Chapter 70

ก้องภพพาเจสซี่เดินเข้ามาในบ้าน ทั้งคู่ตะโกนเรียกทั้งการันต์และนารา แต่ก็ไร้ซึ่งเสียงตอบรับใดๆ

“รองเท้าก็อยู่นี่หนิ แล้วหายไปไหนกัน”

เจสซี่จำรองเท้าของนาราได้ เพราะมันเป็นคู่ที่เธอซื้อให้อีกฝ่ายเอง จากโปรโมชั่นซื้อหนึ่งแถมหนึ่ง ตอนที่เธอไปเดินซื้อของในห้างกับนารา คู่สีดำ ยี่ห้อนี้ แบบนี้ ใช่แน่ๆ

ก้องภพโอบไหล่เจสซี่ พาขึ้นไปชั้นสองและเดินไปจนสุดทาง กระทั่งทั้งคู่ยืนอยู่หน้าห้องของการันต์ เจสซี่เคาะประตูห้องหลายที แต่ก็ไร้ซึ่งเสียงขานรับใดๆ ก้องภพจึงหมุนลูกบิดประตูและพบว่าประตูไม่ได้ล็อก ก่อนจะเปิดประตูเต็มบานแล้วเดินเข้าไป

O_O

“โอ้มายก็อด!!” ภาพที่เห็นตรงหน้าคือการันต์นั่งคอพับอยู่บนเตียง และข้างๆ คือบันนี่ของเธอที่นอนนิ่งไม่รู้สึกตัว

เจสซี่รีบวิ่งไปหาเพื่อนสนิทของตัวเอง แต่เมื่อสังเกตเห็นอ่างใส่น้ำ ผ้าขนหนู และซองยาที่วางระเกะระกะอยู่ตรงโต๊ะข้างๆ ก็เข้าใจได้ทันทีว่า เพื่อนตัวเองป่วยเป็นไข้แน่ๆ ตามที่คุณการันต์บอกเมื่อวาน แต่เพื่อความแน่ใจ เธอจึงยื่นหลังมือไปแตะเบาๆ ที่หน้าผาก ก่อนจะรับรู้ได้ถึงไอร้อนของพิษไข้ที่ยังระอุอยู่

โล่งอก...เพื่อนยังไม่ถูกฆ่าตาย!! ส่วนก้องภพก็นั่งลงบนเตียงอีกฝั่งพลางเขย่าตัวการันต์เบาๆ

“ไอ้รันต์ ตื่นๆๆ” ก้องภพเรียกการันต์ไปหลายรอบ จนสุดท้ายต้องเขย่าตัวแรงๆ และนั่นก็ทำให้เพื่อนของเขาค่อยๆ เปิดเปลือกตาและขยับหัวที่เอียงพับขึ้นมาให้ตั้งตรงเหมือนเดิม ก่อนจะเรียกสติตัวเองกลับมาโฟกัสสิ่งที่อยู่ตรงหน้า

“อ้าว...พวกมึงมากันไงวะเนี่ย!”

“คุณการันต์ เจสซี่ต้องถามคุณมากกว่าว่านี่คืออะไร!? เจสซี่โทรหาทั้งคุณทั้งบันนี่เป็นร้อยๆ สาย ทำไมไม่รับกันคะ” เจสซี่ตอนนี้เริ่มหัวร้อนขึ้นอีกรอบ แต่เมื่อมองเห็นสีหน้าและแววตาของการันต์ที่ดูอิดโรยนั้น ก็เริ่มทำเสียงอ่อนลง

“นาราป่วย ไข้ขึ้นสูงมากเมื่อคืน แต่ตอนนี้ไข้ลดลงแล้ว ส่วนมือถืออยู่โน่น ไม่ได้ยินเสียงครับ” การันต์ตอบกลับเจสซี่ไป พลางชี้นิ้วไปทางมือถือที่ถูกวางไว้บนโซฟา และนั่นเป็นสาเหตุให้เขาไม่ได้ยินเสียงสั่นอะไรเลย

“แล้วทำไมมึงไม่พาเขาไปโรงพยาบาลวะ”

“เมื่อคืนกูก็จะพาไป แต่ลุงพลบอกมีต้นไม้ล้มขวางถนน กูเลยเอาเขามาดูแลอยู่ที่นี่แทนไง”

ก้องภพทำท่าครุ่นคิดสักครู่ ก่อนที่เขาจะเออออตาม เพราะระหว่างทางก็เหมือนจะเห็นเจ้าหน้าที่กำลังทำอะไรสักอย่างอยู่ข้างทาง พร้อมกับซากต้นไม้ที่กำลังช่วยกันเลื่อยและขนขึ้นรถ

“ยังไงก็ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยดูแลคนของเจสซี่ เอ่อ...งั้นเดี๋ยวเจสซี่ขอพาตัวนารากลับไปด้วยเลยดีกว่าค่ะ”

“ผมว่าให้เธอนอนพักอยู่ที่นี่ดีกว่าครับ ตอนนี้ไข้ลดแล้ว เดี๋ยวให้กินข้าว กินยา แล้วนอนต่ออีกหน่อยก็น่าจะดีขึ้น”

“แต่...เจสซี่เกรงใจ”

“อย่าเกรงใจเลยครับ แค่นี้เอง...คนของผม ผมดูแลเองได้” การันต์พูดประโยคหลังเบาเกือบสุดเสียง และแน่นอนว่าสองคนนั้นไม่ได้ยิน พลางเอื้อมมือไปลูบที่หัวของนาราเบาๆ อย่างลืมตัว จนก้องภพกระแอมขึ้นมา เพื่อส่งสัญญาณอะไรบางอย่าง

“อะ...แฮ่ม~ มืออะมือ”

“ไอ้ห่าก้อง ตัวเขากูก็เช็ดก็จับจนทั่วแล้วไหม แค่ลูบหัวแค่นี้ มึงจะหวงอะไรวะ แฟนมึงก็ไม่ใช่”

“แฟนทิพย์ของกูไง กูก็ต้องหวงไหมวะ!!” ก้องภพพูดพลางยักคิ้วหลิ่วตาตามสไตล์ชายเจ้าชู้แบบที่เขาชอบทำ

“มากไปละมึงอะ ระวังเหอะ แฟนตัวจริงของนารามาฟันมึงหัวแบะ อย่าหาว่ากูไม่เตือน ได้ข่าวแฟนเขาดุด้วย” การันต์ส่งสายตาคมกริบที่ดูน่ากลัวกลับไปยังเพื่อนของตัวเอง

“วอท...!? บันนี่ไปมีแฟนตอนไหน เท่าที่รู้คือเพิ่งเลิกมานะคะ นี่คุณการันต์กับบันนี่สนิทกันถึงขั้นเล่าเรื่องแฟนเก่าให้ฟังเลยเหรอ เจสซี่เป็นเพื่อนสนิท บันนี่ยังไม่เล่าอะไรให้ฟังเลย บันนี่นะบันนี่!!” เจสซี่อุทานพ่นไฟออกมาชุดใหญ่

“ไว้ถ้าเธอหายดี คุณเจสซี่ก็ลองถามดูละกันครับ” การันต์ยิ้มให้เจสซี่ก่อนจะไล่ให้ทั้งคู่กลับไป กระต่ายน้อยของเขาจะได้พักผ่อนต่อ เจสซี่จึงกล่าวลาและขอบคุณการันต์อีกครั้ง แล้วจึงเดินทางกลับไปกับก้องภพ

“ก้อง แกว่ามันแปลกๆ ไหมวะ” เจสซี่เอ่ยถามก้องภพขณะที่ทั้งคู่กำลังขับรถออกจากบ้านของการันต์

“แปลกยังไงวะ ก็ปกติหนิ คนไม่สบายก็ต้องดูแล มึงคิดมากไปเจส เพื่อนกูมันสุภาพบุรุษพอ มันไม่ทำอะไรบันนี่หรอก”

“ไม่ใช่เรื่องนั้น อันนั้นน่ะรู้แล้ว!! ที่ว่าแปลก...ฉันหมายถึงที่บันนี่เล่าเรื่องส่วนตัวให้คนที่พึ่งรู้จักฟังเนี่ยนะ ฉันเป็นเพื่อนสนิทมัน มันยังไม่เล่าอะไรให้ฟังเลย บอกแต่ว่าถ้าทำใจได้เดี๋ยวจะเล่าให้ฟัง ถามทีไร ก็พูดแบบนี้ตลอด”

“เอ๊า...ก็เวลาคุยเรื่องส่วนตัวกับคนที่ไม่สนิท ก็จะได้ไม่ต้องคิดไรมากไง แค่เล่าๆ มันออกมา หรือระบายมันออกมา คนเล่าก็รู้สึกสบายใจขึ้น คนฟังก็แค่รับฟังไป วินวินทั้งคู่”

“ไม่อะ ฉันว่าต้องมีซัมติง”

“เฮ้อ เห็นคนอื่นดูแลบันนี่แบบนั้นแล้วก็เจ็บใจว่ะ ทำไมถึงรู้สึกอกหักขึ้นมาเลยวะ ดีนะที่มันเป็นไอ้รันต์ ถ้าเป็นคนอื่นนะพ่อไม่ไว้หน้าแล้ว แต่ยังไงกูก็ยังรอบันนี่ของมึงมาเป็นแฟนอยู่นะเว้ย ชงให้หน่อยดิ”

“ไอ้ก้อง ไอ้เสือผู้หญิง ไอ้คนเจ้าชู้ ถ้าแกเลิกเจ้าชู้เมื่อไหร่ ค่อยว่ากัน”

นอกจากเรื่องนี้ เจสซี่ก็ไม่ลืมเล่าเรื่องที่บันนี่ของเธอจะลาออกแล้วย้ายกลับไปอยู่กรุงเทพฯ ให้ก้องภพฟัง ดังนั้นเธอจึงมีแผนอยากจะจัดปาร์ตี้เลี้ยงส่ง แต่ยังคิดธีมคิดรูปแบบไม่ออก จึงขอให้ก้องภพ เจ้าพ่องานปาร์ตี้ช่วยคิดช่วยออกไอเดีย แค่เปรยออกมา แผนการปาร์ตี้ร้ายๆ ของก้องภพก็ผุดขึ้นในหัวเต็มไปหมด รับรองน้องบันนี่จะต้องลืมแฟนเก่าคนนั้น และจะต้องจดจำปาร์ตี้นี้ไปจนวันตายแน่นอน...หึๆ