บทที่ 4 จดหมายฉบับแรก

“No matter how far it drifts, the wind always returns—though never with what I’m hoping for.”

“สวัสดีธาร อยู่ทางนั้นเป็นไงบ้าง อากาศหนาวไหม แต่ที่ไทยก็ยังร้อนเหมือนเคย อยากลองไปสัมผัสอากาศที่เกาหลีบ้างเลยว่าจะเป็นยังไง อ้อ อาจารย์ดาราบ่นถึงธารด้วยนะ แต่เป็นการบ่นถึงธารที่พาดพิงผมซะมากกว่า ฮ่า ๆ แกบอกว่าพอธารไม่อยู่แล้วผมก็กลับไปเงียบเหมือนเดิม ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แต่อย่างที่ธารน่าจะพอรู้ ก็คือปกติผมไม่ค่อยมีเพื่อนเท่าไหร่ พอธารไม่อยู่ ผมเลยไม่รู้จะคุยกับใคร อิจฉาธารเลยที่เป็นคนปฏิสัมพันธ์กับคนเก่ง ถ้าผมทำได้เหมือนธารก็คงจะดี

อยู่ที่นั่นก็อย่าลืมดูแลตัวเองดี ๆ นะครับ

คิดถึงเสมอ

ณัฐ”

จดหมายพร้อมโปสการ์ดรูปประเทศไทยในช่วงเทศกาลสงกรานต์ถูกปิดผนึกไว้ในซองขาวซองเดียวกัน จ่าหน้าซองถึงคนที่อยู่ห่างไปอีกหลายช่วงเวลา ในใจผมตื่นเต้นลึก ๆ เพราะไม่เคยเขียนจดหมายถึงใครมาก่อน และฉบับนี้เป็นฉบับแรกในชีวิต และมันกำลังจะถูกส่งไปถึงคนที่ผมชอบ

ใจจริงผมอยากจะเขียนไปหาเขาตั้งแต่เดือนแรกแล้วด้วยซ้ำ แต่พยายามเขียนแล้วก็ไม่รู้ว่าจะต้องเขียนว่าอะไร ในหัวมีแต่ความว่างเปล่า ผมรู้แค่ว่าคิดถึงเขา อยากคุยด้วย แต่ถ้าจะเขียนเพียงแค่นั้น จดหมายก็คงจะดูแปลก ๆ ไปหน่อย ฉบับแรกจึงถูกส่งไปหาปลายทางหลังจากผ่านไปแล้วเกือบสองเดือน

.

.

.

“สวัสดีณัฐ ที่นี่อากาศหนาวกว่าไทยมากเลยล่ะ ตอนช่วงแรก ๆ ที่เพิ่งกลับถึง ก็ต้องใช้เวลาปรับตัวกลับเข้าหาอากาศที่นี่อยู่สักพักเลย ถ้าณัฐอยากลองมาเที่ยวเกาหลีบ้างก็มาได้เลยนะ แต่อย่าลืมบอกเราก่อน ถ้ามาจริง ๆ เราสัญญาจะเป็นเจ้าบ้านที่ดี พาณัฐไปเที่ยวหลาย ๆ ที่ให้เหมือนกับที่ณัฐเคยพาเราไปเลย พูดแล้วก็คิดถึงประเทศไทยแฮะ หนึ่งปีที่นั่นเหมือนจะไวก็ไว แต่ก็มีประสบการณ์และความทรงจำมากมายเลย ไว้เราจะหาโอกาสกลับไปอีกนะ ไว้ถ้ามีแพลนแล้วเราจะบอกณัฐคนแรกเลย

และสุดท้าย เราจะดูแลตัวเองให้ดี แต่ณัฐเองก็ห้ามลืมละเลยตัวเองเหมือนกันนะ ไว้คุยกันใหม่นะ บาย

คิดถึงเช่นกัน

ธาร”

เวลาผ่านไปร่วมสองเดือน จดหมายฉบับแรกจากคนที่อยู่อีกฝั่งของฟากฟ้าถึงส่งกลับมาถึงผม

เนื้อความในกระดาษขนาดเอห้าไม่ได้ดูมากมายอะไร ดูเป็นคำบอกเล่าทั่วไปเช่นเดียวกันกับที่ผมส่งไป แต่มันกลับกลายเป็นดั่งน้ำฝนจากฟ้าที่ชโลมลงมาในวันที่อากาศร้อนที่สุด มุมปากของผมค่อย ๆ ยกขึ้นหลังจากอ่านเนื้อความในจดหมายจบ ลักยิ้มสองข้างเปิดทำการเมื่อพบว่าท้ายจดหมายมีคำพูดหนึ่งคำที่ผมอยากได้ยินมากที่สุด คิดถึงเช่นกัน

.

.

.

“ช่วงนี้ผมปิดเทอมแล้ว ไม่แน่ใจว่าเราจะปิดเทอมช่วงเดียวกันไหมนะ ผมอยู่บ้านเฉย ๆ และค่อนข้างว่าง ใช้เวลาหนึ่งวันไปกับการอ่านหนังสือและดูโทรทัศน์กับแม่บ้างในบางครั้ง ละครหลังข่าวไม่ใช่สิ่งที่ผมชอบมากที่สุด แต่ข่าวก็ยังไม่ใช่อีกเช่นกัน จริง ๆ แล้วผมชอบการดูหนังรอบดึก ที่เขามักจะเอาหนังต่างชาติมาฉายให้ดูมากกว่า แต่นั่นมันก็ทำให้ผมนอนดึกมากจนตื่นสาย โชคดีที่แม่ของผมไม่บ่นอะไร เพราะเห็นว่าผมกำลังอยู่ในช่วงปิดเทอม

แล้วช่วงนี้ธารเป็นไงบ้างครับ ผมหวังว่าธารจะยังสบายดี และมีความสุขกับชั้นปีที่สี่ในมหาลัยนะครับ ผมยังคงรอฟังข่าวจากธารอยู่เสมอ

ป.ล. จดหมายฉบับนี้ถูกส่งจากบ้านของผม เพราะฉะนั้น ที่อยู่อาจจะแปลกไป แต้ไม่ต้องตกใจนะครับ เดี๋ยวปิดเทอมผมก็ต้องกลับเข้าหอเหมือนเดิม

ด้วยความคิดถึง

ณัฐ”

ผมยังคงปิดท้ายจดหมายด้วยประโยคเดิมเสมอ ด้วยความคิดถึง เป็นเพราะผมรู้สึกแบบนั้นจริง ๆ และแอบหวังลึก ๆ ว่าการที่เขามักจะเขียนถึงผมว่า คิดถึงเช่นกัน นั้น มันคือความคิดถึงเช่นเดียวกันกับที่ผมรู้สึกบ้าง

จดหมายฉบับที่สามถูกหย่อนลงไปในตู้ไปรษณีย์ เวลาหนึ่งปีล่วงเลยผ่านไปอีกครั้ง ไม่น่าเชื่อว่าเราจะยังคงติดต่อกันผ่านทางจดหมายได้ร่วมปี อย่างไรก็ตาม ความล่าช้าของการขนส่งทำให้เราได้โต้ตอบกันจริง ๆ เพียง 2-3 เดือนครั้งเท่านั้น แต่มันก็ทำให้ผมรู้ว่าทุกวินาทีของการรอมันมีค่ามากเพียงใด

.

.

.

มหาลัยของผมเปิดเทอมอีกครั้ง บ่งบอกว่าผ่านมาแล้วกว่า 2 เดือนกับการรอจดหมายจากธาร ทันทีที่ก้าวขาเข้าเขตหอพัก ผมก็เช็คล็อกเกอร์ที่ติดเบอร์ห้องของตัวเองใต้หอพักทันที เผื่อว่าธารจะส่งจดหมายมาตามที่อยู่เดิม โดยที่ก็ยังไม่ลืมเช็คทุกวันตอนอยู่บ้านด้วยเช่นกัน เพราะจดหมายฉบับล่าสุดถูกส่งจากที่บ้านของผม และผมคิดว่าบางทีธารอาจจะส่งมาตามที่อยู่นั้น แต่ก็ไม่มีวี่แววของจดหมายฉบับใหม่เลย แม้เวลาจะล่วงเลยผ่านไปนานนับเดือน

รู้ตัวอีกที ผมก็ไม่ได้เปิดล็อคเกอร์ทุกวัน หรือคอยหยอดตู้โทรศัพท์หน้ามหาลัยโทรถามแม่เรื่องจดหมายอีกแล้ว

ผมคิดไปเองว่า เขาคงจะยุ่งจนไม่มีเวลาว่างจะมาเขียน แต่ถึงกระนั้น ผมก็ยังคงคิดว่าเขาใจร้ายมากเกินไปอยู่ดี ที่จู่ ๆ ก็หายไปเลยเช่นนี้ ไม่มีการบอกกล่าวใด ๆ ให้รับรู้และได้ทำใจยอมรับกับการจากลาที่แท้จริงเลย 

การรอคนคนหนึ่งโดยไม่มีจุดหมายเช่นนี้ มันช่างทรมานเหลือเกิน

TBC.