7

ช่วงที่ผ่านมา เขายุ่งมาก โดยปกติแล้ว หากเป็นพนักงานที่ทำงานในสำนักงาน เขาจะมีส่วนร่วมในการตัดสินใจคัดเลือก แต่ด้วยงานที่ยุ่งเหยิง การรับพนักงานจัดซื้อคนใหม่ เขาให้หัวหน้าฝ่ายจัดซื้อคัดสรรเอง แต่ย้ำเน้นให้ดูให้ดี เขาไม่อยากแจ้งความจับพนักงานของตัวเองเข้าคุกอีก เพราะฝ่ายจัดซื้อเป็นฝ่ายที่สุ่มเสี่ยงต่อการทุจริตได้ง่าย

“แล้วคนที่หัวหน้าฝ่ายจัดซื้อเขาให้ลุงไปรับชื่ออะไร”

ท่าอากาศยานนานาชาติเชียงใหม่

หญิงสาวสวยร่างเพรียวแต่งกายด้วยเสื้อผ้าสไตล์ชิคที่จับคู่แมตช์ง่ายๆ ระหว่างเสื้อยืดลายน่ารักเนื้อดีสีขาวกับกระโปรงยาวสีน้ำเงินเข้มลายเก๋ สองขาเรียวกำลังลากกระเป๋าเดินทางไปตามทางเดินของผู้โดยสารขาออก ความสดใสที่มีเป็นทุนเดิมยิ่งขับเน้นให้วัยยี่สิบหกในปีนี้ของเขมขิมดูสวยสะพรั่งขึ้นเป็นหลายเท่าตัว

เขมขิมมีใบหน้าขาวผ่อง อิ่มเอิบ ริมฝีปากสีแดงสดตัดกับฟันขาวราวไข่มุก ทั้งหมดเป็นเพราะเธอดูแลตัวเองอย่างดีมาโดยตลอด

หลังจากผ่านไปชั่วโมงเศษ น้ำเปล่าในขวดใสถูกดื่มลงคอจนหมดขวด ดวงตาเรียวงามเปี่ยมเสน่ห์กวาดมองผู้คนที่เดินผ่านไปมาอย่างเหนื่อยหน่าย เสียงพูดคุยเซ็งแซ่ แต่หญิงสาวไม่อาจจับใจความได้

หญิงสาวหลับตาลง เม้มริมฝากแน่น หลังจากเครื่องบินโดยสารเที่ยวบินราคาประหยัดพาเธอเหินฟ้ามาถึงท่าอากาศยานนานาชาติเชียงใหม่สำเร็จตามหน้าที่ เธอเองก็กำลังมีหน้าที่ใหม่ที่ต้องทำเช่นกัน

ในขณะที่ความเหนื่อยล้าภายในใจกำลังก่อตัว เสียงเรียกชื่อเขมขิมระรัวก็สลายห้วงภวังค์ของเธอ “คุณชื่อเขมขิมหรือเปล่า”

ดวงตากลมโตมองไปตามทิศทางของเสียงที่มาจากด้านขวา เมื่อแหงนคอเงยหน้าขึ้นไป หญิงสาวรู้สึกว่ากำลังถูกตรึงไว้กับที่ด้วยดวงตาคมเข้มดุดัน มือน้อยยกทาบอก ตะลึงพรึงเพริด คิ้วเรียวสวยเลิกสูงมองใบหน้าที่มีเค้าลางว่าหล่อจัด แต่เวลานี้เต็มไปด้วยหนวดเครารกครึ้มจนน่าตกใจ แล้วความฝันอันเลวร้ายก็ผุดขึ้นมา

“คุณ...”

“เธอเองเหรอ...”

เขาจำเธอได้แม้เหตุการณ์นั้นจะผ่านมานานแล้วก็ตาม หญิงสาวหน้าใสที่ยืนจ้องเขาตาแป๋วในวันที่เขายังไม่สร่างเมา แต่พอเขาเห็นสายตาจดจ้องลงมาที่ตรงกลางระหว่างขาเขาก็สร่างเมาทันที รู้ตัวอีกทีตอนเหมราชสะกิดว่าเขากำลังยืนตัวเปล่าล่อนจ้อนแล้วโยนผ้ามาให้

“เกย์เถื่อน” เขมขิมรีบยอกมือปิดปากแต่ไม่ทันแล้ว

"อะไรนะพูดต่อให้จบ พูดให้ดีนะ ใครเป็นเกย์” เขาคำรามใส่อย่างหงุดหงิดแต่เขมขิมไม่กล้าพูดต่อ

พนาคำราม ดวงตาคมเข้มดูดุดันขึ้นไปอีก "คนอย่างฉันไม่ใช่เกย์แน่" ในหัวของเขาผุดภาพสาวน้อยที่จ้องของรักเขาตาเขม็ง "หรือในหัวเธอยังติดภาพนั้น" เขากระซิบเบาๆแต่แฝงแววเหี้ยมเกรียมชวนให้คนฟังขนลุก “มัน...อาจจะเกไปทั้งซ้ายนิดหน่อย"

เขมขิมหน้าแดงจัด อยากจะกรีดร้อง เพราะรู้ดีว่าเขาพูดเรื่องอะไร "คนบ้า ฉันไม่สนใจหรอกว่าของคุณจะเกไปทางซ้ายหรือเกไปทางขวา ไม่ต้องมาพูดให้ฉันฟัง"

หญิงสาวหน้าแดง โมโหจนตัวสั่น อยากยกขาขึ้นเตะผ่าหมากเขาสักทีสองทีแต่ไม่กล้า เมื่อยืนใกล้เขาตัวเธอเล็กไปถนัดตา แต่เวลานี้ไม่ใช่เวลาจะทะเลาะเพราะเธอต้องรีบไปรายงานตัวกับเจ้านายใหม่

“ฉันแค่สงสัยว่าคุณรู้จักชื่อฉันได้ยังไง แล้วมาทักฉันทำไม”

พนายกมือกอดอก มองคนตัวเล็กตรงหน้าขึ้นลง เขมขิมเห็นก็ขึงตาใส่

“มองอะไร”

“มองว่าเธอก็น่ารักเหมือนกันเสียแต่...”

“เสียแต่อะไร” เขมขิมแหวกลับ รู้สึกไม่ชอบสายตากรุ้มกริ่ม มองโลมเลียแบบนี้เลยสิ โชคดีที่เจอกันแค่ไม่นานเดี๋ยวก็ไม่ต้องเจอแล้ว

พนาเลิกคิ้วขึ้นสูง ยิ้มยียวน เขาคิดว่าเธอดูใสซื่อ ไม่ได้จะว่าอะไรหรอก แต่ก็ไม่อยากพูดออกไป เพราะมีงานอีกมากที่ต้องไปทำ

“ช่างเรื่องนั้นเถอะ ว่าแต่เธอชื่อเขมขิมหรือเปล่า” ตามการแต่งตัวที่ลุงชมบอกว่าหัวหน้าฝ่ายจัดซื้อให้มารับก็มีแค่เธอคนเดียว เขาจึงสุ่มเรียกชื่อดู ไม่คิดว่าพอหันหน้ากลับมาจะกลายเป็นเธอไปได้ พนาเองก็ประหลาดใจเช่นกัน

เขมขิมขมวดคิ้ว รู้สึกถึงลางสังหรณ์แปลกๆ แต่ก็ยอมรับออกไป “ใช่ ฉันชื่อเขมขิม”

พนากระตุกยิ้ม “ถ้างั้นคงไม่ผิดตัว เดินตามฉันมา จะได้รีบกลับไร่กันก่อนค่ำ”

เท่านั้นเขมขิมก็รู้สึกว่าลางสังหรณ์ของเธอเริ่มแม่นยำ อย่าบอกนะว่านายคนนี้คือคนที่มารับเธอ เขมขิมไม่เก็บความสงสัยไว้อีก รีบตะโกนถาม

“นี่คุณ ทำไมฉันต้องตามคุณไปด้วย” หัวหน้าฝ่ายจัดซื้อที่โทร.มาบอก เขาบอกให้เธอคอยคนขับรถของไร่ จะมารับเธอไปที่ไร่ แล้วเป็นเขาไปได้ยังไงในเมื่อครั้งก่อนที่เจอเขาอยู่ในสภาพนั้น นั่นก็หมายความว่าเขาน่าจะเป็นนักท่องเที่ยว เธอสับสนไปหมดแล้ว หรือเขาจะทำงานที่ไร่นั้นด้วย

ร่างสูงกำยำหมุนตัวกลับมา ใบหน้าหล่อเหลาที่มีเคราขึ้นเขียวครึ้มกลับมาตีสีหน้าดุดันเหมือนเดิม “เธอจะไปทำงานที่ไร่พนาไพรหรือเปล่า ถ้าจะไปก็รีบเดินตามมา อย่าเล่นตัวนัก ถ้าไม่อยากทำก็กลับไปซะ”

“อ้าว!” เธอลาออกจากที่ทำงานเก่า เดินทางมาที่นี่แล้วคิดจะให้หันกลับไปอย่างนั้นเหรอ “ทำสิ ฉันตั้งใจมาทำงานถึงลาออกจากที่เก่า ฉันแค่สงสัยในตัวคุณนั่นแหละ เป็นใครก็ไม่รู้”

“ฉันเป็นใคร เธอไม่ต้องสนใจหรอก รู้แค่ว่าไปกับฉัน เธอถึงไร่แน่นอน” พนาแอบสังเกตอาการเธอเงียบๆ เห็นว่าเธอก็ฉลาดไม่เบา

“ไม่ได้นะ ฉันเป็นผู้หญิง ยังสาว ยังสวย จะขึ้นรถไปกับคนที่ไม่น่าไว้ใจได้ไง ถึงจะเอ่อ...เป็นเกย์ก็เถอะนะ”

หากหูไม่ฝาด หญิงสาวได้ยินเสียงเขากำหมัดแน่นจนดังกร๊อบ ส่วนอีกฝ่ายเริ่มรู้ตัวว่าเส้นความอดทนกำลังจะขาดผึงก็ตัดสินใจรีบทำตามภารกิจที่อาสาให้เสร็จสิ้นก่อนตะวันตกดิน

“เอาละ ไม่ไว้ใจฉันใช่ไหม งั้นฉันไปละ แต่ลุงชมแกป่วย มารับเธอไม่ได้ เธอหาทางไปไร่เอง หรือไม่ก็กลับไปซะ”

พอเห็นว่าเขาหันหลังกลับไปจริงๆ เขมขิมก็ร้องห้ามเสียงสั่น