Chapter 17

| นารา |

ภาพตัดตั้งแต่อยู่ร้านเหล้า ฉันจำอะไรไม่ได้เลย รู้ตัวอีกทีก็นอนอยู่บนเตียงนุ่มนี่แล้ว แล้วที่นี่คือที่ไหน ฉันมาทำอะไร แล้วฉันมาที่นี่ได้ยังไง คำถามร้อยแปดพันเก้าเริ่มประเดประดังเข้ามาในหัว

แล้วเมื่อกี้ฉันก็ฝันโคตรประหลาด ฝันว่าฉันกับคุณการันต์ เรากอด จูบ แล้วก็ เอ่อ...เขาใช้ปากทำให้ฉันจนเสร็จ! แถมในฝันนั่นมันเหมือนจริงสุดๆ

แค่ตอนนี้...เมื่อนึกถึงฝันนั่น ฉันยังรู้สึกเสียววูบวาบแปลบๆ ตรงท้องน้อยอยู่เลย สงสัยไม่เจอหน้าเจ้านายหลายวัน คงจะคิดถึงแหละมั้ง ฉันคิดในใจ พลางลุกขึ้นนั่งหรี่ตาปรับโฟกัสมองซ้ายมองขวา

เฮ้ย...อีกแล้วเหรอเนี่ย!!

แสงบางๆ จากโคมไฟตรงมุมห้อง ทำให้ฉันมองเห็นใครบางคนที่คุ้นเคยนอนหลับสนิทอยู่ข้างๆ ใบหน้าหล่อเหลาไม่มีที่ตินี่ ไม่ใช่ใครที่ไหน คุณเจ้านายฉันนั่นเอง คำถามคือฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? และเขากลับมาจากยุโรปตอนไหน?

แต่ที่แปลกกว่านั้นคือเสื้อผ้าฉันถูกถอดออกจนหมด จะมีก็แค่ผ้าขนหนูพันหน้าอกเอาไว้ นั่นทำให้ฉันรีบสำรวจตัวเอง แต่ก็ไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดตรงไหน หรือรู้สึกโดนรังแกแต่อย่างใด หรือเมื่อคืนฉันเมาหนัก อาจจะอ้วกใส่เสื้อผ้าตัวเอง เลยทำให้มีสภาพเป็นอย่างที่เห็น…แต่เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน ขอหาคำตอบแป๊บว่าทำไมมาโผล่ที่นี่ได้!

มือถือที่วางอยู่ใกล้ๆ ถูกหยิบขึ้นมาดูเวลา ตอนนี้ตีห้ากว่าๆ เกือบๆ หกโมงเช้าแล้ว ฉันรีบไลน์หาแม่เป็นอันดับแรก เพราะกลัวคุณนายนารินเธอจะเป็นห่วง ตื่นขึ้นมาไม่เจอลูกสาว เดี๋ยวจะโดนสวดยับไปอีก

จากนั้นฉันก็ค่อยๆ ไถหน้าจอค้นหาเบาะแสในโทรศัพท์มือถือไปเรื่อยๆ ถ้าจะไลน์ไปถามเพื่อนสามคนนั่น ก็น่าจะไร้สัญญาณตอบกลับใดๆ ถ้าตอบสิแปลก เมากันหมด คงไม่มีใครตื่นมาตอบไลน์ฉันหรอก เช้าขนาดนี้

ฉันฉุกคิดขึ้นมาชั่วครู่ ก่อนกดเข้าดูประวัติการโทร แล้วนั่นก็ทำให้ฉันถึงบางอ้อ...คำตอบของเรื่องทั้งหมดอยู่ตรงนี้นี่เอง

ฉิบหาย…พูดได้คำเดียวว่าฉิบหาย!! เบอร์สุดท้ายที่ฉันกดโทรออกคือเบอร์คุณการันต์

ให้ตายเหอะ!! นารา…แกทำบ้าอะไรลงไปเนี่ย!?

ฉันโทรไปหาเจ้านายทำไมก่อน!? แล้วตามตารางงานตอนนี้เขาควรต้องกำลังขึ้นเครื่องกลับสิ ไม่ใช่มานอนหลับสนิทอยู่ตรงนี้

ใจของฉันตอนนี้มันเริ่มตุ๊มๆ ต่อมๆ กลัว...กลัวถ้าคนข้างๆ ตื่นมา ฉันต้องโดนดุแน่นอน เผลอๆ อาจโดนไล่ออกเลยก็ได้นะ

ยัยนาราเอ๊ย!! เวลากินเหล้าทีไร แกนี่โคตรภาระเลย แล้วคนที่ต้องคอยมาดูแลแกรอบนี้ดันเป็นเจ้านายสุดโหดด้วยนี่ดิ หนีไปตอนนี้ทันไหม! ฉันสบถก่นด่าตัวเองในใจ

เอาไงดีเนี่ย!! ฉันคิดพลางเอามือนวดขมับตัวเองสองสามที ตอนนี้หัวของฉันหนักอึ้งมาก หรือว่าฉันควรนอนต่อ แล้วถ้าตื่นค่อยขอโทษก็ยังทัน

ช่างเหอะ! อาการเมาแฮงค์เข้าครอบงำ ทั้งความง่วง ทั้งอาการปวดหัว กำลังเข้าจู่โจมอย่างรุนแรง ฉันเลยตัดสินใจทิ้งตัวลงนอน เดี๋ยวตื่นมาค่อยเคลียร์กับคนข้างๆ ละกัน

ฉันนอนลงเอาหัวหนุนหมอนนุ่ม หันหน้าไปทางคนข้างๆ มองหน้าเขาอยู่นาน ค่อยๆ พินิจพิเคราะห์ใบหน้าเขาใกล้ๆ

คนอะไรทำไมหล่อได้ขนาดนี้ ถ้าเป็นดารานี่ต้องดัง ต้องปัง สาวๆ รุมกรี๊ดมากแน่ๆ แต่มองหน้าอยู่ได้ไม่นานนัก จู่ๆ สมองฉันก็ดันไปคิดถึงฝันทะลึ่งน่าอายนั่นซะงั้น!

แต่แปลกที่ฉันกลับรู้สึกชอบมันขึ้นมาซะอย่างงั้น เอ๊ะ...หรือว่าจริงๆ แล้ว ฉันจะแอบชอบเจ้านายตัวเองงั้นเหรอ! ไม่น่าใช่นะ อืม...ยังไงก็ไม่ใช่หรอกหน่า!!

นารา...แกอะคิดมาก!! ฉันบอกกับตัวเอง ก่อนจะนอนหลับตาคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยสักครู่ กระทั่งเผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้...