ชวนไปบ้าน

ซูหว่านยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ไหลหยดลงมาจากหน้าผาก ก่อนจะรีบล้างมือในอ่างน้ำที่ตั้งอยู่ข้างๆ แล้วเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนจนแห้งสะอาดด้วยท่าทางที่เป็นระเบียบ

“นายหญิงเจ้าขานายท่านทั้งสองรอนานแล้วเจ้าค่ะ” คนงานในโรงเตี๊ยมเดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้ม

“อืมมมพวกเจ้าเก็บกวาดอีกนิดหน่อยแต่ยังไม่ต้องกลับนะเพราะข้าจะมอบเงินพิเศษให้เพราะวันนี้ลูกค้าเยอะมาก” คนงานสองสามคนยิ้มแก้มปริ

“ขอบคุณนายหญิงเจ้าค่ะ” ซูหว่านยิ้มตอบแล้วเดกินออกจากห้องครัวไป

"มาแล้วเจ้าค่ะ" ซูหว่านกล่าวด้วยเสียงนุ่ม ท่าทางรีบร้อนในขณะเดียวกันก็ยังคงแสดงถึงความอ่อนโยน ก่อนจะเดินไปยังโต๊ะอาหารที่นายท่านหวงและฮูหยินหวงนั่งอยู่ข้างๆ เด็กๆ ทั้งสองกำลังเก็บถ้วยจานด้วยความกระตือรือร้น แต่ก็ไม่วายทำเอาซูหว่านอดไม่ได้ที่จะยิ้มให้กับความน่ารักของพวกเขา

"ไม่ต้องเกรงใจหรอกเราสองคน แค่แวะมาทานข้าว" นายท่านหวงพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความจริงใจ เขามองดูซูหว่านอย่างพอใจ ท่าทางที่คอยเอาใจใส่และทำให้ทุกอย่างดูเหมือนเป็นเรื่องง่ายๆ ชวนให้ผ่อนคลาย

ซูหว่านยิ้มตอบในท่าทางที่เรียบร้อยแล้วถามกลับด้วยความใส่ใจ

"อาหารอร่อยหรือไม่เจ้าคะ"

ฮูหยินหวงยิ้ม