Chapter 69

ตอนนี้เป็นเวลาเย็นเกือบค่ำ แต่ฝนก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะหยุดตก การันต์ตื่นขึ้นมา แต่คนข้างๆ ยังคงหลับอยู่ เขาจึงโน้มตัวเข้าไปหาเพื่อจะจุ๊บที่แก้มใสของอีกคน ก็มีอันต้องรีบผละตัวออกมา

การันต์เปิดไฟตรงหัวเตียงพอให้ห้องสว่าง แต่นั่นก็ทำให้ต้องตกใจ เพราะตอนนี้ตัวของนาราร้อนมาก หน้าแดงก่ำไปหมด ไหนจะเหงื่อที่ผุดออกมาทั่วตัว แต่เจ้าตัวกลับห่มผ้ามาถึงคอ พร้อมกับตัวที่สั่นเทิ้มราวกับผีเข้า

“นารา ไหวไหม”

“อื้อ~” เสียงขานรับของเธอแผ่วเบาขาดห้วง เขารีบปลุกนาราขึ้นมา แต่อีกฝ่ายเอาแต่ร้องอือไม่ได้สติ แบบนี้สงสัยเป็นไข้แน่ๆ ชายหนุ่มจึงรีบเดินไปที่ห้องน้ำ หาผ้ามาชุบน้ำเช็ดหน้าให้อีกคน ส่วนอีกมือก็รีบหยิบมือถือโทรหาคนดูแลบ้าน ให้รีบทำโจ๊กและหายามาให้

ไม่เกินสิบห้านาที การันต์ก็ได้ยินเสียงคนเคาะประตูห้อง ก่อนที่เขาจะเดินไปเปิด และนำของทั้งหมดที่สั่งวางไว้ตรงโต๊ะข้างเตียง

“นาราครับ ตื่นมากินข้าวก่อน จะได้กินยา”

คนป่วยลืมตาขึ้นมาดู กะพริบตาปริบๆ พูดพึมพำอะไรบางอย่าง ซึ่งการันต์เองก็ฟังไม่ได้ศัพท์เช่นกัน เขาจึงค่อยๆ จัดการป้อนโจ๊กให้คนป่วย ก่อนจะส่งยาและน้ำตามไป เมื่อเสร็จจึงประคองให้อีกคนนอนลง จากนั้นการันต์จึงจัดแจงถอดเสื้อผ้าของนาราออก ค่อยๆ ใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดไปทั่วทั้งตัวอีกครั้ง ทุกครั้งที่จับคนตรงหน้าเช็ดตัว การันต์ต้องกลั้นใจโดยไม่ทำให้ตัวเองเกิดอารมณ์ ข่มใจและบอกตัวเองว่าเจ้าบันนี่ของเขาไม่สบายอยู่ ห้ามทำอะไรเธอเด็ดขาด

แทบจะทั้งคืนที่การันต์ไม่ได้นอน เขานั่งเฝ้าคนป่วยแบบนั้นเกือบจะตลอดเวลา ข้าวปลาก็ไม่ได้กิน คอยพะวงว่าเธอจะไข้ขึ้นไหม ถึงขั้นต้องเอาที่วัดไข้มาวัดอุณหภูมิของนาราแทบจะทุกๆ ครึ่งชั่วโมง ไหนจะคอยเช็ดตัวและป้อนยาให้อีกจนเกือบเช้า พิษไข้จึงเริ่มทุเลา

ด้วยความเพลีย จึงทำให้การันต์ผล็อยหลับไป ทั้งๆ ที่ตัวเองยังนั่งหลังพิงหัวเตียงอยู่อย่างนั้น ส่วนคนป่วยยังนอนสลบเหมือดด้วยฤทธิ์ของยาแก้ไข้ เสียงฝนตกฟ้าร้องฟ้าผ่าดังแค่ไหน ก็ไม่สามารถสอดแทรกเข้าโสตประสาทของพวกเขาทั้งคู่ได้

เช้าวันใหม่...ตัดภาพไปที่เจสซี่ สาวมั่นเพื่อนสนิทของนารา หลังจากที่เธอวางสายจากเลขาของตัวเองได้ไม่นาน ก็มีอันทำให้ต้องรู้สึกกระวนกระวายใจขึ้นมาทันทีเมื่อให้เลขาสอบถามไปยังคนที่โรงแรมแล้ว แต่ไม่มีใครเจอบันนี่ของเธอเลย นารายังไม่กลับมาที่โรงแรม ทั้งๆ ที่ควรจะกลับมาตั้งแต่ช่วงเย็นตามที่คุณการันต์บอกกับเธอไว้

เจสซี่ร้อนใจ โทรไปหาทั้งนาราและการันต์ แต่ก็ไม่มีใครรับสายเธอเลยสักคน เธอจึงรีบจับมือถือขึ้นมาใหม่ แล้วกดไปยังเบอร์ของก้องภพทันที

“ไอ้ก้อง แวร์อาร์ยู อยู่ไหนวะแก”

[ร้านกาแฟแถวบ้านมึงอะเจส]

“ฉันกังวลเรื่องบันนี่ นางหายไป” จากน้ำเสียงตื่นๆ ของเจสซี่ เริ่มทำให้ก้องภพที่ตอนนี้จิบกาแฟอยู่ วางแก้วกาแฟลง และเริ่มสนใจเรื่องที่คนปลายสายพูด เรื่องเผือกๆ แบบนี้ เขาล่ะชอบมาก

[อ้าว ก็แกส่งบันนี่ไปดูแลคุณการันต์เองไม่ใช่เหรอ]

เจสซี่จึงเล่าเรื่องของนาราให้กับอีกฝ่ายฟังทั้งหมด รวมทั้งเรื่องที่เธอคุยกับการันต์เมื่อวาน

[เชี่ย...กูหูฝาดรึเปล่าวะเนี่ย ไอ้รันต์เนี่ยนะ ดูแลบันนี่ของเราอยู่อะ มันจะไม่ขย้ำบันนี่ของกูใช่ไหมวะ]

“ไอ้ก้อง มันไม่ใช่ประเด็นไหมวะเรื่องนั้น ตอนนี้ที่กังวลคือฉันติดต่อทั้งคู่ไม่ได้เลย โทรไปจะร้อยสายแล้วมั้งเนี่ย”

[ไปดูที่บ้านมันไหม]

“ฉันไม่รู้ว่าบ้านคุณการันต์อยู่ไหน แกพาไปหน่อยสิ”

[โอเค เจอกันอีกสิบนาที เดี๋ยวไปรับมึงที่บ้านนะ]

หลังจากวางสายจากก้องภพ เจสซี่ก็ยังไม่ละความพยายามในการโทรหานารา โทรย้ำๆ จนก้องภพมาถึงที่บ้านของเธอ และขับรถพาเธอไปยังบ้านพักตากอากาศของการันต์ที่อยู่อีกฟากหนึ่งของเมือง

ฝนยังคงตกปรอยๆ ลุงพลคนดูแลบ้านเดินเอาขยะออกมาทิ้งพอดี เมื่อก้องภพเห็นจึงลดกระจกและบีบแตรเป็นสัญญาณ โชคดีที่ลุงพลแกจำก้องภพได้ เลยโบกไม้โบกมือทักทาย พลางเปิดประตูรั้วให้ก้องภพขับรถเข้ามาในบริเวณบ้าน พอก้องภพจะตะโกนถามหาการันต์ ลุงแกก็ปิดประตูรั้วแล้วขับรถมอเตอร์ไซค์อีแก่คู่ใจของแกออกไปเสียแล้ว

“อ้าว...นั่นไง รถไอ้รันต์ก็อยู่นี่หนิ”

ทั้งคู่เริ่มงงเป็นไก่ตาแตก ก้องภพยังไม่เท่าไร ยังเดินลงจากรถอย่างชิลๆ ไม่ได้เดือดเนื้อร้อนใจอะไรมาก แต่เจสซี่นี่สิ เธอกลัวไปหมด คิดไปสารพัด ถึงขั้นคิดลบแบบร้ายๆ ว่าบันนี่ของเธออาจจะโดนฆ่าหมกส้วมไปแล้วด้วยซ้ำ เพราะกิตติศัพท์ของคุณการันต์ที่เธอโดนก้องภพไซโคอยู่บ่อยๆ คือความหล่อดังเทพบุตร แต่นิสัยดุร้ายน่ากลัวดุจภูตผีปีศาจ