8

เอาวะเป็นไงเป็นกัน

การที่เขารู้จักชื่อเธอ พูดชื่อของคนที่จะมารับเธอถูก เขาคงต้องเกี่ยวพันกับสถานที่ทำงานของเธอ

“นี่ เดี๋ยวก่อนสิ” ได้ผล ร่างสูงกำยำชะงักฝีเท้าลง “เอาละ ฉันเชื่อคุณก็ได้ว่าคุณจะพาฉันส่งถึงที่ไร่ส้มพนาไพร แต่บอกฉันหน่อยได้ไหม คุณเป็นคนงานในไร่นั้นใช่หรือเปล่า”

“ฉันจะเป็นคนงานหรือเป็นอะไรกับไร่นั้น เธอไม่จำเป็นต้องรู้ก็ได้ พูดง่ายๆ ไม่ใช่เรื่องของเธอ”

เขมขิมหน้าชา คำพูดเขาแปลได้ว่าเธอแส่ไม่เข้าเรื่อง หญิงสาวครางฮือมองเขาอย่างตะลึงงัน

เห็นสีหน้าเรียบร้อยประดุจผ้าพับไว้ แต่ดูท่าจะร้ายไม่หยอก พ่อเลี้ยงพนาก็ได้แต่ส่ายหน้า

“ทำเป็นยืนงงกลางดงฝรั่ง” เขาเห็นหนุ่มต่างชาติหน้าตาดีคล้ายชาวยุโรปกลุ่มใหญ่แบ็กแพ็กมาเที่ยวเมืองไทยกำลังจับกลุ่มคุยกัน แล้วมองมาทางหญิงสาวด้วยท่าทางสนใจ

เขมขิมเม้มริมฝีปากแน่น พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ อดสงสัยไม่ได้ว่า ปากแบบนี้หลุดรอดมือรอดเท้าชาวบ้านจนโตมาได้อย่างไร

“ฉันไม่ได้กำลังยืนงงกลางดงฝรั่ง กำลังยืนงงว่าหลงมาอยู่ในปากหมาได้ยังไง”

กรามแกร่งสบเข้าหากันจนเป็นสันนูน

“นี่เธอ...มันจะมากไปแล้วนะ กล้าว่าฉันปากหมาเหรอ ปากดีแบบนี้ระวังถูกหมากัดปากนะ ระวังไว้ด้วย” ดวงตากล้าคมส่งสายตาอาฆาตทิ่มแทง “ฉันขอย้ำอีกครั้ง ฉันมารับผู้หญิงที่ชื่อเขมขิม ถ้าใช่รีบตามฉันไปขึ้นรถ ช้ากว่านี้ ฉันไม่คอย”

ว่าแล้วก็หันหลังเดินลิ่วๆ ไม่สนใจฟังคำตอบของสาวเจ้าข้างหลัง

“เดี๋ยวคุณ รอก่อนสิ แต่คุณคงไม่ใช่ลุงชมคนขับรถใช่ไหม ครั้งก่อนตอนมาสัมภาษณ์ลุงชมขับรถมาส่งฉัน”

เขาหันกลับมากะทันหันจนร่างเล็กแทบจะยั้งตัวเองไม่ให้ชนกับเขาเอาไว้ไม่ทัน แล้วตะเบ็งใส่หน้า

“เออสิ หน้าเหมือนกันหรือไง ลุงชมอายุปาเข้าไปจะหกสิบ ส่วนฉันเพิ่งสามสิบ”

ดวงตากลมโตสุกใสเป็นประกายเบิกกว้างเหมือนฟังเรื่องเหลือเชื่อ “อะไรนะคุณเพิ่งสามสิบเองเหรอ นึกว่าสักสี่สิบ” เธอพูดจบก็ต้องกลืนน้ำลายเหนียวๆลงคอ สีหน้าของเขาเหมือนอยากจะกินหัวเธอ เขมขิมรู้ดีเรื่องมารยาทไม่ควรทักคนเรื่องอายุ น้ำหนัก แต่เมื่อครู่มันเผลอไป

พนาข่มอารมณ์สะเทือนใจ รสชาติขมเฝื่อนล้นทะลักในอก เวลาเขาไปไหนกับไอ้เหม มันแก่กว่าเขาแต่คนคิดว่ามันเป็นรุ่นน้อง ส่วนเขาถูกมองว่าสามสิบปลายๆ ย่างสี่สิบ คงเป็นเพราะด้วยท่าทางบุคลิกที่เป็นคนร่างกายสูงใหญ่ตามไสตล์ลูกครึ่ง อีกทั้งยังทำงานตากแดด ตากลม กลางไร่ส้มทุกวัน แล้วเขาก็ไม่ได้เจ้าสำอางแบบไอ้เหมด้วย แต่ถูกมองด้วยสายตาแบบนี้ก็อดจะนอยด์ไม่ได้

“ฉันหน้าอ่อน หน้าแก่ อายุไม่ตรงกับใบหน้าแล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอไม่ทราบ ถ้าเธอไม่หยุดพูดมาก ฉันจะกลับเข้าไร่โดยไร้ผู้โดยสาร”

ริมฝีปากสวยบิดเบ้มองเขาอย่างดูแคลน “ใครจะไปรู้ล่ะ ว่าหน้าตากับอายุของคุณจะสวนทางกันขนาดนี้”

เธอยังไม่หยุดว่าเขาหน้าแก่ พ่อเลี้ยงพนาหายใจสะท้านด้วยความรู้สึกกรุ่นๆ “ฉันยังไม่สนใจจะถามเลยว่าทำไมไฟหน้าของเธอคู่นี้ ดูล้ำหน้าตา อายุ เธอไปตั้งไกล แบบนี้หรือเปล่าที่เขาเรียกว่าหน้ามัธยม นมด็อกเตอร์”

เขมขิมฟังจบอยากจะกรีดร้องเสียงดังเมื่อถูกเขามองหน้าอกอย่างตรงไปตรงมา แล้วยังว่าเธอหน้าอกใหญ่เกินอายุ

“จะมากไปแล้วนะ ปากเสียที่สุด เรื่องอะไรมาวิจารณ์หน้าอกฉัน จะใหญ่จะเล็กก็ไม่เกี่ยวกับคุณ”

พนานับหนึ่ง สอง สาม ในใจ “ถ้าพิรี้พิไร คืนนี้นอนสนามบินละกัน”

เขมขิมกัดฟันแน่น เขาจะรู้ไหมว่าก่อนเดินทางมาเธอถอดสร้อยคอไปจำนำด้วยดอกเบี้ยร้อยละสามบาทเพื่อเอาให้พ่อเก็บไว้ใช้ ยังไม่รู้เลยจะเอาเงินที่ไหนไปไถ่ มีเงินติดตัวมาในกระเป๋าไม่กี่บาท อะไรประหยัดได้เธอประหยัดแน่

“ใจเย็นสิคุณ รอฉันก่อน ฉันจะนั่งเงียบๆ ไม่ถามอะไรอีก”

พนาจึงหยุดเดินแล้วยิ้มกริ่ม ร่างบางที่เดินตามมาเกือบชนเขาอย่างจัง

“จริงนะ” เขาชี้เข้าหาตัว “งั้น ไปเร็วๆ จะรีบเอาไปส่งที่ไร่ จะได้จบหน้าที่เสียที”

เขาคว้าหมับที่แขนเล็กให้รีบเดิน

“นี่คุณ ปล่อยนะ ฉันเดินเองได้ จะลากแขนฉันทำไม” ความโกรธของเธอกระพือแรงขึ้น ไม่คิดว่าจะถูกต้อนรับด้วยคนท่าทางป่าเถื่อนพรรค์นี้ หน้าตาก็เหมือนอุรังอุตังหลุดออกมาจากสวนสัตว์เชียงใหม่ คำพูดก็เหมือนไม่ได้รับการอบรมสั่งสอน

ร่างเล็กพยายามผลักร่างเขาออกแล้วดิ้นรน จนคนที่กำข้อมือไว้แน่นออกเสียงคำรามในลำคอ

“ถ้าเธอเดินช้า เราจะถึงไร่ค่ำ เข้าใจไหม ฉันไม่อยากขับรถแล้วตกเหวตาย เพราะแค่มารับผู้หญิงไม่รู้หัวนอนปลายเท้าอย่างเธอ”

“ผู้ชายป่าเถื่อนอย่างคุณถูกเลี้ยงมาแบบไหนกัน ถึงไม่รู้จักพูดจาดีๆ กับผู้หญิงบ้าง อ้อ...ลืมไป แบบคุณคงจะพูดหวานๆ กับผู้ชายหน้าตาดีมากกว่าละมั้ง” เธอยังจำคู่เกย์ของเขาได้

พ่อเลี้ยงพนาเค้นเสียงลอดไรฟันออกมา “ปกติฉันก็พูดหวานกับผู้หญิงนะ แต่จะพูดตอนอยู่บนเตียงเท่านั้น ถ้าอยากได้ยินคำหวานๆ จากปากฉัน เธอก็ต้องรอฟังบนเตียง อยากฟังไหมล่ะ”

สายตาของเขาที่เวลานี้ฉายแววกรุ้มกริ่มมองเธออย่างโลมเลียทำให้เขมขิมขนลุกนิดหน่อย “ไม่ ไม่ ฉันไม่อยากฟัง”

หรือว่าเขาจะเป็นพวก หญิงก็ได้ ชายก็เบิ้ล แย่แล้วเรา

สายตาวาวโรจน์ของเขาจ้องเธอเขม็ง “คิดอะไรถึงมองหน้าฉันแบบนั้น หรือเธอกำลังคิดอกุศลกับฉันอยู่”

“เปล่าค่ะ ไม่เลย ไม่ได้คิด ไม่คิดสักนิดเดียว” เขมขิมรีบปฏิเสธ

เขาจ้องมองหน้าตารูปไข่สวยสะดุดตา คิ้วเข้มหนา ดวงตาหวานเยิ้ม รับกันดีกับริมฝีปากอิ่มแดงระเรื่ออย่างเป็นธรรมชาติก็รู้สึกจรรโลงใจดี ผิดแต่ว่าชอบคิดอะไรเป็นตุเป็นตะ

พ่อเลี้ยงพนาพยักหน้ายกมือเสยผมแล้วยิ้มเหี้ยมๆ “เชื่อเธอก็บ้าแล้ว ฉันรู้ว่าเธอคิดอะไร เลิกคิดซะ เพราะถ้าไม่เลิกคิดว่าฉันเป็น ฉันจะให้เธอพิสูจน์ว่าฉันไม่ได้เป็นแบบที่เธอคิด”