Chapter 13

“เชี่ยละไงพวกมึง นาราแม่งไปแล้วว่ะ แล้วเราจะเอามันกลับบ้านยังไงล่ะทีนี้” พุดเดิ้ลพูดขึ้นมาหลังจากเห็นนาราสลบเหมือดอยู่ที่โต๊ะ หน้าแทบจะจิ้มจานกับแกล้ม

“บ้านมันอยู่ไหนล่ะ ฉันจะรู้ไหม พุดเดิ้ล แกปลุกนาราขึ้นมาถามก่อนดิ๊” ภูผาบอกให้พุดเดิ้ลเขย่าตัวนาราให้สติกลับคืนมา “ปวิน แกล่ะรู้ไหม”

“รู้ว่าอยู่แถวฝั่งธน แต่ไม่รู้ว่าอยู่ตรงไหน”

ในขณะที่ทุกคนเถียงกันอยู่นั้น นาราค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา จริงๆ แล้วโสตประสาทของเธอยังได้ยินทุกอย่างนะ แค่เปลือกตามันหนักเกินกว่าจะเปิดมันขึ้นมาก็แค่นั้นเอง

“พวกแก...เดี๋ยวฉันเรียกแม่มาร้าบ ม่ายต้องห่วง…เว้ย ฉันบอกแม่ไว้แล้ว” นาราพูดยานคางตามสไตล์คนเมา เธอใช้มือที่เกือบจะไร้เรี่ยวแรง ล้วงมือถือออกมาจากกระเป๋าสะพายใบเล็ก ก่อนกดไปยังหมวดหมู่เบอร์โทรที่เธอเพิ่มเป็นรายการโทรด่วนเอาไว้ และแค่สองตู๊ดคนปลายสายก็กดรับ

“อึก...คุณนารินค้า นารามาว กลับไม่ไหวแย้ว มารับนาราหน่อย ร้านเดลี่ มูฟ มูฟ อะไรสักอย่าง คุณนารินหาเอาในกูเกิลแมพได้เบยนะค้า” นาราคุยกับคนในสายด้วยน้ำเสียงออดอ้อน พอเจ้าตัวกดวางสาย ก็ค่อยๆ เอาหัวพิงไหล่ภูผาไว้ ก่อนที่รอบนี้สติทั้งหมดของเธอจะหายไปจริงๆ

เกือบชั่วโมง ตั้งแต่นาราเมาหลับไป ตอนนี้ร้านปิดแล้ว แต่ยังมีหลายโต๊ะที่ยังนั่งดื่มต่อ พุดเดิ้ลกลับไปแล้วเพราะโดนสามีโทรตาม เหลือภูผากับปวินที่อยู่รอแม่นารามารับตัวเธอกลับบ้าน

ทั้งสองยังนั่งดื่มนั่งคุยกันไปเรื่อยๆ แต่สักพัก...ปวินเหลือบไปเห็นคนที่เขารู้จักตรงทางเข้าร้าน

“เฮ้ย...งานเข้าแล้วว่ะภูผา แม่งมาไงวะ” ปวินอุทานเบาๆ ให้คนข้างๆ พอได้ยิน แต่ภูผาเองกลับไม่ได้สนใจมากนัก มือยังคงสาละวนอยู่กับแก้วเหล้าและกับแกล้มตรงหน้า

คนที่เขารู้จักเดินตรงเข้ามาทางโต๊ะที่พวกเขานั่งอยู่ ปวินรีบลุกยืน ยกมือขึ้นไหว้ ก่อนโน้มตัวให้เขาหนึ่งที

“คะ...คะ...คุณการันต์ มะ…มาทำอะไรที่นี่ครับ” ปวินถามคนตรงหน้าแบบตะกุกตะกัก แม้ก่อนหน้านี้เขาจะเมาหน่อยๆ แต่ตอนนี้ความเมามันหายวับไปทันที

อื้อหือ...หล่อเทพบุตรมาก!! ปวินเองก็เพิ่งเคยเห็นการันต์ในระยะใกล้ขนาดนี้ คนตรงหน้าอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีเขียวตัวหลวม กางเกงยีนสีขาวแบบสบายๆ ซึ่งเป็นภาพที่ไม่ค่อยมีใครเคยเห็นมาก่อน

“ใครวะมึง โคตรหล่อเลยว่ะ” ภูผากระซิบถามปวินเบาๆ ขนาดภูผาเองยังเอ่ยปากชม แต่ไม่ทันที่คนข้างๆ จะให้คำตอบ ผู้มาใหม่ตรงหน้าก็ยื่นมือมาดึงนาราขึ้น ก่อนเอาแขนคนเมามาโอบคอเขา แล้วเอาแขนเขาอีกข้างโอบเอวนาราไว้

“คุณเป็นเพื่อนเขาเหรอ”

“อะ...อ๋อ...ครับ เป็นเพื่อนกัน ทำงานที่เดียวกันครับ”

ไม่รู้เพราะความเกร็งหรือเพราะอะไร ปวินจากชายหนุ่มผู้ที่พูดจาคล่องแคล่วฉะฉาน ตอนนี้กลับติดอ่างพูดตะกุกตะกักแบบหาสาเหตุไม่ได้

“ผมมารับเขากลับ เห็นโทรมาหา ยังไงก็ขอบใจมากนะที่ช่วยดูแล” การันต์ตอบกลับก่อนพานาราเดินแบบโซซัดโซเซออกจากร้านไป

“เชี่ยภูผา...งานเข้าไอ้นาราแล้วว่ะมึง! เมื่อกี้นารามันไม่ได้โทรหาแม่มัน แต่มันโทรผิดหาเจ้าของบริษัทกู ละคนนี้คือที่สุดของที่สุด ความดุให้ร้อยเต็มสิบ แล้วยิ่งความโหดนี่ไม่ต้องพูดถึง”

“อ้าว! แล้วทำไมมึงไม่ห้ามเอาไว้ มันจะโดนพาไปทำมิดีมิร้ายไหมนั่น” ภูผาโพล่งถามเพื่อนที่นั่งข้างๆ

“ก่อนมันจะโดนเอาไปทำมิดีมิร้าย กูว่านารามันจะโดนคุณการันต์ไล่มันออกก่อนน่ะสิ”

ภูผาส่ายหน้าพลางหยิบมือถือกดเรียกแกร็บกลับบ้าน เพราะตอนนี้เขาเองก็เริ่มเมามาก แทบจะไม่ไหวแล้วเหมือนกัน

ปวินผู้ที่ยังมึนงงกับเหตุการณ์เมื่อครู่ แต่เขาก็คงทำอะไรไม่ได้ ปล่อยให้เจ้านายดูแลเลขาของเขาไปละกัน เพราะตอนนี้ตัวเขาเองก็เมาเกินกว่าจะคิดเรื่องอื่นแล้ว คิดเล่นๆ นี่ถ้าวันจันทร์โดนไล่ออกคู่ก็คงต้องรับกรรมกันไปแหละ