บทที่ 9/2 จำใจปล่อย

เสียงร้องไห้แผดดังขึ้นในรุ่งเช้า คุณพ่อมือใหม่รีบดีดตัวกุลีกุจอตื่นขึ้นมาอุ้มปลอบ

หัสดินทร์โยกตัวลูกชายวัยขวบเศษ ทั้งร้องปลอบและใช้มือใหญ่ตบแก้มก้นเบาๆ ให้เจ้าตัวน้อยสงบลง แต่ก็ไม่ได้ผล

“ชิเองค่ะ” อาชิตารีบเข้ามาอุ้ม “โอ๋ๆ ไม่เป็นไรนะลูกนะ แม่อยู่นี่แล้วคนเก่งของแม่ ไม่ร้องนะคนดี”

เหมือนมีเวทมนตร์ เจ้าตัวน้อยตัวจ้ำม่ำค่อยๆ หยุดร้องและเลิกทำหน้ายู่ยี่ในที่สุด

“อาชิ ทำไมลูกฟังคุณไม่ฟังผมล่ะ” หัสดินทร์เอ่ยอย่างมึนงงเมื่อเด็กชาย ‘อคินทร์’ หรือน้องคินทร์ หัวเราะร่า ผิดกับเมื่อครู่ลิบลับ

หัสดินทร์เกาหัวแกร็กๆ อย่างไม่เข้าใจ

“ที่รักรีบไปอาบน้ำแต่งตัวได้แล้วค่ะ เดี๋ยวไปรับละพอสายนะ” อาชิตาเตือน ในอ้อมแขนโยกหนูน้อยไปด้วย

“งั้นผมไปอาบน้ำก่อนนะ” แต่แล้วมือถือที่วางอยู่บนโต๊ะก็ส่งเสียงดังขึ้นมาสะก่อน

ปลายสายคือกรธัชที่โทรมาถามไถ่สารทุกข์ และปิดท้ายโดยการบอกว่าประเดี๋ยวอีกฝ่ายจะเป็นคนไปรับละพอเอง

“เอ็งจะไปทำไม ฉันไปเองได้”

(ผมคิดถึงน้อง ให้ผมไปนะครับ)

กรธัชส่งเสียงน่ารำคาญจนหัสดินทร์ต้องยอมให้

“เจ้าธัชมันมาแย่งหน้าที่ผมไปล่ะ”

เขาวางสายด้วยสีหน้าเซ็งๆ “คุณจะทำหน้าบูดกับน้องธัชแบบนั้นไม่ได้นะคะ”

“ทำไมจะไม่ได้ มันน่าหมั่นไส้นี่น่า ‘คุณพ่อไม่ต้องลำบากไปรับละพอนะครับ ผมจะไปเอง’ เนี่ยเขาพูดงี้ ใครเป็นพ่อมันกัน” หัสดินทร์เลียนเสียง บีบเสียงให้เล็กลง

อาชิตาหัวเราะ ฝ่ายบุตรชายจึงหัวเราะตาม

ข่าวเด็ดประจำวันนี้ของแม่ค้าที่ตลาดคงหนีไม่พ้นข่าวลูกสาวอดีตสส.คนดังและนายใหญ่แห่งปางไม้

ชิงพลบและพลอยไพลินแต่งงานสายฟ้าแลบไปเมื่อสองปีก่อน ไม่รู้ทั้งสองไปปิ๊งกันตอนไหน รู้อีกทีสองคนนั้นก็แต่งงานใหญ่โตจนเรียกได้ว่าเป็นงานที่ใหญ่ที่สุดของจังหวัดในปีนั้น

ทว่าหลังแต่งงาน มีข่าวลือมาตลอดว่าชิงพลบไม่แตะต้องภรรยา จนเมื่อเช้า มีคนลือให้แซ่ดว่าทั้งสองเตียงหักเป็นที่เรียบร้อย

แม่ค้าวัยหมดประจำเดือนและขาไพ่ขาไฮโลจับกลุ่มคุย แลกเปลี่ยนความคิดเห็นที่ได้ยินได้ฟังมาประหนึ่งเวทีโต้วาทีอันดุเดือด

กระทั่งดาบตำรวจฟ้าใสซึ่งมาซื้อน้ำเต้าหู้ปาท่องโก๋ยังต้องหยุดฟัง เพื่อหาข่าวสารและข้อมูล

สำหรับเธอแล้ว แหล่งข่าวที่ดีที่สุดก็พวกป้าๆ นี่แหละ ถามอะไรรู้หมด ใครขายใครเสพ หรือเรื่องฉาวๆ อย่างใครเป็นเมียน้อยใคร ใครเลิกกับใคร รู้ลึกรู้จริงแบบคลุกวงในสุดๆ ดาบตำรวจฟ้าใสจึงไม่พลาดที่จะเสือก เอ๊ย! สืบหาข่าวจากพวกป้าๆ เสมอ

“จริงหรือป้า มั่วหรือเปล่า เชื่อได้เรอะข่าวนี้นะ” หนังสือพิมพ์ท้องถิ่นยังลงภาพออกงานคู่ของทั้งสองให้เห็น

“โธ่ดาบ นี่เอาตรงๆ เลยนะ ป้าก็ไม่ใช่พวกชอบสาระแนเรื่องชาวบ้าน แต่เรื่องนี้ไอ้โต้ง หลานป้าที่ทำงานในปางไม้เล่าให้ฟังเองเลย มันบอกว่าคุณพลอยนะ ร้องไห้กลับบ้านดึกๆ ดื่นๆ ตลอด แถมสามีอย่างคุณชิงพลบก็ไม่ค่อยสนใจ เรียกได้ว่าเย็นชาสุดๆ”

“แต่ว่าทั้งสองพึ่งแต่งกันมาสองปีเองนะป้า จะเตียงหักเร็วขนาดนั้นเลยเหรอ”

“พึ่งสองปีอะไรกัน มันต้องใช้คำว่าตั้งสองปีต่างหาก เอ็งนะยังโสดไม่รู้หรอกว่าผู้ชายมันหน่ายเร็วแค่ไหน นี่คงจะมีเล็กมีน้อยตามประสาล่ะสิท่า สงสารก็แต่คุณพลอย แม่คุณเอ๊ย! ต้องมาแต่งงานกับคนไร้หัวใจ พูดแล้วหงุดหงิด ผู้ชายมักมาก!”

“ฉันยังจำได้ไม่ลืม หลายปีก่อนคุณชิงพลบมีข่าวจูบกับลูกสาวของคุณดินไม่ใช่เหรอ คุณชิงพลบนี่มันเสือผู้หญิงชัดๆ”

บทสนทนาเหล่านั้นดังมาเข้าหูละพอ ทีแรกว่าจะไม่สนใจแล้ว จนกระทั่งมีชื่อเธอโผล่มา

ละพอถอนหายใจ กระชับกระเป๋าแล้วตั้งใจจะเดินเลี่ยงไปทางอื่น เวลานั้นดาบตำรวจฟ้าใสกลับเข้ามาทัก

“ตายแล้ว! พี่ก็คิดอยู่ตั้งนานว่าใครกัน น้องละพอนี่เอง สวยขึ้นจนพี่จำแทบไม่ได้แน่ะ” ดาบตำรวจฟ้าใสปรี่เข้ามาทักทาย ละพอไม่ทันระวัง พออีกฝ่ายปรี่เข้ามาก็เซถอยหลังไปก้าวหนึ่ง เคราะห์ดีที่มีคนรับร่างเธอไว้ได้

“ขอบคุณค่ะ…” ละพอชะงักเหมือนถูกสาป คนที่รับเธอไว้เป็นชิงพลบ เขามาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

ละพอผละออก ถดตัวเองมายืนอยู่ห่างจากเขาพอสมควร

“ระวังหน่อยสิ ไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะ”

เขาหมายความตามนั้นทุกคำ ละพอไม่เด็กแล้วจริงๆ สวยสะพรั่งดั่งดอกไม้แรกแย้ม ร่างบางที่ถอยห่างออกไปทิ้งกลิ่นหอมหวานติดปลายจมูกโด่ง

“เธอไม่เป็นไรนะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ”

“ก็ดี” สายตาคมเฉี่ยวมองสำรวจเธอตั้งแต่เส้นผมจรดปลายเท้า เธอไม่ได้สูงขึ้นมากนัก แต่ใบหน้าสะพรั่งขึ้น

ตอนนี้ละพอสวยน่า ‘รัก’ จนเขาละสายตาไม่ได้

…ราวกับว่าละพอคือดอกไม้และเขาคือหมู่ภมรที่ไม่อาจต้านทานต่อความเย้ายวน

“อ้าว? คุณชิงพลบ มาตั้งแต่เมื่อไหร่ค่ะ” ดาบตำรวจฟ้าใสยิ้มทักทาย ครั้นเห็นสายตาเยือกเย็น ตำรวจสาวรีบเอ่ยขอตัวกลับโรงพักแสนรักโดยด่วน

“พึ่งกลับมาเหรอ” เขาถาม นัยน์ตาคมกล้ามากขึ้นกว่าแต่ก่อน

“…” ละพอเม้มปาก เธอขยับตัวอย่างอึดอัด ราวกับไม่รู้จะเอามือไปวางที่ไหนดี จังหวะนั้นเธอเผลอทำกระเป๋าสตางค์หล่น

ชิงพลบก้มลงเก็บแล้วยื่นส่งให้อย่างสุภาพ แต่ไม่รู้ทำไมละพอถึงรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ สายตาของเขาคมปลาบแฝงความนัยบางอย่าง

“เอาไปสิ”

“ขอบคุณค่ะ”

มารยาทที่พึ่งมีก็ต้องมี เมื่ออีกฝ่ายเก็บกลับมาคืนให้ เธอก็ต้องเอ่ยขอบคุณ ละพอจับปลายกระเป๋า ชิงพลบจับอีกด้าน ทว่าเขาไม่ยอมปล่อยมือ

“ขอบคุณค่ะ” เขาไม่ยอมปล่อยเสียที จึงกล่าวขอบคุณซ้ำ

“โตขึ้นแล้วเย็นชาใส่กันเหรอ” เขายอมปล่อยอย่างอ้อยอิ่ง

ละพอไม่ตอบ เธอเก็บกระเป๋าสตางค์ลงย่าม พยายามนิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้

สองปีแล้วที่ไม่ได้พบหน้าเขา เธอลืมความรู้สึกประหม่าและอื่นๆ ไปหมด ทั้งยังคิดว่าหากได้มาพบเขาอีก คงกล้าเผชิญหน้าเขามากขึ้น

แต่ไม่เลย…เธอยังประหม่าอยู่

“กลับยังไง ให้ไปส่งมั้ย”

“ไม่เป็นไรค่ะ หนูโทรบอกพ่อแล้ว เดี๋ยวพ่อมารับ” เธอสวนไปทันควัน ไม่มองหน้าเขาสักแวบ

ชิงพลบอยากจะกระชากร่างเล็กให้หันมาสบตาเขา แต่กดความรู้สึกนั้นไว้

“พ่อหรือแฟนล่ะ แต่คงจะอย่างหลัง ดูสิ เดินหน้าตั้งมาโน่นแล้ว”

จริงอย่างที่ชิงพลบพูด กรธัชเดินตัวปลิวมาทางนี้ เขามีสีหน้ายิ้มแย้มจนกระทั่งเดินมาใกล้จนเห็นว่าละพอไม่ได้ยืนอยู่คนเดียว

“ถึงแล้วทำไมไม่โทรหาพี่ละคะ มาคะ พี่ถือให้” กรธัชเลือกที่จะแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของอย่างออกนอกหน้า มือวาดโอบเอวบางเพื่อประกาศศักดา

“พี่รู้ได้ไงว่าหนูกลับวันนี้” เธอไม่ได้บอกเขา ไม่ใช่ไม่เห็นหัว แต่เพราะไม่ค่อยชอบใจที่ต้องถูกคุณนกกะเกณฑ์โน่นนี่ทุกๆ ครั้งที่เธอกลับมาบ้าน

“ละพอกลับบ้านวันไหน ทำไมพี่จะไม่รู้ล่ะ”

“แล้วพ่อล่ะ” เธอเบี่ยงตัวออกจากแขนที่เอื้อมมาโอบรัดแบบนุ่มนวลที่สุด

“พี่อาสามารับเราเอง คุณดินเลยไม่ได้มาด้วย”

“ค่ะ งั้นกลับกันเถอะ”

“เดี๋ยวพี่พาเราไปกินข้าวก่อนค่อยกลับดีไหม”

“ไปกินที่บ้านดีกว่าค่ะ พี่อาชิบอกว่าจะเตรียมของโปรดหนูไว้” เธอไม่พร้อมจะไปทานข้าวสองต่อสองกับเขา

“โอเค งั้นเดี๋ยวพี่พาเรากลับบ้านนะ” กรธัชคว้ามือละพอมากุม สายตามองชิงพลบอย่างผู้ชนะ อย่างน้อยคนที่มีสิทธิ์กุมมือเธอก็คือเขา

ส่วนชิงพลบนะหรือ ได้มากสุดก็แค่มองนั่นแหละ

ละพอเดินเคียงกรธัช ไม่กล้าหันหลังกลับไปมอง แต่รู้สึกวาบที่สันหลังเหมือนถูกสายตาคมเฉี่ยวของใครบางคนมองตามไม่ห่าง

ชิงพลบเผยสีหน้าเย็นเรียบ ทำให้คนที่ได้เห็นรู้สึกหนาวๆ ร้อนๆ

ป้าขี้เมาท์แผงขายผักต้องหลบหัวหลบหาง ไม่ค่อยกล้าเสนอหน้าเรียกลูกค้าเท่าไหร่

“ป้า”

ป้าขายผักสะดุ้งเฮือกเมื่อชิงพลบล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ หล่อนจะหวีดร้องให้คนช่วย แต่แบงก์ร้อยปลิวลงมาหยุดตรงหน้าเสียก่อน

ชิงพลบเอื้อมมือไปหยิบผักกำหนึ่งที่อยู่ตรงหน้าขึ้นมาแล้วพูดด้วยสีหน้ายิ้ม…ยะเยือก

“ค่าสาระแน...ครับ”

ครั้นชิงพลบไปแล้ว ป้าช่างเมาท์นังทรุดลงพื้น มือไม้ลูบอกเพื่อปลอบขวัญ

เมื่อถึงฟาร์มละพอเอ่ยชวนกรธัชให้อยู่ร่วมรับประทานอาหารเช้าด้วยกัน ทว่าเขาบอกว่ามีธุระด่วน ต้องรีบกลับ

“พี่ฝากสวัสดีคุณดินกับคุณอาชิด้วยนะ”

“ได้ค่ะ เดินทางปลอดภัยนะคะ” เธอรู้สึกโล่งใจที่เขาไม่อยู่ร่วมรับประทานอาหารด้วยกัน แม้เธอจะพยายามมากแค่ไหน แต่ยังไม่สามารถรู้สึกผ่อนคลายกับเขาได้

ไม่เข้าใจเช่นกันว่าทำไม

ครั้นเปิดประตูเข้าไป พลุกระดาษและป้ายยินดีต้อนรับถูกกางออก

“ยินดีต้อนรับ!”

ละพอเข้าไปกอดพุงกลมๆ ของหัสดินทร์ พลางยกมือไหว้อาธูป “แล้วพี่อาชิกับน้องคินทร์ละคะ”

“อยู่ในบ้าน เจ้าเด็กกรธัชล่ะ”

“เขามีธุระค่ะ แต่ฝากมาสวัสดีพ่อด้วย”

หัสดินทร์คิดในใจว่าดีแล้วที่กรธัชกลับไป “ไป กินข้าวกัน”

“พี่อาชิทำอะไรอยู่คะหอมจังเลย” กลิ่นอาหารหอมกรุ่นลอยมาแตะจมูก จนต้องเดินไปที่ห้องครัวก่อน

“มาถึงแล้วเหรอละพอ” อาชิตาอุ้มลูกน้อยออกมา เด็กชายอคินทร์ชูมือขึ้นสูง ขอให้ละพออุ้มที

“น้องคินทร์ของพี่ ทำไมน่ารักน่าชังแบบนี้หือ” ละพอรับตัวอคินทร์มาหอมแก้มซ้ายขวา เด็กชายตัวอวบหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

“ปี้ๆ” เด็กชายอคินทร์ออกเสียงได้เป็นบางคำ จำพวกมาม้า ดาด้า หม่ำๆ

“มา หนูมาเหนื่อยๆ มานั่งพักก่อน” อาชิตารับลูกมาอุ้มต่อเพื่อให้ละพอได้พักดื่มน้ำ

ทว่ายังไม่ทันที่ละพอจะได้ดื่ม เด็กชายอคินทร์เดินเตาะแตะมาหาละพอ ออดอ้อนให้อุ้มด้วยสายตาแป๋วๆ จนละพอใจอ่อนยอมอุ้มขึ้นมานั่งตักเพื่อฟัดแก้มนิ่มๆ อีกรอบ

“เป็นเด็กติดพี่ไปสะแล้วน้องคินทร์” อาชิตาแซว “ไม่เอาใครแล้วนะเนี่ย”

“ปี้ฉาวจวย”

“ปากหวาน สงสัยต้องให้รางวัลเด็กดี” ละพอหยิบของเล่นที่เก็บไว้ในกระเป๋าออกมา “น้องคินทร์ชอบมั้ย”

ละพอหมุนกลองป๋องแป๋ง

“ชอบ!” ดวงตากลมใสดูถูกอกถูกใจกับของขวัญมาก

เมื่อได้ของขวัญ เจ้าก้อนกลมดื้อจะลงยืนบนพื้น ละพอไม่อยากขัดใจจึงย่อตัวปล่อยเด็กชายอคินทร์ที่วิ่งจู๊ดกลับไปหาอาชิตาเพื่ออวดของเล่นที่ได้มาใหม่

“มาม้า! ดาด้า ชอบๆ”

“จ๋าๆ รู้แล้วว่าชอบ ถูกใจเลยล่ะสิ” อาชิตาเห็นลูกมีความสุข คนเป็นแม่ก็อิ่มอกอิ่มใจไปด้วย

“ใจๆ” อคินทร์กระโดดโลดเต้นไปมา เสียงกลองป๋องแป๋งดังเคล้าไปกับเสียงหัวเราะของทั้งห้าคน