บทนำ

ยานอวกาศทรงปีกกาลำใหญ่ค่อยๆ ชะลอความเร็วลงเมื่อมาถึงจุดหมาย เบื้องหน้าของพวกเขาคือสถานีอวกาศขนาดยักษ์ที่แผ่กลิ่นอายน่าเกรงขามออกมาทั้งๆ ที่มันเสื่อมโทรมลงจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม เศษซากจากตัวสถานีลอยวนอยู่รอบๆ ราวกับวงแหวนดาวเคราะห์น้อย มันมีทั้งชิ้นส่วนโครงสร้าง วัสดุอุปกรณ์ที่ใช้ในสถานี เรื่อยไปจนถึงซากร่างของสิ่งที่เคยเป็นลูกเรือเลยทีเดียว

“สภาพแบบนี้คงไม่เหลืออะไรให้เก็บกู้แล้ว” หนึ่งในลูกเรือบนยานสีเงินออกความเห็น และทุกคนในห้องบังคับการบินก็อดไม่ได้ที่จะพยักหน้าเห็นด้วย

“คำสั่งก็คือคำสั่ง เตรียมตัวจอดเทียบ” ผู้บัญชาการกองบินออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเข้มงวดแต่สีหน้าติดจะเบื่อหน่าย ทั้งนี้ก็เป็นเพราะว่าเขาไม่พอใจกับภารกิจที่ได้รับมอบหมายมาเท่าไรนัก การเก็บกู้สถานีอวกาศโบราณสมควรจะเป็นงานของพวกนายกองระดับล่าง ตัวเขาผู้เป็นถึงนรสีห์และยังเป็นถึงแม่ทัพไม่ควรจะต้องมาทำงานเก็บขยะเหมือนพวกแร้งกาเช่นนี้เลยสักนิด

“จะทำการจอดเทียบใน สาม สอง หนึ่ง...” เสียงพลขับรายงานพร้อมกับการเคลื่อนที่ของยานสีเงินที่ค่อยๆ เคลื่อนเข้าไปใกล้สถานีอวกาศ แขนจักรกลถูกยื่นออกไปเพื่อจับยึดตัวสถานี และนั่นก็ทำให้ชิ้นส่วนหลุดออกมาราวกับว่าสิ่งก่อสร้างอันใหญ่โตนั้นเป็นเพียงแก้วที่เปราะบาง ทุกคนในยานสีเงินเมื่อเห็นภาพนั้นแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างผิดหวัง หากโครงสร้างภายนอกเสื่อมโทรมถึงขนาดนี้ภายในคงหวังอะไรไม่ได้มาก อย่างไรก็ตามคำสั่งก็คือคำสั่ง ไม่ว่าสถานีอวกาศแห่งนี้จะเสื่อมโทรมเพียงใดพวกเขาก็ต้องเข้าไปสำรวจ

‘อย่างน้อยๆ ขอแค่เอกสารเก่าๆ ก็ยังดี’ หนึ่งในทีมสำรวจชุดแรกคิดขณะก้าวออกจากยาน แรงโน้มถ่วงภายในสถานีหายไปจนหมดแล้วเอื้อประโยชน์ให้ผู้มาเยือนสามารถใช้เครื่องยนต์ไอพ่นขนาดเล็กที่ติดอยู่กับชุดอวกาศได้อย่างสบาย พวกเขาแบ่งออกเป็นกลุ่มละสามคน แหวกว่ายไปตามส่วนต่างๆ ของสถานี หากเจอแร่มีค่า หรืออุปกรณ์บันทึกข้อมูลก็จะเก็บกลับไป ทีมสำรวจค่อยๆ ตรวจตราไปทีละส่วนอย่างไม่รีบร้อน และในที่สุดหน่วยสำรวจกลุ่มหนึ่งก็ไปพบเข้ากับพื้นที่ที่ยังมีแรงโน้มถ่วง

“อัลฟ่าซีเรียกยานแม่ พบกราวิตี้โซน ย้ำพบกราวิตี้โซน ขอกำลังเสริมพร้อมทางเชื่อมด้วย” ทหารนายหนึ่งรีบรายงานกลับไปที่ยานหลักทันที และไม่นานหลังจากนั้นกำลังเสริมก็มาถึง พวกเขาติดตั้งประตูส่วนเชื่อมขยายเข้ากับประตูที่ยังปิดสนิทของสถานีเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดความเสียหายขึ้นตอนที่เปิดประตู

พวกทหารเข้าไปประจำที่ในทางเชื่อมชั้นนอกจากนั้นก็ปิดประตูเพื่อสร้างพื้นที่ปิดขึ้นมา อากาศถูกอัดเข้าไปในทางเชื่อมทั้งสองส่วนเพื่อปรับสภาพ เมื่อเรียบร้อยแล้วพวกเขาก็ลงมือตรวจสอบขั้นสุดท้าย

“ทางเชื่อมสมบูรณ์ไม่มีปัญหา จะทำการเปิดประตูเดี๋ยวนี้” หนึ่งในช่างเทคนิคกล่าวก่อนจะตรงเข้าไปงัดประตูด้วยอุปกรณ์พิเศษ ใช้เวลาอยู่นานหลายอึดใจทีเดียวกว่าจะเปิดประตูออกได้ และภาพที่ปรากฏแก่สายตาก็ทำให้พวกเขานิ่งงันไปหลายอึดใจ

“อัลฟ่าซีเกิดอะไรขึ้น ตอบด้วยอัลฟ่าซี” คนด้านนอกเห็นว่าทีมสำรวจเงียบหายไปนานจึงสอบถามสถานการณ์ บรรยากาศตึงเครียดขึ้นทันที เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่การสำรวจสถานีอวกาศร้างจะนำมาซึ่งหายนะ อย่างดีที่สุดก็เป็นแค่ก๊าซพิษจากการเน่าเสียของสิ่งมีชีวิต หรืออย่างร้ายที่สุดก็อาจจะเป็นเผ่าพันธุ์อันตรายที่ติดค้างอยู่ภายใน

“อ—อัลฟ่าซีเรียกเบต้าเอ พ—พบมนุษย์ที่ยังมีสัญญาณชีพ ขอย้ำพบมนุษย์ที่มีสัญญาณชีพ” ผู้รายงานแทบจะคุมน้ำเสียงของตนไม่อยู่ ขณะที่สายตาก็จับจ้องไปยังร่างเปลือยเปล่าหลายสิบร่างที่อยู่ในหลอดแก้วขนาดยักษ์ มองเพียงปราดเดียวก็ทราบว่ามนุษย์เหล่านี้ถูกจับมาทดลอง พวกเขาอาจไม่ทราบว่ามันเป็นการทดลองตั้งแต่เมื่อไร แต่อย่างน้อยร่างทั้งหมดนี้ก็ไม่ใช่ศพที่รอวันเน่าสลาย

การพบมนุษย์ที่ยังมีชีวิตนั้นเป็นเรื่องใหญ่ เพราะวิทยาการจากอดีตของเผ่าพันธุ์มนุษย์แทบจะสูญหายไปจนหมดสิ้นแล้ว หากในมนุษย์เหล่านี้มีผู้ทรงภูมิปัญญาอยู่ด้วยก็สามารถนับได้ว่าพวกเขาได้ผลงานชิ้นเอกให้เป็นเกียรติประวัติแก่ตนและวงศ์ตระกูลแล้ว แน่นอนว่าผู้บัญชาการกองบินซึ่งเป็นเผ่าพันธุ์นรสีห์ย่อมไม่ปล่อยให้โอกาสนี้หลุดมือไป เขารีบสั่งการให้ทุกหน่วยเข้าไปช่วยเก็บกู้หลอดแก้วบรรจุมนุษย์ทั้งหมดมาอย่างระมัดระวัง พร้อมกับวาดฝันถึงการเลื่อนขั้นอันหอมหวานไปด้วย

การเก็บกู้หลอดแก้วบรรจุมนุษย์ดำเนินไปได้ด้วยดี ทั้งหมดถูกเคลื่อนย้ายใส่แคปซูลจำศีลเพื่อรักษาสภาพเอาไว้ รอเวลาที่จะถูกปลุกชีพขึ้นมาอีกครั้ง อย่างไรก็ตามพวกเขาไม่ทราบเลยว่าในบรรดามนุษย์กว่าร้อยคนนั้นจะมีกี่คนที่สามารถปลุกชีพขึ้นมาได้ เพราะถึงแม้ว่าหัวใจของพวกเขาจะยังเต้นอยู่แต่มันก็เป็นจังหวะการเต้นที่ช้าเอามากๆ จึงมีโอกาสที่สมองของพวกเขาจะตายไปแล้ว

ทว่าปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้นจริง หลังจากความพยายามอย่างหนักของทีมแพทย์ในโรงพยาบาลทหารในที่สุดพวกเขาก็สามารถฟื้นคืนชีพให้แก่มนุษย์โบราณได้สำเร็จ แม้ว่าที่ฟื้นคืนสติขึ้นมาจะมีเพียงสองคนจากทั้งหมดหนึ่งร้อยคนก็ตาม และหนึ่งในนั้นก็คือนายชาย เด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่หกที่ยังไม่ทันได้รู้ผลสอบเข้ามหาวิทยาลัยของตัวเองเลยด้วยซ้ำ

๐๐๐