ตอนที่5 ทำกันขนาดนี้เลยหรือ

เด็กทั้งสองยังคงนั่งเงียบๆอยู่ แต่ซูหว่านสามารถรู้สึกถึงความห่วงใยของพวกเขา แม้พวกเขาจะไม่สามารถทำอะไรได้มากนักในตอนนี้ แต่การอยู่ร่วมกันในความเงียบนี้ ก็ทำให้เธอรู้สึกว่าอย่างน้อยก็ควรจะเข้มแข็งและต่อสู้เพื่อเด็กๆ

จะต้องไปดูให้เห็นกับตาว่าโลกนี้มันโหดร้ายเหมือนที่เด็กๆ พูดกันไหม

เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้นจากทางเดิน ขณะที่ซูหว่านเดินเข้ามาในห้องใหญ่ของบ้าน ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอับและอากาศที่ไม่น่าจะสูดดมสักเท่าไหร่ ไม่ทันที่จะก้าวเข้ามาถึงประตู ฮูหยินซูที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างในถือพัดโบกไปมาใบหน้าอ้วนร่างท้วมไร้แววเมตตาในนั้นก็หันมามองอย่างไม่พอใจ ก่อนที่ผ้าผืนหนาจะถูกปาใส่หน้าของซูหว่านอย่างแรง

"เจ้ามาช้า ข้าเหม็นจะตายอยู่แล้ว รีบๆ ไปเก็บ คิดจะอู้หรือ สะใภ้บ้านซูเราไม่รับคนเกียจคร้าน โดนตีนิดหน่อยทำเหมือนจะตายเสียได้ เจ้าถูกขายมาพร้อมพี่สาวดีแค่ไหนแล้วบ้านซูเราให้เจ้าอยู่ในฐานะสะใภ้ แค่ห้ามเกียจคร้านเท่านั้น"

ฮูหยินซูพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธและรำคาญใจ ซูหว่านหยิบผ้าออกจากใบหน้าตอนแรกตั้งใจจะปาลงพื้นแต่มาคิดได้ว่าต้องประเมินสถานการณ์ก่อนไม่ควรใช่อารมณ์

"กล้ามองหน้าข้าหรือนังปีศาจ เอาแต่นอนสบาย ไม่รู้หรือว่าต้องทำอะไรบ้าง ทำไมต้องให้ไปตามเจ้าถึงที่ ไปได้แล้วพูดแล้วยังมามองหน้าอีก"

ซูหว่านกำผ้าในมือแน่น

“เอะ นางสะใภ้ตัวดี เจ้ากล้ากับข้าหรือทำไมยังไม่รีบไปอีก” คว้าไม้เรียวข้างๆ ขึ้นมากำไว้

ก่อนที่ซูหว่านจะพูดอะไร เด็กๆ ทั้งสองก็รีบวิ่งเข้ามายืนข้างๆ ซูหว่าน ด้วยท่าทางที่เตรียมจะปกป้องแม่ของพวกเขา อาเยวี่ยนหันไปมองฮูหยินซูด้วยสายตาที่ไม่กลัวและพูดขึ้นทันที

"ท่านย่า ท่านฟังข้าก่อนอย่าตีท่านแม่เลยขอรับ ก็เพราะพวกท่านย่าตีท่านแม่จนบาดเจ็บนั่นแหละ ท่านแม่ถึงลุกไม่ไหว"

อาเยวี่ยนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่อ้อนวอนและตรงไปตรงมา

คำพูดของอาเยวี่ยนทำให้ซูหว่านรู้สึกถึงแรงกระตุ้นบางอย่างในใจ แม้ว่าจะยังคงเจ็บปวดและอ่อนแอแต่การที่เด็กๆ ยืนข้างและกล้าพูดออกมาอย่างนี้ทำให้รู้สึกว่าไม่ควรอ่อนแอ

แต่ฮูหยินซูไม่ยอมให้ผ่านไปง่ายๆ หันไปมองอาเยวี่ยนด้วยความโกรธที่ท่วมท้นแทบจะกินเลือดกินเนื้อจนไม่สามารถควบคุมได้

"ใครให้เจ้ามาพูดแทนนาง" ฮูหยินซูพูดด้วยน้ำเสียงดุร้ายราวกับสัตว์ป่า

“ท่านย่าท่านใจร้ายเกินไปแล้วท่านแม่บาดเจ็บเพียงนี้ท่านยังจะตีท่านแม่อีกหรือ”

"ข้าบอกกี่ครั้งแล้วว่านางไม่ใช่แม่แท้ๆ ของพวกเจ้าหรอก เด็กโง่นางฆ่าพ่อของพวกเจ้า แล้วพวกเจ้ายังกล้าพูดจาแบบนี้กับท่านย่าอย่างข้าได้อย่างไร หนอยมาว่าข้าใจร้าย นางสิร้าย คุกเข่าลง ให้ข้าลงโทษเสียดีดี"

ฮูหยินซูยกไม้เรียวทำจากไม้ไผ่ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะหวดมันไปที่อาเยวี่ยนอย่างแรง เสียงฟาดของไม้เรียวดังก้องในห้อง มันเป็นเสียงที่ทำให้ซูหว่านใจแทบจะหยุดเต้น พุ่งเข้าเอาบังอาเยวี่ยนไว้ แต่ไม้เรียวก็ไม่วายโดนอาเยวี่ยนสะดุ้งเอือก แต่อาเยวี่ยนยังคงยืนตรงไม่ยอมล่าถอย รอยเลือดเริ่มปรากฏบนแขนของอาเยวี่ยนจากการถูกไม้เรียวหวด ซูหว่านเจ็บแสบจากรอยไม้เรียวไม่ต่างกัน ขนาดซูหว่านยังเจ็บขนาดนั้นอาเยวี่ยนเด็กตัวเล็กๆ เนื้อนุ่มๆ บางๆ จะเจ็บขนาดไหน

“ท่านย่าอย่าตีพี่ใหญ่ ฮื่อออออ” เสียงเด็กหญิงตัวน้อยอาอวี่เข้ามาปกป้องพี่ชาย

“อ่อเจ้านี่ก็อยากจะโดนตีใช่ไหม ดีเลย ตีให้ตายไปทั้งหมดเลี้ยงเสียข้าวสุก”

ซูหว่านมองภาพตรงหน้าในใจเริ่มเดือดพล่านขึ้นมา เธอไม่สามารถทนเห็นเด็กๆ ถูกทำร้ายได้อีกแล้ว ถึงแม้ว่าอาการบาดเจ็บยังคงอยู่หากไม่คงจะสามารถทำอะไรได้มากมาย แต่ความรู้สึกที่ถูกกระทำซ้ำๆ ทำให้หัวใจเดือดพล่าน

"พอแล้ว" ซูหว่านพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่เคยใช้กับใครมาก่อน ใบหน้าของเธอมีทั้งความเจ็บปวดและความโกรธที่ท่วมท้น

"ท่านปล่อยเด็กๆ ไป แล้วมาตีข้านี่”

“หนอยยย นางสะใภ้ตัวดี กล้าท้าข้าหรือ เมื่อวานถูกตีจนเกือบตายยังกลับมาต่อคำได้อีก มามะข้าจะสั่งสอนเจ้าอีกที”

“ท่านย่าได้โปรดอย่าตีท่านแม่อีกเลย” เด็กทั้งสองน้ำตาไหลพรากลุกไม่ไหวแต่พยายามเอื้อมมือไขว่คว้ากลัวว่าซูหว่านจะโดนตีอีก

ฮูหยินซูยกไม้เรียวขึ้น อาเยวี่ยนที่เจ็บจนลุกไม่ขึ้นรีบขยับตัวมาขวางซูหว่านไว้อีกครั้งซูหว่านก็ทำเก่งทั้งๆ ที่ตัวเองก็ลุกไม่ขึ้นเหมือนกัน จะเอาเรี่ยวแรงตรงไหนไปสู้นางยักษ์ขมูขีนั่น

อาอวี่ที่ร้องไห้โฮแต่แม่สามีจอมโหดก็ยังเงื้อไม้ขึ้นสุดแรงแต่ไม่ทันที่ไม้เรียวจะแตะผิวเนื้อที่แตกยับเยินซ้ำแผลเก่า เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นพร้อมกับมือของพ่อสามีที่เข้ามาประคองซูหว่าน ไม้เรียวในมือชะงักกึก

“อ่าาาฮูหยิน เจ้าก็ใจเย็นๆ หน่อย ตีไปก็ตายเปล่าเมื่อวานก็เกือบตายไปแล้วนี่ดีนะที่ฟื้นมาได้ ตายไปตอนนี้ชาวบ้านจะนินทาเรา หาว่าพอผัวนางไม่อยู่เราก็ตีนางจนตาย เจ้าแค่ดุด่านางก็พอแล้ว ดูสิผิวนางช้ำหมดแล้วแย่เลย ฮูหยินเจ้าออกแรงตีนางทุกวันแขนขาเจ้าจะแย่เอานาา”

คำพูดเหมือนจะดี แต่มือที่โอบกอดนั่นแนบแน่นแล้วยังลูบไล้ไปมาที่เอว ซูหว่านที่รีบดิ้นรนปัดมือของตาแก่นั่นออก รอยยิ้มที่ยิ้มให้ฮูหยินซูหันมามองซูหว่านด้วยสายตาเจ้าเล่ห์

“นี่ยังกล้ามาวางท่าอีกหรือ ไม่อย่างนั้นข้าจะปล่อยให้นางตีเจ้าให้ตาย จำไว้คืนนี้ข้าจะไปหา สำนึกบุญคุณข้าบ้าง ปรนนิบัติข้าหน่อยก็ดี ข้าช่วยเจ้าหลายครั้งแล้ว” กระซิบที่ข้างหูซูหว่านก่อนจะหันไปยิ้มกับฮูหยินซู แล้วเดินเข้าไปประคองยายอ้วนใจร้ายนั่นพร้อมบีบนวดให้นางอย่างเอาใจ

“ดูสิ เนี๊ยะ แขนของเจ้าคงปวดไม่น้อย มาๆๆ ข้าทายาแก้ปวดบวมให้ เจ้าอย่าโมโหเลย แค่นี้นางก็อยู่ไม่สู้ตายแล้ว เอาแบบนี้เลี้ยงนางไว้ใช้งานดีไหม เจ้าจะได้ๆ ไม่ต้องเหนื่อย”

ซูหว่านกลืนน้ำลายลงคอยากเย็นไร้คำกล่าวใด แม้กระทั่งแรงจะขัดขืนก็ไม่มี จะทำอย่างไรหากตาเฒ่าตัณหากลับนั้นแวะไปหา คืนนี้มิต้องแลกด้วยชีวิตหรอกหรือ

“ไปให้พ้นหน้าข้า” ฮูหยินซูตวาดดังๆ

ซูหว่านรีบดึงมือเด็กๆ ออกจากห้องอย่างทุลักทุเล