องรีบวิ่งตามให้ทันผม ให้ตายสิ... ฉันทำอะไรอยู่เนี่ย!!

ผมลากน้องมาที่หลังตึก และเริ่มจับหลังอีกฝ่ายชิดกับผนังอาคาร

"...คือว่า..." น้องพยายามเริ่มคำถามก่อน

"ใครทำ..." ผมถาม

"หือ?" น้องทำหน้างงใส่ บ้าเอ๊ย!!

"กูถามว่าใครทำรอย!!" น้องสะดุ้งเฮือก ไม่อยากให้น้องเห็นสภาพผมแบบนี้เลย... หึงจนเลือดขึ้นหน้าเลยรึไง ไอ้คิว... น้องเขาไม่ใช่ของมึงซะหน่อย... แต่น้องเขาก็ไม่มีเจ้าของเหมือนกัน...

"รอย... อะไร" น้องเขาถามกลับ

"ชิ... อย่ามาทำเป็นไม่รู้เรื่อง!!" ผมกระชากเสื้อน้อง จนกระดุมหลุดออกเกือบหมด...

บริเวณแผ่นอก ก็เห็นรอยแดง ๆ จ้ำ ๆ สลับกับรอยช้ำเขียวอยู่เต็มไปหมด อย่างนี้แก้ตัวยังไง!?

"อ๋อ... ภูมิแพ้นะ" น้องตอบด้วยสีหน้าซื่อ ๆ...

"ห๊ะ!! จะทำตัวปัญญาอ่อนไปถึงเมื่อไหร่!!!" คิดว่ากูโง่นักรึไง!!

"ห๊ะ!! แล้วพี่เป็นใคร! ถึงต้องมาด่าผมแบบนี้ด้วย!!" น้องสวนกลับ นั่นสิ... ผมเป็นใคร... ทำไมต้องมาหวงน้องเขาด้วย...

"ชิ...." ผมเดินออกจากตัวน้องไป ผมเดินวนอยู่หน้าน้องเขาก่อนจะพุ่งไปต่อยกำแพงข้าง ๆ เพื่อระงับอารมณ์ตัวเองซะก่อน... ผมกลายเป็นพวกหัวรุนแรงตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย...

"พ... พี่ คือว่า..." น้องพยายามเรียกสติผม ถึงแม้ว่าตอนนี้เลือดมันจะเต็มบริเวณมือผมไปหมดแล้ว

"เงียบ!!" ผมตะโกนใส่น้องจนน้องสะดุ้ง... ผมพยายามดึงสติกลับ... ก่อนที่จะทำอะไรที่ทำให้ตัวเองดูน่ากลัวสำหรับน้องเขาอีก... (ถึงน้องเขาจะเห็นไปเยอะแล้วก็เถอะ...)

พรึบ!

ผมสะดุ้งทันทีที่ได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง และผมก็หันไปมองน้องเขาที่กำลังจะเดินหนีผม...

ผมมองไปยังน้องเขายู่นาน... ดูแล้ว... น้องเขาคงไม่รู้จริงๆ ใช่ไหม... ว่ารอยนั้นน่ะ... คืออะไร... หรือแค่หยอกผมเล่น... แต่โตขนาดนี้แล้วยังไม่รู้อีก... เป็นไปได้เหรอ?

"อยู่นิ่ง ๆ แล้วฉันจะให้นายรู้ว่ารอยนี้เกิดขึ้นได้ยังไง" เอาสิ... ถ้าพูดแบบนี้ยังจะอยู่นิ่งได้อีกไหม ถ้ารู้ว่าผมกำลังจะทำอะไร...

จ๊วบ!!

ผมไซร้คอน้องทันทีที่พูดจบ

"เฮ้ย!! ไอ้เหี้ย!!" น้องสบถออกมา พร้อมพยายามดิ้นหนีจากผมให้ได้

"พี่!!" เสียงน้อง มันยิ่งทำให้ผมอยากจะแกล้งเข้าไปใหญ่

จ๊วบ!! จุ๊บ!

ผมโลมเล้าจนน้องเริ่มรู้สึกเหนื่อย ผมไม่รู้ว่าผมใช้เวลาตรงนี้ไปนานเท่าไหร่... ที่ใช้ร่างกายน้องเพื่อความสุขของตัวเองโดยที่ตัวเองยังไม่รู้ตัว...

"เฮือก... ฮือ..." ผมดีดตัวเองออกมาอย่างช้า ๆ ก่อนจะเห็นน้องอยู่ในสภาพที่อ่อนแรงอย่างบอกไม่ถูก ข้อมือเต็มไปด้วยรอยช้ำจากผมที่บีบบังคับไม่ให้ดิ้นอยู่นาน

ถึงจะคิดว่าตัวเองทำเกินไปก็เถอะ... แต่แบบนี้... มันยิ่งยั่วกันชัด ๆ

จุ๊บ...

ผมจูบหน้าผากน้องเบา ๆ

"กาย!!" ผมรีบหันไปหาต้นเสียงทันที

"พี่กันต์!!" น้องรีบผลักผมออกทันที

"มึงทำอะไร!!" ไอ้หมอนั่นพุ่งเข้ามาหาผมทันที หรือว่าไอ้หมอนี่... ชิ... มันคงเป็นคนทำรอยไว้ใช่ไหมล่ะ

"ก็แสดงความเป็นเจ้าของไง" ผมว่าก่อนจะยิ้มอย่างผู้ชนะใส่

ตุบ!!!

มันต่อยเข้าที่ใบหน้าผมอย่างแรง

ตุบ!!!

ผมต่อยสวนกลับ

"มึง..." มันหายใจถี่ ๆ เหมือนพยายามคุมสติตัวเอง

ชิ... มันก็คงเหมือนผมสินะ ที่อยากทำตัวเองให้ดูดีต่อหน้าน้อง... แต่อย่าหวังไปเลย

"มึงใช่ไหมล่ะ ที่เป็นคนทำรอยไว้นะ..." ผมพูดดัง ๆ ให้น้องได้ยินด้วย

"......" มันเงียบ

"พี่ไม่ทำหรอก... พี่จะทำ... แบบนั้นทำไม..." น้องตัวสั่นด้วยความกลัวปนกับความไว้วางใจของพี่ตัวเอง

"แล้วคิดว่ารอยแบบนี้น่ะ... มันเกิดจากอะไรล่ะ ถ้าไม่ใช่แบบที่ฉันทำเมื่อกี้"

"มึงทำอะไรกาย!!" มันเข้ามาจับปกคอเสื้อ

น้องชื่อกายเหรอเนี่ย?

"พี่... ทำเหรอ..." น้องกายถามพี่ตัวเองอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

"มะ... ไม่..."

"จริงนะ..." น้องทวนคำถามอีกครั้ง

"......"

"พี่กันต์!!"

"..... พี่... ขอโทษ"

ตุบ!!

เสียงแรงตบจากร่างเล็กก่อนที่จะวิ่งออกไป… โดยไม่หันมามองเราทั้งสอง

"พอใจมึงยัง..." มันถามผมพลางพยุงตัวเองขึ้น

"หือ?"

"กูถามว่าพอใจมึงยัง!!"

"พอใจมาก... กูขอน้องมึงต่อเลยแล้วกัน" ผมแตะไหล่มันเบา ๆ

"อย่าหวังว่ามึงจะได้" มันพูด

"แล้วไง ขนาดนี้แล้วจะทำไงต่อ น้องมึงคงกลัวมึงจนตัวสั่นไปแล้ว"

"มึงคิดว่าน้องจะขาดกูได้เหรอ?"

".... ชิ" ผมเดินออกจากตึกทันที มันไปเอาความมั่นใจมาจากไหนนักหนา

วิน

วันนี้เป็นวันหยุด ผมต้องอยู่บ้านที่ไม่มีใครเลย นอกจากคนรับใช้ พ่อก็ไปต่างประเทศ แม่ก็ไม่สนใจอะไรกับผมอยู่แล้ว สนใจแต่จะให้ผมแต่งงานและหาเงินมาให้แม่เยอะ ๆ ผมโคตรเกลียดที่นี่เลย ถึงพ่อจะเป็นคนเดียวที่ยอมผมไปซะทุกอย่าง แต่มันก็ไม่พอหรอก สิ่งที่ผมต้องการมากที่สุดคือ "กาย" และวันนี้ผมตัดสินใจไปหากายถึงที่บ้านโดยเฉพาะ

ผมกดกระดิ่งประตูทันที

"ไง" ผมทักเจ้าของบ้านก่อน

"วิน? มาได้ไงเนี่ย? มีอะไรหรือเปล่า?" กายถาม ให้ตายเถอะ ตื่นเต้นชะมัด...

"มาช่วยกายไง มีใครอยู่บ้านไหม"

"ไม่มี ว่าแต่ช่วยเรื่องไรอ่ะ?" ไม่มีใครอยู่บ้านเหรอ!? เย้!!!

"ฮาฮาฮ่า สโตเกอร์กายไง ลืมไปแล้วเหรอ" ผมกระซิบบอก จริง ๆ เรื่องนี้มันไม่ได้อยู่ในหัวผมเลย ในหัวขอแค่มาหากายก็พอ แต่... คงต้องหยิบเรื่องนี้มาบังหน้าซะก่อน

"กาย มันถ่ายกายจากตรงไหนเหรอ" ผมเปิดประเด็น ระหว่างที่เดินเข้าบ้านกาย

"อืม... มันถ่ายเกือบทุกที่เลย แต่ที่แน่ ๆ ตรงระเบียงห้องเราเยอะมาก" กายบอก

"รูปแนวไหนงั้นเหรอ แอบถ่ายเหรอ?" ผมถามกาย ก่อนที่กายจะยื่นรูปภาพมาให้ผมดูโดยไม่หันมาดูรูปที่ตัวเองส่งมาเลย

กาย!! ไม่รู้ตัวเลยรึไงว่ารูปที่ตัวเองเอามาให้ผมดูเนี่ย!! มันเป็นตอนที่กายถอดเสื้อนะ!! ให้ตายสิ!! (ผมรีบเก็บเข้ากระเป๋าทันที)

ก่อนที่ผมกับกายจะคุยกันนิด ๆ หน่อย ๆ และก็มีเรื่องให้ออกนอกบ้านพร้อมกับกายซะได้...

หลังจากการไปร้านสะดวกซื้อแถว ๆ บ้านกายเสร็จสรรพ

"อร่อย!! ลองกินดิ" ระหว่างที่เดินกลับมาจากร้านของชำแถว ๆ บ้านกาย กายก็ยื่นขนมมาให้ผม...

"ง่ำ... อร่อย" ผมคิดอยู่สักพักว่าจะหยิบมากินเอง หรือกินจากมือกายเลย... แต่ไม่ลองก็ไม่รู้ล่ะ

"เห็นไหม ไว้ค่อยซื้ออีก ^^" ผมกินจากมือกาย แถมกายยังไม่.... บ้าเอ๊ย!!

ก่อนที่ผมจะเห็นเศษขนมติดอยู่ที่มุมปากกาย เลยยื่นมือไปเช็ดให้

"กายกินดี ๆ สิ" ผมบอก

"อื้อ..." 0-0!! เสียงนั้นมันอะไร... กายต้องการจะสื่ออะไรกับผมรึเปล่า... สงบสติไว้ วิน... มึงอาจจะแค่คิดไปเอง..

ณ บ้านกาย

ตอนนี้เวลาปาไปเกือบเย็นแล้ว ระหว่างที่อยู่กับกายก็นั่งเล่นเกม คุยโน่นนี่ นอนกลางวันนิดหน่อย อยู่ด้วยกันทั้งวัน เหมือนคู่รักเลย... ให้ตายสิ.... ให้ตายสิ!!

"วิน ยืมตักหน่อย" กายเข้ามาซบตักผม ระหว่างที่ผมกำลังคุยกับลูกน้องผมพอดี

"ห๊ะ!!" ผมสะดุ้ง

"ไม่ได้งั้นเหรอ" กายไม่รอคำตอบ ก็ลงมานอนตักผมพร้อมหยิบขนมมากินพลาง ๆ

"เหมือน... คู่แต่ง...."

"อะไรเหรอ" ฉิบหาย กายได้ยิน!

"เปล่า..."

พรึบ...

เสียงกายทำถุงขนมหก...

"โธ่... กาย... เลอะหมดเลย" ผมปัดเศษขนมออกจากตัวกายเบา ๆ

"บ้าเอ๊ย..." กายพยายามดึงเสื้อออกเพื่อให้ผมช่วยปัดให้

ก่อนที่กาย... จะถอดเสื้อออก และที่สำคัญผิวกาย... โคตรขาวเลย... กายจะรู้ไหมว่าตัวเอง... โคตร Sexy เลย...

"กาย!! ทำอะไร!!" ก่อนที่ผมจะดึงสติได้

"ก็ถอดเสื้อออกไง" ยังจะมาพูดอีก!!

"ไปเปลี่ยนในห้องให้ดีสิ!!" ผมผลักกายไปบนห้องก่อนจะปิดประตูใส่หน้ากาย

ระวังตัวหน่อยเซ่!! ไอ้.... บ้าเอ๊ย... ถ้าฉัน.... ทำนายขึ้นมาจะทำยังไง...

Rrr.... Rrr...

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

[มีอะไร] ผมรับสายปลายสาย

[เจอตัวแล้วครับ ให้ทำ...] เจอสโตเกอร์กายแล้วเหรอ...

"วิน!!" เสียงกายดังขึ้นจากในห้อง

"อะไร!?" ผมรีบผลักประตูเข้าไป

"มัน..." กายดูตกใจเล็กน้อย ก่อนจะมองไปที่ระเบียง ที่ระเบียงสินะ!!

"อยู่นั่นไง!! จับมันมาให้ได้!!" ผมตะโกนสั่งลูกน้องในสายทันที เมื่อเห็นคนที่กำลังวิ่งออกไป

"คนของเรากำลังไล่ตามมันอยู่ อีกไม่นานน่าจะจับตัวได้แล้วล่ะ ไม่ต้องห่วง" ผมว่า ก่อนจะหันไปหากาย

"...." กายทำหน้าบึ้งใส่

"เป็นอะไรอ่ะ กาย..." ผมถาม

"ไหนบอกไม่ได้เอาโทรศัพท์มา..." กายงอนผมเหรอ!?

"อ๋อ.... อืม..... ขอโทษ" ที่ผมไม่ให้กายยืมโทรศัพท์... ก็เพราะ... ผมตั้งรูปหน้าจอโทรศัพท์เป็นรูป... กายต่างหากเล่า...

"ไอ้เพื่อนทรยศ" กายด่าผม เจ็บเหลือเกิน~

"เราขอโทษ…" ผมทำเสียงอ้อน

และก่อนที่เราจะอยู่ด้วยกันจนดึก ผมก็ขอเวลากายกลับบ้านซะที

"บาย เจอกันวันจันทร์นะ" ผมว่า

"บาย... โชคดีนะ" กายโบกมือลา... อยากจูบก่อนลา เหมือนคู่รักบ้างจัง...

ณ โกดังร้าง

ลูกน้องผมโทรมาว่าจับไอ้คนโรคจิตนั้นได้แล้ว ผมก็รีบมุ่งหน้าไปหามันทันที

"สวัสดีครับนาย..."

"อืม..." ผมรับทักจากลูกน้อง ก่อนจะเดินเปิดประตูเข้าไป ก็เจอผู้ชายอายุราว ๆ 20 ปลาย ๆ ถึง 30 ต้น ๆ กำลังถูกมัดทั้งตัว พร้อมรอยแผลจากการถูกนำตัวมาด้วย

"มึงเป็นใคร? ต้องการอะไรกับคนของกู" ผมเริ่มก่อน

"....." มันยังคงเงียบ

ปึ้ก!

"กูถามว่ามึงต้องการอะไรกับคนของกู!!" ผมเตะเข้าที่เบ้าหน้ามันเต็ม ๆ

"....." มันยังคงเงียบ

"ชิ.... เอากล้องมาดิ กูจะถ่ายรูปมันไว้ให้ที่รักกูดู" ผมบอกลูกน้อง

"หึ... ที่รัก ทั้ง ๆ ที่เป็นแค่เพื่อนกัน ยังอุตส่าห์ยกตัวเองให้สูงขึ้นได้อีกเนอะ" มันว่า...

ปึ้ก!!

"มึง!!" หลังจบคำพูดผม ผมก็กระทืบมันไม่หยุด จนวินาทีสุดท้าย

Rrr.... Rrr....

[สายเรียกเข้า : mom]

ชิ... แม่อีกแล้วเหรอ...

[มีอะไร] ผมรับโทรศัพท์และปล่อยให้คนตรงหน้าสลบคากองเลือด

[นี่คือคำพูดที่ลูกพูดกับแม่งั้นเหรอ?]

[มีอะไรล่ะ ไม่งั้นจะวางแล้ว]

[ชิ... เรื่องคู่หมั้นลูก ลูกเป็นคนทำอีกแล้วใช่ไหม!?]

[อืม... ทำไม]

[บ้าเอ๊ย!! ฉันไม่เคยสอนให้แก...] ผมรีบกดตัดสายทิ้งทันที

"มาต่อกันดีกว่า..." ผมพูดก่อนจะหันไปหาไอ้โรคจิตนั่นอีกครั้ง

Rrr... Rrr...

เสียงโทรศัพท์ของลูกน้องผมดังขึ้น

"คุณชายครับ... คุณหญิง..."

"วางสายไป" ผมบอก

"แต่มีข้อความส่งมาว่า..."

"ลบมันซะ..."

"ครับ..."

"คุมมันไว้ พรุ่งนี้ฉันจะมาใหม่" ผมพูดกับลูกน้อง ก่อนจะเดินออกไป

ณ มหาลัย

ในเช้าอีกวัน

"ไง" กายทักผม ระหว่างที่ผมกำลังนั่งรอกายอยู่พอดี

"ไง" ผมทักตอบ วันนี้ยังน่ากดเหมือนทุกทีเลย...

"กาย... เราจับมันได้แล้ว เอาไงต่อดี" ผมบอกกาย หลังจากที่กายทักแม็กเสร็จ

"จริงเหรอ!! ใครอ่ะ!!" กายดูตื่นเต้นมาก ก็นะ...

"...." ผมเงียบ

"ใครเหรอ!! อย่าเงียบดิ" กายบังคับให้ผมพูด

"ยังไม่รู้เลยว่าเขาเป็นใคร แต่เราถ่ายรูปมาให้นะ" ผมยื่นรูปมาให้กายดู

"หือ? เราไม่รู้จักเขาเลย... ไม่เคยเห็นหน้าด้วย?" กายดูรูป

"แล้วกายจะเอาไงต่อล่ะ" ผมถาม

"ไม่รู้เหมือนกัน... ไว้เราไปหาเขาเย็นนี้แล้วค่อยว่ากัน..." เย็นนี้... หมายถึงไปกับผมงั้นเหรอ?

Rrr.... Rrr....

เสียงโทรศัพท์ผมดังขึ้น

[สายเรียกเข้า : โจ้ ลูกน้อง]

[มีอะไร...] ผมรับสาย

[คุณหญิงมาโกดัง... แล้วก็มาพังโกดังทิ้ง... แล้วไอ้หมอนั่นก็ใช้โอกาสนี้หนีไปได้... ทำไงดีครับ คุณหญิงบอกว่าถ้าคุณชายไม่กลับไปหาคุณหญิงที่บ้านวันนี้ คุณหญิงจะจัดการคนที่คุณวิน... ชอบ.... โอ๊ย!! ขอตัวครับคุณวิน... วิ่งไปทางหลังเร็ว!!]

"ว่าไง... ห๊ะ!!" ผมทุบโต๊ะขึ้นเสียงดัง

"...." คนในห้องต่างก็พลอยเงียบไปด้วย บ้าเอ๊ย... เสียงดังไปแล้วสินะ...

"วิน... นั่งลงก่อน" กายพยายามดึงผมลง

"อะ... อืม..." ผมยอมนั่งลงก่อนจะวางสายไป

"มีเรื่องอะไรเหรอ" กายถาม

"มัน... หนีออกไปได้..." ผมบอก

"หือ?" กายตีหน้างง

"แม่ฉันมา... แล้วก็เกิดเรื่องขึ้นนิดหน่อยนะ... มันเลยมีโอกาสหนี..." ผมพูดก่อนจะคิด... ได้ว่า ถ้าแม่รู้ว่าผมชอบกาย... มีหวัง...

"อ้อ... ไม่เป็นไรหรอก" กายแตะไหล่ผมเบา ๆ นางฟ้าชัด ๆ

"อืม ^^" ผมยิ้มหวานให้กาย...

16:32 น.

ผมกำลังนั่งรถกลับบ้าน...

Rrr... Rrr....

[กำลังโอนสาย : Mom]

[มีอะไร]

[แม่ทำแบบนี้ทำไม] ผมถาม

[ลูกต่างหากที่กำลังทำอะไรอยู่]

[ผมจะทำอะไรก็เรื่องของผม!]

"คุณชายครับ... ใจเย็น ๆ ครับ" คนขับรถผมหันมาเตือนสติ

"ชิ..."

[ผมทำ... อะไรก็เรื่องของผม...] ผมกดเสียงให้ต่ำลง เพื่อคุมสติ

[เหรอ? อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ ว่าแกกำลังทำอะไรอยู่]

[แล้วทำไมแม่ต้องมาก่อเรื่อง... ที่โกดัง]

[แค่อยากให้แกเลิกทำเรื่องบ้า ๆ และกลับบ้านมาคุยเรื่องงานแต่งได้แล้ว]

[งานแต่ง?]

[ใช่ คู่หมั้นลูกชื่อ น้องเมย์ น่ารักนิสัยดี]

[คิดว่าผมจะแต่งเหรอ?]

[แต่งสิ]

[ไปเอาความมั่นใจมาจากไหน]

[ผู้หญิง... คนนั้น ชื่อ... กายใช่ไหมล่ะ]

พรึบ!!

[วางสายแล้ว : Mom]

"บ้าเอ๊ย!!" ผมปาโทรศัพท์ทิ้ง จนหน้าจอแตกละเอียด

แม่เริ่มรู้แล้วสินะ... เฮ้อ... อย่างน้อยก็ไม่รู้ว่าเป็นผู้ชาย... รู้แค่ชื่อสินะ

"ให้ทำไงต่อดีครับ" ลูกน้องผมถาม

"ไปหาแพะรับบาปมารับแทนก่อน อย่างน้อยก็ถ่วงเวลาช่วงนี้ไปสักพัก"

"งั้นเย็นนี้..."

"แค่อย่างน้อยชั่วโมงเดียวก็พอ"

"ครับ"

แผนคือ เย็นนี้ผมจะต้องไปนั่งทานข้าวกับผู้หญิง ซึ่งเป็นแพะรับบาปของผม และแม่ก็จะได้เจาะจงไปหาเรื่องผู้หญิงคนนั้นสักพักหนึ่ง ยังไงแม่คงไม่คิดว่าเป็นผู้ชายอยู่แล้ว ถึงจะเคยมีกรณีนี้ก็เถอะ แต่ผู้ชายก็เป็นแค่คู่นอนของผมเท่านั้น

แม็ก

"จูบหาพ่อมึงอ๋อ..."

คำพูดนั้นมันวนเวียนอยู่ภายในหัวผม

หลังจากที่ผมจูบกายไป ผมแทบอยากจะกระโดดตึกตายทันที ถึงตอนจูบกายจะไม่ต่อต้านผม... แต่ก็ดูแล้วกายก็อึ้งอยู่เหมือนกัน

แต่... คำพูดที่ดูเหมือนจะอายก็ไม่ใช่ จะด่าก็ไม่เชิง สรุป... กายคิดยังไงกับผมกันแน่... แค่คิดว่าผมแกล้งเฉย ๆ เหรอ

"บ้าเอ๊ย!! อย่างน้อยถ้าไม่ชอบ ก็ผลักกูออกหรือต่อยกูสักทีก็ได้!! กูจะได้รู้ว่ามึงไม่ชอบ!! ได้รู้ว่ามึงเกลียดกู!! แต่มึง... แม่ง... ยอมให้กู... จูบ..." ผมพูดแล้วหน้าก็เริ่มเปลี่ยนจากโมโหเป็นแดงขึ้นเรื่อย ๆ...

ไอ้กายมึงเจอดีแน่!! ที่ทำให้กูเป็นอย่างนี้!!

ณ มหาลัย

"ไง" กายทักวินด้วยสีหน้าปริ่มสุข

"ไง" วินมันก็ตอบด้วยรอยยิ้ม

ผมมองหน้ากายเงียบ ๆ...

"....." กายเดินผ่านผมไปนั่งข้าง ๆ ที่เดิมที่มันนั่งประจำ

"...." ผมมองกายด้วยหางตา...

"...." กายคงเกลียดผมจริง ๆ แล้วใช่ไหม... ถึงไม่ยอมทักผมแบบนี้... ตัดใจเถอะไอ้แม็ก... มึงเข้าไปจูบเขาเอง....

"ไง..." กายพูดลอย ๆ

เฮ้ย ๆ ๆ มันทักกูเว้ย!! งั้นกายก็ไม่รังเกียจจูบกูใช่ไหมแบบนี้!?!?

"มึงทำการบ้านยังวะ" ผมเปลี่ยนเรื่องเพื่อจะได้คุยกับกายต่อ

"อ๋อ... ทำแล้ว ลอกป่าว" กายบอก

"อิอิ ขอบคุณครับ~" ผมไหว้กายหยอก ๆ

"หึ" มันทำเป็นงอนใส่ผม

อย่างนี้ ก็ไปต่อได้แล้วใช่ไหมวะ... ไอ้แม็ก

กันต์

Rrr... Rrr...

[สายเรียกเข้า : บอท เพื่อนกันต์]

[ว่าไง?]

[มึงจะมาทำงานไหมเนี่ย]

[กูต้องดูน้อง...]

[น้องมึงไม่ได้พิการสักหน่อย จะห่วงอะไรนักหนาวะ]

[ก็กูเป็นห่วง]

[วันเดียวไม่ตายหรอก มาเร็ว!!] มันพูดจบก็วางสายทันที

ให้ตายสิ... วันนี้วันหยุดซะด้วย อยากใช้เวลากับกายมากกว่า....

"วันนี้พี่ไม่อยู่บ้าน อยู่คนเดียวได้ใช่ไหม? หรือไปกับพี่ดี?" ผมถาม

"ไปไหนเหรอ" กายถามทั้ง ๆ ที่ข้าวยังเต็มอยู่ในปาก ให้ตายเถอะ... แก้ม นุ่ม ๆ นั่นน่ากัดชะมัด...

"ไปทำรายงานที่มอกับเพื่อน" ผมตอบ

"โห วันหยุดทั้งที กายไม่อยากไปมอเลยอ่ะ ไม่ไปดีกว่า" กายพูด

"โอเค งั้นวันนี้กายไม่ออกไปไหนใช่ไหม" ผมย้ำ

"อืม ไม่ออกไปไหนหรอก" กายพูดก่อนจะตั้งอกตั้งใจในการกินกับข้าวที่ผมทำต่อ

"สัญญา" พี่พูดเสียงอ้อน

"อืม" กายยิ้มเป็นสัญญาณว่ากายจะไม่ไปไหนจริง ๆ

ก่อนที่ผมจะออกจากบ้านไปมหาลัย

17:23 น.

"กูกลับแล้ว" ผมพูดกับเพื่อน

"เดี๋ยวดิไอ้กันต์ มึงไม่ไปกินเลี้ยงหน่อยเหรอวะ"

"กู..."

"อย่าบอกนะว่ามึงจะกลับไปดูน้องมึง"

"..... อ๋อ.."

"สักคืนเถอะมึง กูขอล่ะ"

"..."

"ขอคืนเดียว... น้า"

"ก็ได้... แต่กูรีบกลับนะ"

"OK!!"

ให้ตายสิ... ผมเผลอกินเข้าไปตั้งเยอะ จนไม่รู้ว่าตัวเองเมาขนาดไหนแล้ว...

"ไอ้สัสกันต์มึงไหวป่ะเนี่ย?"

"อืม... กูยังไหว..." ผมตอบ ถึงตอนนี้จะเห็นอะไรเบลอ ๆ ไปหน่อยก็เถอะ

"พามันกลับบ้านเถอะมึง" เสียงเพื่อนผมพูดคุยกัน

ณ บ้าน

ตอนนี้กี่โมงแล้วก็ไม่รู้ แต่ที่รู้ ๆ คือ... ตอนนี้ผมกำลังเดินขึ้นไปยังห้องกายโดยที่ตัวเองบังคับร่างไป...

ผมเปิดประตูเข้าไป ก็เห็นน้องสุดที่รักของผมกำลังนอน ด้วยสภาพที่น่ากดเป็นที่สุด... เสื้อที่ถกขึ้นเกือบหมด กางเกงขายาวหลวม ๆ เกือบหล่นมากองอยู่ท่อนล่างเกือบหมด

ยั่วชะมัด...

"กาย... พี่กลับมาแล้ว..." ผมกระซิบข้าง ๆ ร่างบาง

"อื้อ..." กายครางออกมาเบา ๆ ยังไม่ตื่นอีกเหรอ...

จุ๊บ....

ผมจูบหน้าผากกายเบา ๆ

ก่อนจะเช็กว่ากายจะตื่นไหม...

ผมไม่ได้ทำแบบนี้มากี่ปีแล้วนะ... ที่เข้ามาลักหลับกายแบบนี้...

เมื่อก่อนก็แอบมาทำเรื่องแบบนี้กับกายตลอด... แรก ๆ ก็แค่จูบหน้าผาก... แล้วก็หอมแก้ม... ไซร้คอ... จนกระทั่ง... เริ่มทิ้งรอยไว้...

แต่ตอนกายเข้ามาถามผมว่ารอยนั้นคืออะไร แถมกายยังไม่ค่อยจะรู้เรื่องพวกนี้อยู่ด้วย ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าไปเอาความคิดที่ว่า...

"อ๋อ... กายเป็นภูมิแพ้น่ะ" มาจากไหน... แต่กายก็เชื่อผมซะสนิท ถึงจะรู้สึกผิดแต่... มันก็ช่วยไม่ได้นี่

จุ๊บ.. จ๊วบ..

ผมยังจูบบริเวณใบหน้าของกายไม่หยุด ทั้งหน้าผาก แก้ม สันจมูก ทุกอย่างบนใบหน้ากาย

"อื้อ..." กายดันออกเบา ๆ

"กาย... พี่ขอ..." ผมพูดพลางจับปลายคางกายหันมาหาผม พร้อมกระหน่ำจูบกายไม่หยุด

"งื้อ!!" กายถีบผมออกจากตัว ก่อนจะนอนต่อ แบบไม่สนใจใคร...

"กาย... อย่าดื้อสิ..." ผมขึ้นคร่อมกาย ผมเมามากขนาดไหนกัน.... ถึงได้กระหน่ำจูบโลมเล้ากายขนาดนี้ ก่อนจะดึงสติตัวเองกลับมาได้

บ้าเอ๊ย... นี่มันมากกว่าทุกทีแล้วนะไอ้กันต์...