Chapter 57

| การันต์ |

คืนนี้…ผมมีนัดตอนสามทุ่มกับเพื่อนสนิทคนหนึ่ง ผมขับรถออกจากบ้านพักตากอากาศของครอบครัวที่ภูเก็ต ไปยังคลับเดอะลักซ์ในโซนตัวเมืองที่ผมเป็นหุ้นส่วนอยู่

ความจริงผมก็ไม่ได้อยากถ่อมาถึงที่นี่หรอก เสียเวลาทำการทำงาน แต่คุณการุณกับคุณสุนทรี คิดอะไรของเขาก็ไม่รู้ ไหว้วานขอให้ผมช่วยไปดูเรื่องที่ดินแปลงข้างบ้านที่มีคนจะขายให้ ผมเลยต้องจำใจลางานจับเครื่องมาที่นี่ แต่เอาเหอะ ถือว่าหลบมาพักผ่อน พักสมอง พักใจก็แล้วกัน

นี่ก็ปาเข้าไปหกเดือนกว่าๆ ที่ผมถูกทิ้ง คุณเชื่อไหมว่าตอนที่ผมถูกทิ้งใหม่ๆ ผมถึงขั้นหอบงานไปทำถึงเชียงใหม่เลยนะ เพราะคิดว่าสักวันอาจจะตามหาคนคนนั้นเจอ...

แต่สุดท้ายก็ต้องยอมรับและกลับมาอยู่ในโลกแห่งความจริง ผมตอนนี้กลับไปเป็นคุณการันต์คนเดิมที่ทุกคนรู้จัก เงียบ ขรึม และเกรี้ยวกราดเหมือนเดิม เพราะคุณความสดใสของผม เขาได้จากผมไปแล้ว

แม้แต่เพื่อนของนารา ผู้หญิงคนที่ชื่อปวิน ผมถามเธอ เธอบอกว่าเธอเองก็พยายามติดต่อนาราเหมือนกัน แต่ก็ไร้ซึ่งวี่แววการตอบกลับ ยังไงผมก็ต้องขอบใจเธอที่เล่าเรื่องราวหลายๆ เรื่องที่นาราเคยพูดถึงผมให้ฟัง อย่างน้อยนี่ก็เป็นเรื่องหนึ่งที่ผมฟังแล้วรู้สึกอบอุ่นหัวใจ

แต่จุดที่ยากที่สุดคือการบอกป๊ากับม้านี่แหละ ผมคิดอยู่นานว่าจะบอกทั้งสองยังไงดี เพราะทั้งคู่คะยั้นคะยอให้ผมพานารามากินข้าวที่บ้านอยู่หลายต่อหลายครั้ง จนผมต้องบอกไปว่าเราทะเลาะกัน และนาราก็ลาออกไปทำงานที่อื่นเรียบร้อยแล้ว

ถึงแม้ผมจะโดนบ่นหูชาไปเป็นเดือน แต่ก็ดีกว่าการที่ป๊ากับม้าจะรู้เรื่องนั้น เพราะเรื่องราวที่แท้จริงมันเกี่ยวข้องกับพวกเขาด้วย เดี๋ยวจะพานสะเทือนใจเจ็บปวดกันไปหมด

ตู๊ด~ ตู๊ด~ ก้องภพ…ชื่อนี้โชว์หราขึ้นมาบนแผงหน้าปัดเครื่องเล่นในรถ ผมจึงกดปุ่มรับสายมันจากพวงมาลัย เพื่อให้เสียงดังออกลำโพง

“ไงมึง”

[ไอ้รันต์ มึงอยู่ไหนแล้ววะ เสด็จออกจากบ้านรึยังครับ เพื่อนกูมารอแล้วเนี่ย เขามีเรื่องอยากคุยกับมึง เรื่องลงทุนโรงแรมที่กูบอกมึงไปวันก่อนอะ]

“เออๆ ใกล้ถึงแล้ว”

[แล้วเมียมึงไม่มาด้วยเหรอ เห็นตอนนั้นไอ้กายมันบอกมึงมีเมียแล้ว น่ารักมากด้วย]

“โห ไอ้ก้อง มึงหัดอัพเดทบ้าง สมองมึงนี่รุ่นโบราณมาก เขาทิ้งกูไปนานเกินครึ่งปีละ”

[ฮะ!! ทำไมกูไม่เห็นรู้เรื่องเลยวะ แต่ก็สมควรแหละ ไอ้ห่า!! มึงน่ะมันบ้าทำแต่งานไง]

“เออๆ แล้วแต่มึงจะคิดเหอะ ขี้เกียจอธิบาย”

[นี่...วันนี้กูจะแนะนำให้มึงรู้จักน้องบันนี่ของพวกกูด้วย แม่งโคตรน่ารักอะ มาเร็วๆ นะ เดี๋ยวเขารอนาน]

“บันนี่เชี่ยไรวะ”

[เออหน่า เดี๋ยวก็เจอเอง รีบๆ มาละกัน]

“เนี่ย กูถึงหน้าร้านละ ออกมารับกูดิ๊”

พอวางสายจากไอ้ก้องเสร็จ ผมก็ขับรถมาถึงหน้าคลับพอดี จากนั้นจึงลงจากรถแล้วให้พนักงานของคลับรับรถไปจอดให้

ตรงประตูทางเข้า ผมเห็นมันยืนอยู่กับผู้หญิงอีกคน ท่าทางลักษณะของเธอดูเฟียร์สมาก หุ่นสูงโปร่งอย่างกับนางแบบ ย้อมผมสีเทาๆ ม่วงๆ ใส่ชุดรัดรูปเกาะอกสีชมพูพาสเทล แต่งหน้าจัด แต่ดูออกว่ามีเชื้อสายจีนแน่นอน

“สวัสดีครับ…ไอ้คุณการันต์สุดหล่อของผม”

“ของมึงก็เหี้ยละไอ้ก้อง”

“กูแค่ล้อเล่น มึงก็ทำเป็นจริงจังตลอด!! แนะนำก่อน นี่เจสซี่ เพื่อนสนิทกู เป็นเจ้าของโรงแรมเดอลาแกรนด์...เจส นี่คุณการันต์ หุ้นส่วนใหญ่ของคลับนี้ที่เล่าให้ฟัง”

“สวัสดีค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ นี่ได้ยินก้องภพมันพูดถึงคุณการันต์มานานมาก รู้สึกเป็นเกียรติมากที่ได้เจอ ตัวจริงคือบับ...ยูวโซแฮนด์ซั่มมากๆ ไม่ทราบว่ามีแฟนรึยังคะ?”

“ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับ” หลังผมพูดทักทายเสร็จ เพื่อนผมก็แว้งกัดเธอทันที

“คุณเจสครับ อย่าแรดจนออกนอกหน้า มึงเพิ่งเจอเขาครั้งแรก”

“ไอ้เชี่ยก้อง ไอ้เลว นั่นปากเหรอ!?”

“เออๆ ยอมละๆ เถียงไปกูก็แพ้ตลอด เข้าไปข้างในกันเหอะ จะอยู่ข้างนอกให้ยุงหามกันหรือไง บันนี่รอจนหลับแล้วมั้งน่ะ”

“เล็ทส์โก ไปกันค่ะ เดี๋ยวมายเลิฟลี่บันนี่จะรอนาน”

ผมนี่ชักอยากจะเห็นบันนี่อะไรนี่ซะแล้วสิ ว่าจะสวยเด็ดน่ารักขนาดไหน ทำไมทุกคนดูโอ๋ ดูหวง ดูห่วงกันจัง

เราสามคนเดินขึ้นมายังชั้นสอง ซึ่งเป็นโซนวีไอพีของร้าน ที่ผมยอมลงทุนเป็นหุ้นส่วนใหญ่ของที่นี่ ก็เพราะพ่อของผมกับพ่อของก้องภพเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็กๆ แต่ไอ้ก้องมันเป็นเด็กที่ค่อนข้างเอาแต่ใจและเกเร พ่อมันเลยขอให้ผมมาช่วยเป็นหุ้นส่วนประคองกิจการให้มันไม่ออกนอกลู่นอกทางไปมากกว่านี้ เห็นด่าๆ แซวๆ กันแบบนี้ แต่ผมคือคนที่มันกลัวและเกรงใจที่สุดในชีวิต ยิ่งกว่าพ่อแม่มันเลยก็ว่าได้

เจสซี่เดินนำหน้าผมสองคนไปยังห้องด้านในสุด เปิดประตูได้ก็วิ่งเข้าไปกอดคอคนที่นั่งหันหลังอยู่ตรงโซฟา และจุ๊บที่แก้มคนนั้นเบาๆ หนึ่งที พร้อมกระซิบอะไรบางอย่าง

ในห้องไม่มีใครเลย นอกจากเขาหรือเธอคนนั้น ผมมองเห็นไม่ค่อยชัด เพราะแสงในห้องค่อนข้างสลัว...นี่คงเป็นบันนี่ของพวกเขาสินะ

ผมยืนมองอยู่ตรงประตู ก่อนที่บันนี่คนนั้นลุกขึ้นยืนและหันมาทางผม