Masukไรอันและมีญ่าหัวเราะเบาๆ ให้กัน ก่อนที่ทั้งสองจะหยิบแหวนแต่งงานออกมา ค่อยๆ สวมให้กันและกัน เมื่อแหวนบนนิ้วนางข้างซ้ายของทั้งคู่ส่องประกายภายใต้แสงอาทิตย์ ไรอันยิ้มมุมปากเล็กน้อยแล้วก้าวเข้าไปใกล้เจ้าสาวคนสวย มีญ่าเงยหน้ามองเขาด้วยแววตาสั่นระริก แต่ยังไม่ทันที่เธอจะตั้งตัว เขาก็โน้มตัวลงประกบจูบอ่อน
ใครจะเชื่อว่าเธอถูกขอแต่งงานแล้ว… มีญ่านั่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ภายในห้อง ดวงตากลมโตคู่สวยจับจ้องไปยังแหวนเพชรบนนิ้วนางข้างซ้าย ราวกับว่ายังไม่อยากเชื่อว่าสิ่งนี้เป็นของเธอจริงๆ แสงไฟในห้องสะท้อนกับเพชรเม็ดงามจนเป็นประกายระยิบระยับ แต่มันกลับไม่สว่างไสวเท่าความรู้สึกในหัวใจของเธอ เธอถูกขอแต่งงานแล้
ท้องฟ้าในวันนี้สดใสเป็นพิเศษ แสงแดดอบอุ่นแต่ไม่ร้อนจนเกินไป สายลมเอื่อยๆ พัดผ่าน สร้างบรรยากาศรื่นรมย์ให้กับพิธีพระราชทานปริญญาบัตรที่จัดขึ้นอย่างเป็นทางการ มีญ่าอยู่ในชุดครุยเต็มยศ วันนี้เป็นวันที่เธอรอคอยมาโดยตลอด วันที่ความพยายามของเธอสัมฤทธิ์ผล รอยยิ้มสดใสแต่งแต้มบนใบหน้าขณะเธอเดินไปหาครอบครัวท
“ครับ พี่ตั้งใจทำให้มีญ่า” “มีญ่าไม่รู้จะพูดอะไรเลย…” “ไม่ต้องพูดอะไรก็ได้ แค่มีญ่ามีความสุขพี่ก็ดีใจแล้ว” ไรอันดึงเก้าอี้ออกให้แฟนสาวนั่ง ส่วนตัวเองเดินไปดึงเก้าอี้ข้างๆ มีญ่าออกแล้วนั่งลง “ลองชิมดูสิ ฝีมือพี่พอใช้ได้ไหม” มีญ่ายิ้มบางๆ ก่อนจะหยิบมีดขึ้นมาหั่นสเต๊กชิ้นพอดีคำแล้วใช้ส้อมจิ้มเข้าป
บรรยากาศในคอนโดหรูวันนี้ของไรอันแตกต่างไปจากทุกวัน กลิ่นหอมอ่อนๆ ของวานิลลาลอยคลุ้งไปทั่วห้องครัว คุณหมอหนุ่มที่อยู่ในชุดลำลองสบายๆ ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ครัว มือหนากำลังจับตะกร้อมือคนส่วนผสมของแป้งเค้กในอ่างผสมอย่างตั้งใจ “ให้ตายสิ ทำไมมันเหลวแบบนี้วะ…” เขาพึมพำกับตัวเองพลางขมวดคิ้วมองแป้งที่ดูเหมื
มีญ่าเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตาคู่นั้นสะท้อนภาพของเธอเอาไว้ทั้งหมด “คะ?” “อย่ากอดพี่แน่นแบบนี้สิ” “ทำไมล่ะคะ?” เธอย้อนถามอย่างไม่เข้าใจ ไรอันไม่ตอบ แต่ดวงตาคมกริบที่มองเธออยู่กลับทำให้หัวใจของมีญ่ากระตุกวูบ ราวกับถูกดึงดูดให้จมดิ่งลงไปในห้วงอารมณ์บางอย่างที่ร้อนระอุขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว ปลายนิ
คนฟังกระตุกยิ้มมุมปาก มือเลื่อนมาปลดนาฬิกาข้อมือแล้ววางลง พับแขนเสื้อขึ้นสายตาพลางมองมีญ่าที่ยืนประหม่าอยู่พลางเดินไปหย่อนสะโพก “เข้ามาใกล้ๆ สิ” เสียงของเขาทุ้มต่ำแฝงไปด้วยอำนาจบางอย่าง มีญ่ากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าไปใกล้คุณหมอหนุ่มที่นั่งเอกเขนกอยู่บนโซฟาหนังราคาแพง สา
แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องนอนกระทบกับสองร่างที่นอนกอดกันกลมบนเตียงนอนขนาดใหญ่ ไรอันตื่นขึ้นมาก่อน เขานอนตะแคงข้างมองคนตัวเล็กที่ยังคงหลับพริ้มอยู่ข้างกาย ดวงตาคมทอดมองใบหน้าสวยหวานที่ซุกอยู่กับหมอน ผมยาวกระจายไปทั่วหมอนอย่างเป็นธรรมชาติ แก้มเนียนมีสีระเรื่อดูสุขภาพดี รอยยิ้มผุดขึ้นมาบน
“ไม่เชื่อแกแล้ว ชอบพูดเวอร์” “เอ้า! จริงๆ ไม่เชื่อรอถามพี่หมอสุดหล่อของแกดูสิ” พอโดนแซวอีกรอบคนป่วยหันไปตีเพื่อนเบาๆ อีกรอบด้วยความเขินอาย ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น มีญ่าหันขวับไปมองอย่างรวดเร็ว หัวใจพลันเต้นแรงกว่าเดิมอีกเท่าตัว และเพียงไม่กี่วินาทีประตูก็ถูกผลักเปิดออก พร้อมกับร่าง
“งั้นก็รีบคบเลย ฉันเชียร์คนนี้” “ฉันไม่ชอบคนแก่” “แก่ตรงไหน หมอรวิกรดูยังหนุ่มยังแน่นอยู่เลย” “เขาจะสามสิบแล้ว ส่วนฉันเพิ่งยี่สิบ อีกอย่างเขาไม่มีวันชอบเด็กแบบฉันหรอก” “อายุเป็นเพียงตัวเลข ใครจะไปรู้ล่ะ เผลอๆ ในอนาคตแกกับหมอรวิกรอาจจะแต่งงานกันก็ได้” ธารน้ำพูดแล้วยิ้ม เธอถอนหายใจพร้อมกับส่ายหน้







