Share

บทที่ 15/1 ยิงฉันสิ!

last update publish date: 2026-08-11 12:07:42

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ละพอรีบปรี่ไปที่ประตูเพราะคอยอยู่แล้ว เธอไม่ได้แค่หิวอย่างเดียว แต่อยากจะสอบถามอาการอาธูปด้วย รวมทั้งอยากขอไปเยี่ยมอาธูปสักครั้ง

ทว่าเมื่อเธอเปิดประตูออก แรงจากมือพร้อมเล็บสีนู้ดสะบัดใส่หน้าอย่างจังจนหน้าหัน กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในปาก ต้องใช้มือกุมใบหน้าฝั่งซ้ายไว้แน่น

“นังหน้าด้าน!” พลอยไพลินถลึงตา ส่งเสียงแหลมสูง ทั้งหึงหวงทั้งเมามาย

“คุณเป็นใคร” ละพอก้าวถอยหลัง เมื่ออีกฝ่ายเข้ามาจู่โจมต่อเนื่อง เล็บยาวๆ ของอีกฝ่ายจิกข่วนลงบนแขนเรียวที่ยกขึ้นปัดป้อง

“นังแพศยา! แกไม่รู้เหรอว่าฉันเป็นใคร”

“หยุดนะคะ คุณเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า” ละพอไม่มีแรงมากพอที่จะหยุดยั้งอีกฝ่ายที่เปี่ยมด้วยแรงริษยา กลุ่มคนงานที่เฝ้าอยู่ด้านนอกรีบเข้ามาห้ามนายหญิงของปางไม้กันหน้าตาตื่น

“นายหญิงอย่านะครับ”

“นายหญิงเหรอ?” ละพอตัวชา เธอรู้แล้วว่าหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าคือภรรยาของชิงพลบ

เธอพลันไร้แรงตอบโต้ไปหลายวินาที จนแรงตบอีกครั้งทำให้เธอได้สติว่าต้องป้องกันตัวเอง ไม่งั้นต้องโดนตบจนตายคาที่แน่

ละพอผลักอีกฝ่ายออกไป ก่อนจะวิ่งหลบเข้าไปในบ้านแล้วดันประตูไว้ เธอพยายามกดล็อก แต่พลอยไพลินผลักเข้ามาไม่หยุด

“หยุดนะครับนายหญิง นายชิงพลบจะไม่พอใจได้นะครับ!” พวกเขาพูดอย่างกล้าๆ กลัวๆ จะเข้าไปขวางก็เกรงฤทธิ์ฝ่ามือที่ฟาดไม่ยั้งของนายหญิง แต่จะไม่ห้ามก็กลัวหัวหลุดจากบ่า

“ปล่อยฉันนะไอ้พวกไพร่!” คนงานทั้งหมดถูกเหวี่ยงกระจัดกระจาย พลอยไพลินพังประตูจนสำเร็จ เธอปรี่ไปจิกหัวละพอทันที “นังร่าน! กล้าดียังไงมายุ่งกับสามีชาวบ้าน ไม่มีปัญญาหาผัวเองหรือไง!”

“ผิดแล้ว หนูไม่ได้มีอะไรกับเขา” เธอปัดป้อง พยายามอดกลั้นที่จะไม่ใช้กำลังกับอีกฝ่าย

“ไม่มีอะไรแล้วแกมาทำอะไรที่นี่! แกจะแย่งชิงพลบไปจากฉันใช่มั้ย!” พลอยไพลินไม่ฟัง หันไปคว้ามีดปอกผลไม้มาถือไว้มั่น สายตาวาววับพร้อมเดินขึ้นหน้า

“มันอันตรายนะคะ วางมีดเถอะค่ะ” พลอยไพลินกวัดแกว่งมีดสะเปะสะปะอย่างน่าหวาดเสียว ละพอปัดหลบได้ครั้งแล้วครั้งเล่า เห็นอย่างนั้นพลอยไพลินยิ่งโกรธ ง้างมีดขึ้นสูงเพื่อทำลายใบหน้า

“ดูสิว่าถ้าแกไม่มีใบหน้าใสๆ ซื่อๆ แบบนั้นแล้ว จะไปหลอกใครเขาได้อีก” เธอเตรียมจะเฉือนผิวหน้าละพอ

“คุณพลอย!” สัญชาตญาณโดยธรรมชาติทำให้ละพอยกมือขึ้นมากันไว้ แต่เธอเซถลาไปชนกับขอบโต๊ะจนสีข้างเจ็บร้าว ข้าวของบนโต๊ะหล่นกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น แก้วน้ำแตกละเอียด

“ตายซะเถอะ!” พลอยไพลินส่งเสียงด้วยใบหน้าเสียสติ

จังหวะนั้นละพอพลิกตัวหนีสุดชีวิต แต่คมมีดแวววาวพุ่งเข้ามาหาอย่างรวดเร็วทำให้ไม่หลีกหนีพ้น

แต่ในช่วงเสี้ยววินาที ชิงพลบก็เข้ามาปัดมือพลอยไพลินออกไป “หยุดนะพลอย!” สายตาชิงพลบวาวโรจน์ เขาขบกรามเป็นสันนูนเมื่อเห็นสภาพของบ้านและละพอที่โดนตบจนแก้มขึ้นรอยมือ

ชิงพลบลากตัวพลอยไพลินออกมาทิ้งนอกบ้านอย่างเย็นชา

“ไสหัวไป ก่อนที่ผมจะฆ่าคุณ!” ชิงพลบโกรธ รังสีอำมหิตแผ่ซ่านจนลูกน้องแทบจะไม่กล้าทำอะไร

“คุณไล่พลอยเหมือนหมูเหมือนหมาแบบนี้เลยเหรอ!” พลอยไพลินมองชิงพลบอย่างเจ็บปวด เขาไล่เธอ เขาปกป้องมัน เขาขู่จะฆ่าเธอ!

“นายครับ ใจเย็นๆ ก่อนนะครับ คุณพลอยแค่หึงหวงตามประสา” พินิจไกล่เกลี่ย เขาสงสารพลอยไพลิน ยามเห็นอีกฝ่ายน้ำตานองหน้า

“ส่งนายหญิงกลับบ้าน”

“ไม่! คุณกล้าเอานังเด็กนั่นมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง คุณมีพลอยแล้วนะคะ คุณทำแบบนี้กับพลอยได้ยังไง!” พลอยไพลินเจ็บเหมือนถูกมีดกรีด ท่าทีปกป้องแบบนั้น เธอไม่เคยได้รับจากเขาเลย “คุณเคยคิดจะรักพลอยบ้างไหมคะ มีสักครั้งมั้ยที่คุณรู้สึกแบบนั้นกับ...”

“ไม่มี” เขาตอบในทันที คนฟังถึงกับน้ำตาร่วงกราว เธอคงยืนไม่ไหวถ้าพินิจไม่รับเอาไว้ “ผมยังยืนยันคำเดิมที่เคยบอกคุณเมื่อสองปีก่อน มั่นใจว่าคุณไม่น่าจะลืม”

พลอยไพลินหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เธออดทนมาตลอดสองปีเพื่ออะไรกัน เธอทนอยู่กับเขามาได้ยังไงโดยที่ไม่ได้รับความรักความเมตตาแม้สักกระผีกริ้น

ชิงพลบคงความเยือกเย็นตั้งแต่ต้นจนจบ “อย่าให้ใครมาเหยียบที่นี่ได้อีก ไม่งั้นกูไล่ออก!”

พลอยไพลินสะบัดตัวจากพินิจที่พยายามจะพาเธอไป ก่อนจะยกมือปาดน้ำตาทิ้ง

“จำไว้นะเด็กน้อย! นี่แหละธาตุแท้ของเขา เห็นหรือยังว่าเขารักใครไม่เป็น!”

พลอยไพลินทิ้งคำพูดสุดท้ายไว้ก่อนจะกลับไปอย่างจำยอม

การกระทำอันเย็นชาของชิงพลบต่อภรรยาของเขาเมื่อครู่โหดร้ายจนเธอคาดไม่ถึง

เขาปฏิบัติต่อคุณพลอยอย่างนั้นมาโดยตลอดใช่มั้ย

เมื่อระลึกได้อย่างนั้นความขุ่นเคืองจากการโดนตบหน้ามลายสิ้น พลอยไพลินเป็นอย่างนี้เพราะชิงพลบ เธอเห็นใจผู้หญิงด้วยกันจนไม่อยากเห็นหน้าผู้ชายไร้หัวใจอีก

“ให้ฉันดูหน้าหน่อย”

เธออยากหันหน้าหนี ไม่อยากให้เขาแตะต้องร่างกายแม้เพียงนิด แต่เธอไม่อาจขัดขืนชิงพลบได้ ถ้าต่อต้าน เขาอาจจะทำร้ายร่างกายเธอ

“เจ็บมากไหม” นัยน์ตาคมเฉี่ยวทอดมองรอยมือแดงก่ำบนแก้มนวลอย่างห่วงใย “ฉันถาม ไม่มีปากหรือไง”

ละพอปัดมือเขาทิ้ง “ไม่เป็นไร”

หากเป็นเมื่อก่อน ชิงพลบคงหันกลับมาบีบคางเธอแล้ว แต่ครั้งนี้เขาไม่ทำ ทั้งยังตรงไปที่ตู้เย็น เอาผ้าไหมห่อน้ำแข็งมาประคบแก้ม

“ฉันจะไม่ให้เกิดเรื่องอย่างวันนี้อีก”

ละพอไม่ตอบ ความเงียบงันคลี่คลุมอยู่โดยรอบ ไร้เสียงพูด ไร้เสียงเคลื่อนไหว

ก้อนน้ำแข็งห่อผ้าไหมอย่างดีแนบอยู่ข้างแก้มเพื่อทุเลาอาการเจ็บ แต่ไม่รู้ทำไม ยิ่งโดนความเย็น ยิ่งรู้สึกเจ็บแสบจนหน้าชา

“เย็นเกินไปเหรอ” เขาถามอย่างใส่ใจ “หรือเจ็บ”

ด้วยระยะห่าง บีบให้เธอต้องสบตาเขาอย่างช่วยไม่ได้ ดวงตาของเขาเป็นทรงเฉี่ยว เหมือนสุนัขจิ้งจอกดูเจ้าเล่ห์อันตราย

ที่ผ่านมาเธอคิดอย่างนั้น จนกระทั่งวันนี้ เธอพบว่านัยน์ตาเขาไม่ได้เป็นอย่างนั้นตลอด บางครั้งหรือย่างวินาทีนี้ ดูใจดีและห่วงใยจนน่าเหลือเชื่อ

“คุณพลบ”

“หืม” เขาขานเสียงนุ่ม

“หนูอยากกลับบ้าน”

ประกายตาในดวงตาเขาหายวับ “ฉันไม่มีความคิดจะให้เธอกลับบ้าน”

“คุณขังหนูตลอดไปไม่ได้”

“ฉันทำได้” น้ำเสียงเขาเด็ดขาด มือแกร่งวางลูกประคบลงบนโต๊ะก่อนจะจับไหล่บาง “คิดเสียว่าที่นี่เป็นบ้าน อยู่ที่นี่กับฉันไม่ได้หรือไง”

“ไม่ ที่นี่ไม่ใช่บ้านหนู”

“งั้นที่ไหนคือบ้านเธอล่ะ คฤหาสน์ของไอ้เด็กอ่อนนั่นเหรอ” มือเขาบีบไหล่เธอแน่น

“เมื่อไหร่คุณจะเลิกใช้กำลังกับหนูสักที คุณอยากบีบให้หนูตายหรือไง”

“บีบแค่นี้เธอไม่ตายหรอก” ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่ก็ยอมปล่อยมือแต่โดยดี พลางพ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิด

“อาธูปเป็นยังไงบ้าง” ตอนนี้เป็นจังหวะดีที่จะถาม

“ยังไม่ตาย” เขาตอบห้วนๆ

“หนูอยากไปเยี่ยมอาธูป”

“ไม่มีทาง” เขาหยิบสมาร์ตโฟนที่สั่นเพราะมีสายเข้ามาดู ก่อนจะออกคำสั่งเช่นเคย “ฉันกลับมาต้องได้เห็นเธอเป็นสิ่งแรก”

“คุณจะไปไหนอีก”

ชิงพลบกำกวม “ธุระ”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+   ตอนพิเศษ

    ‘วันนี้มีสัมภาษณ์งาน อาจจะกลับค่ำหน่อยนะคะ’ ชิงพลบอ่านทวนข้อความเธอนับสิบครั้งได้ตั้งแต่ที่เธอส่งมาตอนเย็นๆ ไม่รู้ว่านาฬิกาคนเราไม่เท่ากันหรือเปล่า ทำไมตอนนี้เข็มสั้นเขามันชี้ไปที่เลขสิบสองแล้วแต่ละพอยังไม่กลับมา ครั้นจะโทรไปตามหรือส่งข้อความไป เขาก็กลัวเธอคิดว่าเขาจู้จี้ ดังนั้นจึงได้แต่นั่งรอเงียบๆ ในบ้าน จวบจนเขาได้ยินเสียงเครื่องยนต์แล่นผ่านรั้วบ้านเข้ามา เขารีบไปรอที่บันไดพร้อมกับซ่อนตัวในความมืด ด้วยนัยน์ตาวาววับ ละพอผลักประตูเข้ามาด้วยความระมัดระวัง เธอแต่งตัวด้วยชุดกระโปรงทับเสื้อสูทสีครีม ชิงพลบหรี่ตา เพราะดูเหมือนวันนี้เธอจะสวยน่ารักเป็นพิเศษ ความรู้สึกหึงหวงพุ่งขึ้นมากลางอก เขาค่อยๆ เผยตัวออกมาในความมืด รวบร่างเธอมาไว้ในอ้อมกอด “พี่พลบ! เล่นอะไรคะเนี่ย” ละพอตกใจจึงปล่อยของร่วงหมด “ทำไมกลับดึกขนาดนี้ แน่ใจนะว่าแค่ไปสัมภาษณ์งาน” น้ำเสียงเขาเข้มงวด พลางรัดเธอแรงๆ “ก็ใช่สิ หนูก็บอกแล้วไง แล้วทำไมพี่ยังไม่นอนอีก มันดึกแล้วนะคะ” ชิงพลบเคาะหน้าผากเธอ พอได้กลิ่นน้ำหอมหวานๆ ก็แอบกลืนน้ำลาย “รู้ว่าดึกแล้วทำไมยังกลับดึกขนาดนี้” “หนูนอนดึกได้ไม่เป็นไร แต่พี่นอนดึกไม่ได้ พี่อา

  • คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+   20/4 ดอกกุหลาบยังบานสะพรั่ง

    “แล้วยังไงคะ พี่ไปเจอเขาทำไม” ละพอเป็นห่วง กลัวว่าเขาจะเข้าไปเกี่ยวข้องอะไรกับผู้มีอิทธิพลอีก (เรื่องนี้คุยทางโทรศัพท์ไม่สะดวก เอาไว้พรุ่งนี้เราค่อยมาถามได้มั้ย) “โถ ไม่เอาสิ หนูกำลังอยากรู้เลย อ่านกระทู้บนเน็ตอยู่เนี่ย เรื่องของบริษัทของเอริคที่ถูกฟ้องร้อง ดูท่าจะเป็นเรื่องใหญ่มาก” (ทำไมต้องสนใจเขาขนาดนั้นด้วย เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเราหรอกเขาก็แค่มาสะสางเรื่องในอดีต) “แสดงว่าเขาแค่มาและจะไปใช่มั้ยคะ” เธอละเอาไว้ในฐานที่เข้าใจว่าเขามาเพื่อเก็บกวาดอิทธิพลที่หลงเหลือของจางเหลียนโดยเฉพาะแล้วจะไปเอง (ไม่แน่ใจเหมือนกัน เอริคเป็นคนเดายาก) “เขาไม่ได้คิดร้ายอะไรกับพี่ใช่มั้ย?” (ไม่จ้า) แม้จะไม่นับเป็นมิตร แต่ก็ไม่ใช่ศัตรูแน่นอน “ดีแล้วค่ะ ได้ยินแบบนี้หนูก็สบายใจ” (พี่ไม่ทำกายภาพแล้ว เดี๋ยวพี่ไปหา) “พี่มาหาไม่ได้ หนูอยู่หอ” ชิงพลบหัวเราะ (ถ้าพี่ต้องการสะอย่าง ไม่มีอะไรขวางพี่ได้หรอก) ละพอเฝ้ารอการมาเยือนของชิงพลบด้วยใจจดจ่อ เธออาบน้ำแต่งตัว อยู่ในชุดน้อยชิ้นที่เขาชื่นชอบ “สวยขนาดนี้ คิดจะทำให้พี่คลั่งตายเหรอครับ” นัยน์ตาโลมเลียมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า “ค่ะ หนูจะทำให้พี่คลั่งตาย” ละ

  • คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+   บทที่ 20/3 ดอกกุหลาบยังบานสะพรั่ง

    “ก็ได้ค่ะ สัปดาห์หน้าหนูจะไปหาพี่แน่ๆ สัญญาเลย” ละพอวางสาย เดินกลับเข้าไปหาเพื่อน กลางเดือนกรกฎาคม ละพอมีนัดทานข้าวกับพี่รหัส เธอส่งข้อความไปบอกชิงพลบเพื่อรายงานเขา เขาตอบกลับมาทันที ‘ทานให้อร่อยนะ’ “รอนานมั้ยคะพี่ ขอโทษที่สายนะคะ” ถึงจะรีบมาแค่ไหน แต่ก็สายจนได้ “ไม่เลย มาสิ มานั่งทานกันเถอะ คงจะหิวกันมากแล้ว” เขาผายมือไปเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม เพราะข้างๆ มีเจจับจองแล้ว “งั้นไม่เกรงใจแล้วนะคะพี่ เร็วๆ พอนี่ รีบๆ นั่ง ฉันหิวจนแทบจะกินช้างม้าวัวควายได้ทั้งครอกแล้ว” “เจ เธอพึ่งผ่าไส้ติ่งนะ กินอาหารอ่อนๆ ได้อย่างเดียว” ละพอห้ามเมื่อเพื่อนตักน้ำจิ้มสามรสมารอท่า “แต่มาร้านชาบูแล้วไม่กินหมูกับน้ำจิ้มแซ่บๆ ได้ยังไงล่ะพอนี่” เจนจบกระเง้ากระงอด “เดี๋ยวเถอะ เดี๋ยวก็ได้กลับไปนอนหยอดน้ำเกลือเหมือนเดิมหรอก” เธอเปลี่ยนถ้วยน้ำจิ้มให้ทันที “โถพอนี่ ขอสักวันเถอะ เธอไม่รู้หรอกว่าตลอดสัปดาห์มานี่ฉันชอกช้ำแค่ไหน กินแต่ข้าวต้มก็ไม่ไหวปะ ใช่มั้ยคะพี่” คนที่ร้องโอดครวญว่ากำลังจะตายตอนไส้ติ่งแตกน่ะ หายไปแล้ว “เอาแค่พอประมาณแล้วกัน” เธอเลื่อนถ้วยน้ำจิ้มกลับไปให้ เจนจบกระดี๊กระด๊าดีใจยกใหญ่ รถยนต์คันห

  • คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+   บทที่ 20/2 ดอกกุหลาบบานสะพรั่ง

    เช้าวันถัดมาข่าวการปลิดชีพตัวเองภายในเรือนจำของจางเหลียนติดหน้าหนึ่งทุกสำนักข่าว พัศดีผู้เห็นศพคนแรกให้การว่าช่วงเวลาประมาณตีสามกว่าๆ เห็นความผิดปกติของจางเหลียนจากกล้องวงจรปิด ครั้นพอเร่งรีบไปดูก็พบว่าจางเหลียนเสียชีวิตแล้ว เขาตายเพราะโขกศีรษะกับพื้นแข็งๆ ในห้องขังจนตาย ตำรวจไม่คิดจะสืบสวนหาสาเหตุต่อ สรุปคดีเพียงว่าจางเหลียนเครียดจนฆ่าตัวตาย “พ่อคะ อาหารพร้อมแล้วพี่อาชิให้มาตามค่ะ” ละพอขึ้นมาเรียก บ้านหลังใหญ่ครึกครื้นขึ้นมากเมื่อคนในครอบครัวเดินทางมาเยี่ยมหา “แล้วหนูล่ะ?” “หนูทานทีหลังค่ะ ตอนนี้ต้องป้อนข้าวพี่พลบก่อน” พี่พลบ! ฟังแล้วหัสดินทร์แสลงหูนัก อย่างชิงพลบนะ แก่เกินจะเรียกพี่แล้ว! “ไอ้พลบแขนด้วนเหรอ หนูจะต้องไปปรนนิบัติพัดวีอะไรขนาดนั้น” หัสดินทร์รู้สึกว่าชิงพลบมันแอบปิดบังอะไรบางอย่างอีกแล้ว แต่เขายังไม่มีหลักฐานเลยไม่กระโตกกระตาก “โธ่ ก็พี่พลบยังไม่หายดีนี่ค่ะ ไปก่อนนะคะ” ละพอจับถาดอาหารตรงไปหาชิงพลบ เธอยกมือเคาะสองสามทีให้เขาทราบว่าเธอมาแล้ว ชิงพลบนั่งอยู่ที่โต๊ะอย่างเรียบร้อยด้วยรอยยิ้มกว้าง “ขอบคุณครับ” เขาอ้าปากรับอาหารอย่างสุขใจ กระทั่งละพอป้อนเรียบร้อยแล้วถ

  • คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+   บทที่ 20/1 ดอกกุหลาบบานสะพรั่ง

    ระยะเวลายี่สิบนาทียาวนานไม่รู้จบสิ้น ละพอลงจากรถแท็กซี่อย่างรีบเร่งก่อนจะวิ่งฉิวเข้าบ้านชิงพลบโดยไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้า ชิงพลบต้องอยู่ในบ้านแน่ๆ พวกจิ๊กซอว์เหล่านั้นพึ่งถูกวางขายไม่นานนี่เอง “มีอะไรกันหนู ทำไมวิ่งหน้าตั้งมาแบบนั้น” พฤกษ์เดินออกมารับด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “เขาอยู่ไหนคะ?!” ละพอจับมือคุณอาหมอมากุม “บอกหนูมาเถอะค่ะ เขาอยู่ที่ไหน หนูอยากเจอเขา ให้หนูเจอเขาเถอะนะคะ!” “หนู พลบเขา…” “หนูไม่เชื่อ! เขายังอยู่ หนูรู้สึกได้” คุณอาพฤกษ์มีท่าทีอึกอัก แต่สุดท้ายก็ยิ้มพ่ายแพ้แล้วเอ่ย “ดอกกุหลาบยังบานอยู่ ไปดูสักหน่อยสิ” กลิ่นดอกกุหลาบหอมระริน ละพอก้าวเดินอย่างระมัดระวังไปทางสระ พุ่มดอกสีแดงสดยังคงบานสะพรั่งอย่างงดงาม ชิงพลบนั่งรับลมอยู่บนศาลา เขาสวมชุดสบายๆ ในมือแกร่งมีอาหารเม็ด ครั้นเขาโยนลงไปในน้ำ ฝูงปลาแหวกว่ายกันเข้ามาแย่งชิงอาหารกันจนน้ำสาดกระเซ็น ละพอผ่อนฝีเท้า เพื่อสังเกตการณ์ ก่อนจะพบว่านัยน์ตาชิงพลบไม่มองสิ่งใดเลย เหมือนเขามองไม่เห็น “คุณอาหรือครับ?” ละพอไม่ตอบ เธอยืนร้องไห้มองเขาเหมือนคนโง่ “ปล่อยผมไว้แบบนี้สักครู่เถอะ ผมไม่เซ่อซ่าตกสระหรอก” เพราะไม่มีเสียงตอบกลับ ช

  • คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+   บทที่ 19/3 ไม่ได้กลับขึ้นฝั่ง

    ละพอได้ยินมาว่าชิงพลบไม่ใช่หลานชายคนโปรด ความดื้อรั้นและหัวแข็งของเขาสร้างความบาดหมางให้เขาและคุณตา สุดท้ายชิงพลบออกจากบ้านไปอยู่เมืองนอกเมืองนาตั้งแต่เด็ก ทว่าด้วยความเป็นคนดื้อรั้น ไม่ยอมคน ทำให้ชิงพลบไปได้สวยในเส้นทางที่เลือกเดิน บางทีหากไม่เกิดเรื่องร้ายขึ้นกับน้องชายของเขา ชิงพลบคงกลายเป็นซีอีโอหนุ่มไฟแรง หรืออภิมหาเศรษฐีไปแล้ว ชิงพลบยอมทิ้งชีวิตที่เขาก่อร่างสร้างตัวมาอย่างอุตสาหะเพื่อกลับมาแก้แค้นให้น้องชาย และเพื่อเธอ ละพอเดินมาหยุดอยู่ตรงห้องนอน ความเป็นชิงพลบยังคงซึมลึกอยู่ในเตียงและข้าวของเครื่องใช้ ราวกับเขาอยู่ที่นี่ และจากไปก่อนเธอจะมาเพียงไม่กี่นาที บนโต๊ะยังมีจิ๊กซอว์ที่เล่นค้างไว้ เขาคงชอบเล่น ในห้องมีงานที่เขาต่อครบถ้วนแล้ววางไว้สองสามภาพ “สวัสดีจ้ะ” ละพอหันไปตามเสียง ชายวัยประมาณห้าสิบปลายๆ แต่ดูอิ่มเอิบและสุขภาพดียืนยิ้มจนเห็นเส้นตีนกาอยู่ตรงกบประตู “สวัสดีค่ะคุณหมอ” ละพอพนมมือไหว้ “เรียกว่าอาก็ได้ อาเป็นอาของพลบกับเพลิง” ศาสตราจารย์พฤกษ์เป็นญาติที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวของชิงพลบ เห็นว่าอีกฝ่ายเป็นจิตแพทย์ชื่อดัง “พลบเล่าเรื่องหนูให้อาฟังบ่อยๆ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status