Chapter 59

| การันต์ |

เหมือนบันนี่ได้สติ พยายามผลักผมออก เธอคงรู้สึกกลัวและยังสับสน ผมเลยบอกไปว่า ผมให้เวลาเธอได้เสมอ

ผมจูบนาราอีกครั้งด้วยความรู้สึกที่จูบเมื่อกี้มันยังไม่อิ่มพอ ก่อนไหลเลื่อนไปพรมจูบตรงซอกคอขาวเนียนที่โหยหา

กลิ่นน้ำหอมกลิ่นเดิมที่คุ้นเคย มันหอมหวนจนผมอยากจะกระโดดเข้าไปฟัดเจ้าบันนี่ตัวนี้ให้รู้แล้วรู้รอด จมูกผมกดลงกับซอกคอ วนเวียนสูดดมกลิ่นนั้นอยู่นาน และนั่นทำให้เธอส่งเสียงพึงพอใจออกมา

เจ้าบันนี่มีปฏิกิริยาโต้ตอบ ซุกไซ้ที่ซอกคอผมกลับ เห็นไหมล่ะ!! บอกแล้วว่าคุณขาดผมไปไม่ได้หรอก

ความมั่นใจของผมเริ่มกลับมาเกือบเต็มร้อย ตอนนี้สมองเริ่มสั่งการให้ลองสอดมือที่สั่นเทาผ่านล้วงลึกเข้าไปผ่านอกกว้างของชุดเดรส สอดผ่านเพื่อคลึงเคล้นที่หน้าอกทรงสวย เพื่อจะลองดูอากัปกิริยาของเธอว่าจะตอบกลับมาเช่นไร

ทันทีที่นิ้วโป้งกับนิ้วชี้ขีดเขี่ยเม็ดเล็กๆ เพียงแผ่วเบา เธอเริ่มเปล่งเสียงครางอือออกมาอย่างพึงพอใจ แต่…เสียดายที่มีคนมาขัดจังหวะซะก่อน นาราเลยผละตัวออก จัดระเบียบเสื้อผ้า รีบเดินไปปลดล็อกประตู

เจสซี่เดินเข้ามาบอกลา และยังฝากฝังให้ผมไปส่งนาราที่โรงแรม คุณคิดว่าคืนนี้บันนี่ของเธอจะรอดจากเงื้อมมือผมเหรอครับ และไม่นานหลังจากนั้น ผมก็เดินจูงมือนาราออกจากห้องวีไอพีนั่น พลางต่อสายถึงไอ้ก้อง เพื่อจะบอกมันว่าผมจะกลับแล้ว

“ก้อง กูกลับแล้วนะ”

[ฮะ…ยังไม่ทันจะเที่ยงคืนเลย มึงทำไมรีบกลับจังวะ]

“กูต้องไปส่งบันนี่ของพวกมึงกลับ แล้วกูก็รู้สึกเพลียๆ ด้วยว่ะ”

[เออๆ ขับรถกลับไหวใช่มะ งั้นก็กลับดีๆ ล่ะ ที่สำคัญอย่าคิดอะไรไม่ดีกับบันนี่ของกูนะเว้ย]

“นาราไม่ใช่ของมึงปะวะก้อง”

[ไม่รู้แหละ กูยกให้บันนี่เป็นแฟนทิพย์ของกูอยู่]

“สัส…มโนตามที่มึงสบายใจละกัน” ผมวางสายจากมัน รู้ว่ามันพูดเล่น แต่ก็แอบเคืองคนข้างๆ ที่ทำตัวเฟรนด์ลี่น่ารักจนใครๆ ก็พากันหลงไปหมด ไม่รู้ว่าระหว่างที่หายไป แอบไปโปรยเสน่ห์ใส่ใครไว้บ้าง

.....

ผมเปิดจีพีเอสนำทางไปยังโรงแรมเดอลาแกรนด์ เราสองคนนั่งเงียบกันตลอดทาง มีแต่เสียงเพลงเบาๆ จากเครื่องเล่นที่ผมเปิดคลอ ช่วยลดบรรยากาศที่ดูอึดอัดลง

เอี๊ยด…กึก!! ผมหมุนพวงมาลัยเลี้ยวรถเข้าข้างทาง ก่อนแตะเบรกให้รถจอดหยุดนิ่งอยู่กับที่

“หืม…รถเป็นอะไรเหรอคะ”

“เปล่าครับ รถไม่ได้เป็นอะไร ผมนี่แหละที่เป็น”

“…”

ผมหันไปมองคนข้างๆ ที่ตอนนี้นั่งเกร็งไม่พูดไม่จากับผมสักคำตั้งแต่ออกจากคลับมา ผมจึงใช้สองมือจับเข้าที่ใบหน้าสวยหวานของเธอ ค่อยๆ จับให้หันมาทางผม

“ผมอยากคุยด้วย หันมาคุยกันก่อนได้ไหม มาเคลียร์กันให้รู้เรื่อง นาราจะได้ไม่เข้าใจผิด”

“…”

“เรื่องทั้งหมดผมยอมรับว่าผมผิดเอง ที่ไปสืบประวัติของครอบครัวคุณโดยไม่ได้ขออนุญาต”

“แล้วทำไมคุณต้องทำแบบนั้นด้วยล่ะ”

“ก็วันที่ผมไปส่งนาราที่บ้านครั้งแรก ผมรู้สึกคุ้นหน้าแม่คุณมากๆ เหมือนเคยเจอตอนเด็กๆ พอได้ยินชื่อก็เลยจำได้ว่าแม่คุณเป็นใคร ผมเลยให้เพื่อนที่เป็นตำรวจช่วยสืบให้...แล้วความจริงก็เป็นอย่างที่คุณเห็น”

คนข้างๆ น้ำตาเริ่มไหลลงอาบแก้ม แค่ผมเห็นน้ำตาเธอ ใจผมก็แทบจะขาด ใจมันเจ็บไปหมด

“คนดีของผม อย่าร้องไห้เลยนะครับ เรื่องที่พ่อคุณเคยทำ ผมยอมรับว่าผมเองก็ทำใจยอมรับยาก รักษาจิตใจกันอยู่เกือบสิบปี”

“สิบปี...ทำไมคุณไม่เห็นเคยเล่าเรื่องนี้ให้นาราฟังเลย”

“เรื่องแย่ๆ ไม่มีใครอยากจะจำมันหรอก เรื่องพ่อนาราก็เหมือนกัน เรื่องมันเกิดไปแล้ว เราย้อนกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้ แค่ต้องอยู่กับมันและหาวิธีก้าวข้ามมันให้ได้ก็แค่นั้น”

“นาราขอโทษคุณการันต์ด้วยนะคะ...นาราไม่คิดเลยว่าพ่อจะทำแบบนั้นกับคุณ”

“อย่าโทษตัวเองแบบนั้น คุณกับพ่อคุณเป็นคนละคนกัน แค่เลือกจำแต่เรื่องดีๆ ของพ่อแค่นั้นก็พอ แล้วผมก็ไม่ได้โกรธไม่ได้เกลียดอะไรทั้งพ่อและแม่ของนาราเลยแม้แต่น้อย หนำซ้ำผมยังรู้สึกเห็นใจน้าริน ที่ต้องแบกรับอะไรตั้งมากมายคนเดียว แม่นารานี่โคตรเก่งเลยรู้ไหม”

ยิ่งผมพูด น้ำตาคนข้างๆ ยิ่งไหลออกมามากกว่าเดิม ผมจึงรวบตัวเธอเข้ามากอดพลางลูบหลังปลอบประโลมให้คนในอ้อมกอดอุ่นใจมากขึ้น

“หยุดร้องไห้เถอะนะ นาราของผม”

“แต่มันยังมีหนี้ที่พ่อทิ้งไว้อีกนะ ตอนนี้นาราเป็นหัวหน้าครอบครัวแล้ว นาราก็ต้องรับผิดชอบ”

“นาราครับ คุณก็อ่านสำนวนคดีนั่นแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าป๊ายกหนี้ให้หมดแล้ว”

“แต่นาราไม่สบายใจเลย ยิ่งรู้แบบนี้นารายิ่งไม่กล้าสู้หน้าพ่อคุณหรอก”

“งั้นกลับกรุงเทพฯ แล้วไปคุยกับป๊าเรื่องนี้กันไหม?”

“ขอเวลาให้นาราสักระยะได้ไหม รอให้นาราพร้อมกว่านี้”

“ไม่เอาอะ เดี๋ยวนาราก็หนีผมไปอีก”

“…”

“อืม...งั้นอาทิตย์นึงพอไหม คุณจะได้เคลียร์งานที่นี่ก่อนกลับด้วยไง”

“นาราเกรงใจเจสซี่มันอะ”

“เอาหน่า ผมมีวิธีของผมก็แล้วกัน” ว่าแล้วก็จับมือบางเล็กของเธอไว้ ก่อนจับมันขึ้นมาจูบซับเบาๆ แล้วมองไปที่นัยน์ตาสวยใสที่ยังมีคราบน้ำตา

“นาราครับ...สรุปตอนนี้เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้แล้วใช่ไหม”

ดวงใจของผมนิ่งเงียบไปสักพัก เหมือนกำลังใช้ความคิด แต่สุดท้ายเธอก็ตอบกลับมาพร้อมรอยยิ้มหวานๆ ที่ผมคิดถึง

“อืม...ลองดูก็ได้ค่ะ แต่อย่าเพิ่งบอกใครนะว่าเราเป็นอะไรกัน เผื่ออาทิตย์นึงลองกลับมาคบกับคุณการันต์แล้วไม่โอเค นาราจะได้ไม่ต้องหน้าแตก”

“ยัยตัวแสบของผม คิดเหรอว่าจะทนคิดถึงผมไหว!!” ผมเอื้อมมือปัดป่ายปอยผมที่คลอเคลียตรงใบหน้าไปทัดหูเธอไว้ ก่อนเธอจะตอบกลับผมมาด้วยเสียงหัวเราะและรอยยิ้มกว้างๆ ที่แสนจะคุ้นเคย

ถึงตอนนี้นาราจะตอบตกลงกลับมาคบกับผมเหมือนเดิมแล้ว แต่ก็ยังวางใจมากไม่ได้หรอก เพราะเจ็ดวันต่อจากนี้ อะไรก็เกิดขึ้นได้ เกิดเช้าพรุ่งนี้ตื่นมาแล้วเธอหายไปอีก ผมจะไปตามหาเธอได้ที่ไหน แค่นี้ก็โคตรของโคตรของความมิราเคิลออฟไลฟ์แล้วละครับ