ตอนที่4 ที่แบบไหนกัน

“ท่านแม่พักเสียจะได้หายเร็วๆ ข้ากับอาอวี่กลัวว่าท่านจะตายเสียแล้ว”

“ข้าไม่ตายหรอกน่าเห็นไหมยังอยู่ที่นี่ไม่ต้องห่วง…ข้ายังอยู่” แช่งกันซ่ะล่ะ

เด็กหญิงยกมืออ้วนป้อมกอดรอบเอวของซูหว่าน ซูหว่านกลับคิดถึงเซิงเจี๋ยกับหยางลู่ป่านนี้จะเป็นอย่างไรหนอ คงร้องไห้จนตาบวมเสียใจที่ฉันตายโถ่วน่าเศร้าจริงๆ ฉันไม่อยู่พวกเขาคงเสียใจมาก

“ท่านแม่หายเร็วๆ พาพวกเราหนีไปจากที่นี่เถอะ ตั้งแต่ท่านพ่อไม่อยู่ข้าก็ไม่อยากอยู่ที่นี่อีกแล้ว” อาเยวี่ยนพูดเบาๆ พร้อมกับก้มหน้าหลบตา

ซูหว่านพยักหน้าขึ้นลง ไปจากที่นี่เหรอแล้วที่นี่คือที่ไหนร้ายดีอย่างไร ซูหว่านไม่รู้อะไรสักอย่าง แล้วจะไปไหนทำอะไร ข้างนอกเป็นโลกแบบไหน มีมอนเตอร์ไหม มีเทพเซียนไหม

“ที่นี่มีสำนัก จอมยุทธ มีเทพเซียนไหม อ่อ อีกอย่างมีสัตว์อสูรไหม”

อาอวี่กับอาเยวี่ยนทำหน้างงๆ มองหน้ากัน

“ท่านแม่พูดถึงอะไร ที่นี่มีแต่ท่านย่าที่ใจร้ายกับท่านปู่ที่เอาแต่เรียกสาวใช้เข้าไปบีบนวด ถ้ามีทานเทพท่านเทพก็ใจร้ายมาก”

“ช่างเถอะๆ ข้าคงมาผิดช่วงเวลาไปหน่อย แต่ตอนนี้สิ่งที่ข้าสงสัยที่สุดก็คือพวกเจ้าทำไมถึงมีแต่รอยเขียวคล้ำไปทั่วตัวอย่างนี้" ซูหว่านถามเสียงแข็ง

อาอวี่ที่นั่งเงียบอยู่ข้างๆ ถอนหายใจอย่างยาวก่อนจะหลบสายตาของซูหว่าน อาอวี่ค่อยๆ หันมองไปที่พี่ชายอย่างลังเล อาเยวี่ยนที่นั่งนิ่งอยู่เหมือนจะรู้ว่าถึงเวลาแล้วที่เขาต้องพูดความจริงออกมาได้แล้วตามแบบลูกผู้ชายและพี่ชาย

"ท่านแม่...ข้าขอสารภาพ…" อาเยวี่ยนพูดเสียงเบา ใบหน้าของเขาหมองลง 

"อาเยวี่ยนไปขโมยหมั่นโถวจากในห้องครัวมาให้ท่านแม่...แต่พี่ใหญ่ไม่ผิดนะ เราแค่อยากให้ท่านแม่ได้กินของดีๆ" อาอวี่รีบฟ้อง

ซูหว่านขมวดคิ้วแน่น แล้วถอนหายใจ

"ขโมยหมั่นโถวทำไมต้องขโมย เจ้าไปหยิบมาเฉยๆ ก็ได้นี่ ที่นี่เป็นบ้านของบิดาพวกเจ้าไม่ใช่หรือ" ซูหว่านถาม ไหนๆ จะขโมยแล้วทำไมไม่ขโมยของดีๆ มาว่ะน่ะ เด็กหนอเด็ก

อาเยวี่ยนยกมือขึ้นปาดน้ำตาอย่างยากลำบาก ก่อนจะพูดเสียงสั่นเครือ 

"ข้า...ข้าไปหยิบหมั่นโถวมาจากในครัวเพื่อท่านแม่...ท่านย่าตีข้า... ตีข้าทั้งตัว...ท่านย่าไม่เคยอนุญาตให้เรากินอะไรได้ นอกจากน้ำแกงกับแป้งแผ่นย่างไฟวันละมื้อเท่านั้น"

คำพูดของอาอวี่ทำให้ซูหว่านรู้สึกเหมือนโดนพลังคลื่นเต่า ความรู้สึกที่ไม่เคยมีมาก่อนเกิดขึ้นในใจ ไม่เคยคิดเลยว่าเด็กๆ จะต้องทนทุกข์ขนาดนี้เพื่อให้เธอได้กินหมั่นโถวแข็งๆ นั่น ชักรู้สึกผิดแล้วสิ

"ทำไม...ทำไมใจร้ายแบบนี้ ทำไมต้องทำแบบนี้ แล้วทำไมพวกเจ้าไม่บอกท่านย่าไปว่า...ว่าท่านแม่เจ้าบาดเจ็บ" พยุงตัวลุกขึ้นอย่างยากลำบาก

อาอวี่เงียบไปสักพักก่อนจะพูดเสียงเบา 

"ท่านย่าไม่ให้แน่ ท่านย่าอยากให้ท่านแม่ตาย พวกเขาอยากให้ท่านแม่ตาย…แต่เราสองคนไม่อยากให้ท่านแม่ตาย ถ้าเรานำหมั่นโถวมาท่านแม่ท่านจะดีขึ้นแน่ๆ ..."

ซูหว่านมองไปที่เด็กๆ สองคนที่ท่าทางหมดแรงและบอบช้ำไปทั้งตัว พวกเขากล้าหาญจริงๆ ความกลัวและความเจ็บปวดของพวกเขายังขัดขวางพวกเขาจากการช่วยเหลือแม่ไม่ได้

ความรู้สึกผิดแผ่ซ่าน ซูหว่านเริ่มรู้สึกถึงความหนักหน่วงที่เธอต้องแบกรับไว้ และในเวลาเดียวกันก็รู้สึกว่าเธอต้องทำบางสิ่งเพื่อเปลี่ยนแปลงชีวิตของเด็กๆ เหล่านี้ให้ได้

"ไม่ต้องกลัวอีกแล้ว...ข้าอยู่นี่แล้ว" ซูหว่านพึมพำกับตัวเองยกมือขึ้นกอดร่างเล็กทั้งสองไว้ในอ้อมแขน แต่อย่างไรก็ตามสิ่งที่เธอพูดออกไปไม่ได้ช่วยเยียวยาความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นกับเด็กๆ แม้แต่ครึ่งหนึ่ง

“แล้วพ่อของพวกเจ้าเล่าไปไหนเสีย”

“ท่านพ่อตายแล้ว…….” เด็กๆ งุนงงแต่ก็ก้มหน้าลงพูดอ้อมแอ้ม

“เป็นอะไรตาย” ซูหว่านขมวดคิ้ว

“ท่านย่ากับชาวบ้านเขาบอกว่าท่านแม่วางยาท่านพ่อ แต่ข้ากับอาอวี่เราไม่เชื่อว่าท่านแม่จะใจร้ายขนาดนั้น แล้วคืนที่ท่านพ่อถูกวางยาท่านแม่ก็ป่วยหนัก นอนอยู่กับพวกเรา”

ซูหว่านพยักหน้าขึ้นลง นี่มันความรุนแรงในครอบครัวสินะ

เช้าสดใส

เสียงไม้กระทบผนังดังลั่น เริ่มไม่สดใสละ เสียงดังทำให้ซูหว่านสะดุ้ง ใจของเธอกระตุกพร้อมกับเสียงที่แหลมสูง ในความมืดที่ยังคงปกคลุมห้องนอน สายตาของซูหว่านยังคงพร่าเบลอจากความเหนื่อยล้า

"ตื่นได้แล้ว ถึงเวลาแล้ววววววว" เสียงของสาวใช้ที่ดังขึ้นจากภายนอกห้องไม่ค่อยน่าฟังนัก น้ำเสียงใช้คำสั่งที่ชัดเจนอย่างไม่เคารพกัน ก็ไม่มีทางหลีกหนีได้สินะ คนจะหลับจะนอนจะมาเรียกทำไม

ซูหว่านหันไปมองเด็กๆ ที่นั่งอยู่ข้างๆ เธอ รู้สึกเหมือนกับตื่นขึ้นมาจากฝันร้ายที่ไม่สิ้นสุด เด็กๆ ยังนอนอยู่เงียบๆ อยู่ข้างๆ แต่เมื่อเสียงของสาวใช้ดังขึ้นเด็กชายและเด็กหญิงก็เริ่มตื่นขึ้นตามเสียงนั้น

"ไปเทถังส้วมให้ฮูหยินใหญ่ได้แล้ว ได้ยินไหม" เสียงของสาวใช้ดังขึ้นอีกครั้ง ไม่สนใจความเหนื่อยล้าหรือความเจ็บปวดของซูหว่านเลย

ซูหว่านอ้าปากค้าง มองไปที่เด็กทั้งสองที่นอนอยู่ข้างๆ

“อะไรอี๊กกกกทีนี้” ซูหว่านถามออกไปทั้งที่ยังงัวเงียอยู่

"ท่านแม่ท่านจะขัดคำสั่งท่านย่าหรือ เดี๋ยวท่านย่าก็ให้คนมาตีท่านอีก" อาเยวี่ยนพูดเสียงเบาหันมามองซูหว่าน 

“นั่นสินะโหดร้ายจริงๆ ตีจนตาย ไม่แปลกใจเลยทำไมนางตาย เพราะแบบนี้นี่เอง นี่มันยุคไหนสมัยไหนกันป่าเถื่อนโหดร้ายที่สุดกับเด็กกับผู้หญิง”

"ท่านแม่...เจ็บป่วยแค่ไหน ท่านแม่ก็ต้องไปเทถังอึให้ท่านย่าทุกวัน ท่านอย่าขัดคำสั่งท่านย่าเลย อาเยวี่ยนกลัวว่าท่านจะถูกตีอีก"

อาอวี่ที่นั่งอยู่ข้างๆ พยักหน้าตาม พร้อมพูดด้วยเสียงเศร้าๆ 

"ท่านแม่ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ เราจะช่วยท่านแม่เทอึเอง" เสียงของอาอวี่ดูหนักใจแต่ก็ยังพยายามให้กำลังใจ

ซูหว่านไม่สามารถขยับตัวได้ทันที สายตาปนระแวงสงสัยหันไปมองข้างนอกห้อง ข้างนอกประตู มีเสียงไม้ที่ยังคงดังอย่างต่อเนื่อง ขณะที่สาวใช้ดูเหมือนจะรอคำตอบ

อย่าให้ฉันหายดีนะ ซูหว่านไม่เคยคิดว่าจะต้องเผชิญกับชีวิตแบบนี้ หลังจากที่ได้ผ่านความตายและฟื้นขึ้นมาในโลกใหม่ ทุกสิ่งรอบตัวกลับกลายเป็นความจริงที่ท้าทายให้เธออยู่รอดและยิ่งอยากจะเอาชนะ ว่าแต่เอาชนะเรื่องเทขี้เนี้ยนะ

แต่ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เธอรู้ว่าเธอไม่มีทางเลือก

"ไปกันเถอะ" ซูหว่านพึมพำเบาๆ พยายามตั้งสติและในที่สุดก็ลุกขึ้นจากฟูก แรงที่เคยมีในตัวตอนนี้ยังไม่กลับมาเต็มร้อย แต่ก็ยังต้องทำเพื่อให้ทุกอย่างผ่านไป

"พวกเจ้าจะต้องคอยระวังตัวไว้หน่อย อย่าห่วงข้าเลย ถ้าจวนตัวก็หนีเอาตัวรอดไปเสีย" ซูหว่านพูดออกมาเบาๆ ก่อนจะมองไปที่เด็กๆ