8

“แม่ของคุณพูดมันออกมาหมดแล้ว แต่สิ่งที่ผมอยากรู้คือ...คุณกำลังถูกบังคับหรือว่าคุณเต็มใจที่จะทำมันกันแน่” เอ่ยถามอย่างต้องการคำตอบ และหวังใจลึกๆ ว่าเธอจะไม่ได้เต็มใจ

“เรื่องแบบนี้ มันเกี่ยวกับหน้าที่การรักษาของหมอตรงไหนเหรอคะ ฉันซาบซึ้งแล้วก็ขอบคุณมากนะคะที่หมอช่วยตรวจให้ แต่ฉันคิดว่าเรื่องที่หมอกำลังมาคาดคั้นอยู่นี้ไม่มีความจำเป็นอะไรที่จะต้องตอบ เพราะถ้าให้พูดกันตามตรง ฉันเองก็จ่ายค่าตรวจไปเรียบร้อยหมดแล้ว ยังไงก็ต้องขอบคุณหมออีกครั้ง แล้วก็ขอตัวก่อนนะคะ” อดโกรธไม่ได้ที่อัคคีมาเอ่ยถามเรื่องนี้ มันเหมือนเป็นการตอกย้ำในเรื่องที่เธอไม่มีสิทธิ์เลือก จะบอกว่าไม่เต็มใจ มันก็คงไม่ใช่ เพราะเธอแทบไม่มีสิทธิ์ตัดสินอะไรด้วยซ้ำ ด้วยคำว่าต้องทดแทนบุญคุณ

“เดี๋ยว!”

อัคคีจับมือคนอวดเก่งตรงหน้าเอาไว้ ก่อนที่เธอจะเดินจากไป ตั้งแต่เกิดมา เขาไม่เคยถูกผู้หญิงคนไหนเดินหนี และยิ่งกับผู้หญิงที่ไม่ได้มีดีอะไรเหมือนกับนางแบบสาวสวยที่เคยคั่วด้วย เธอยิ่งไม่มีสิทธิ์มาทำกับเขาแบบนี้!

“ปล่อยนะคะ!” เวทิการ้องออกมาด้วยความไม่พอใจ อยากจะหนีออกจากที่นี่ให้พ้นๆ ไม่รู้ว่าโชคชะตาจะกลั่นแกล้งเธอไปถึงไหน

“ผมยังพูดไม่จบ คุณไม่มีสิทธิ์เดินหนีแบบนี้” พูดแล้วดึงร่างบางเข้ามาอยู่ข้างกาย ยิ่งได้เห็นแววตาของสาวเจ้า เขายิ่งมั่นใจว่าเธอคนนี้มีเรื่องที่กำลังปกปิดและเศร้าใจอย่างแน่นอน

“แต่ฉันพูดจบแล้วค่ะ ระหว่างเราไม่มีอะไรต้องคุยกันอีกแล้ว”

เวทิกายืนยันเสียงหนักแน่น แค่ต้องยอมให้เสี่ยวาโยรังแกก็มากพอแล้ว นี่ต้องมาถูกหมออัคคีรังแกอีก แค่คิด เธอก็อยากจะร้องไห้ออกมาเสียให้ได้

“ผมไม่ได้จะทำอะไรคุณ ผมแค่อยากรู้ว่าคุณทำแบบนี้ทำไม”

ชายหนุ่มเอ่ยถามอย่างใจเย็น ยอมรับว่าในใจลึกๆ ห่วงหญิงสาวตรงหน้าอย่างบอกไม่ถูก ได้แต่คิดว่ามันคงเป็นเพราะว่ารูปร่างหน้าตาของเธอสวยถูกใจมากกว่าใคร และหากเจอกันเร็วกว่านี้ เขาอาจจะเป็นหนึ่งในคนที่อยากได้เธอจนตัวสั่นก็ได้!

“ใช่ค่ะ! ฉันขายตัว พอใจหมอหรือยัง” เวทิกาพูดออกมาด้วยความไม่พอใจ แม้ตอนนี้จะอยู่กลางล็อบบีของโรงแรม แต่หญิงสาวก็ไม่สนใจว่าใครจะได้ยินอีกแล้ว เพราะเธอไม่มีอะไรจะเสีย ใครอยากมองอย่างไรก็เชิญ

“เฮ้ย!”

เสียงของชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาห้ามศึกระหว่างอัคคีกับเวทิกา พวกมันเดินกันมาสามคนพร้อมกับมองไปที่ฝ่ายหญิงด้วยสายตาจ้องจับผิด

“พวกคุณเป็นใคร” อัคคีเอ่ยถามในขณะที่มือก็ยังคงไม่ปล่อยจากการเกาะกุมหญิงสาวเอาไว้ แค่มองก็มั่นใจว่าคนกลุ่มนี้ไม่ใช่ผู้หวังดีอย่างแน่นอน

“ไปเอาตัวผู้หญิงมา” หนึ่งในนั้นหันไปพูดกับลูกน้อง จากนั้น ชายสองคนก็เดินเข้ามา คงมีเป้าหมายเพื่อแยกตัวเวทิกากับอัคคี

“หยุดอยู่ตรงนั้น คงไม่ต้องบอกว่าโรงแรมที่นี่มีพนักงานรักษาความปลอดภัยมากแค่ไหน ถ้าไม่อยากมีปัญหา ผมว่าพวกคุณกลับไปดีกว่า”

เจ้าของร่างสูงพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น เขาไม่ได้เกรงกลัวชายฉกรรจ์ทั้งสามแต่อย่างใด แต่ที่ห่วงคือความปลอดภัยของผู้หญิงข้างกายมากกว่า แม้เธอจะทำเหมือนอยากขายตัวเต็มประดา แต่ท่าทีของเวทิกาตอนนี้ที่เอาแต่หลบหลังเขามันบอกให้เขามั่นใจแล้วว่าเธอไม่ได้เต็มใจที่จะขายตัวเลยสักนิด

“มึงเป็นใครวะ ถึงได้กล้าดีมายุ่งกับผู้หญิงของเสี่ยวาโย” หนึ่งในนั้นยังคงพูดออกมาด้วยความหัวเสีย เพราะหากพวกมันพาตัวผู้หญิงคนนี้กลับไปไม่ได้ เสี่ยก็คงเล่นงานพวกมันหนักพอควร

“ปล่อยเถอะค่ะหมอ ฉันต้องไป” เวทิกาเอ่ยขึ้นเบาๆ ด้วยไม่มีทางปฏิเสธอะไรทั้งสิ้น เพราะถึงอย่างไรการที่เธอมานั่งอยู่ที่โรงแรมนี้ก็คือการยอมรับสภาพเป็นผู้หญิงของเสี่ยวาโยไปแล้ว

“อยู่เฉยๆ” พลางหันไปส่งสายตาดุกับหญิงสาว เขาไม่มีทางปล่อยเธอไปอย่างแน่นอน และยิ่งรู้ว่าไม่ได้เต็มใจที่จะไปด้วยแบบนี้

“ไม่ได้ยินหรือไง หรือมึงอยากจะมีเรื่องกับเสี่ย”