Chapter 82

“รินเอ๊ย...ทำไมเธอถึงใจแข็งขนาดนี้นะ เราสามคนก็ใช่ว่าจะเป็นคนอื่นคนไกล คนรู้จักมักคุ้นกันทั้งนั้น”

“…”

“ริน รู้ไหมว่าก่อนไอ้ภาคมันจะตาย มันพูดอะไรกับพี่บ้าง...มันฝากรินกับลูกไว้ บอกว่าให้ช่วยดูแลแทนมันหน่อย จริงๆ แล้วหุ้นในบริษัทพี่ส่วนหนึ่งก็เป็นมรดกที่ไอ้ภาคมันทิ้งไว้ให้นารานะ และเงินปันผลในส่วนของนารา พี่ก็เก็บเอาไว้ให้นาราตลอด” การุณบอกกับนาริน พร้อมแฟ้มอันหนึ่งในมือที่ยื่นไปวางไว้บนโต๊ะรับแขกตรงหน้านาริน

การันต์ถึงกับร้องอ๋อขึ้นมาในใจทันที ‘นราภรณ์ ทรัพย์สถิตย์’ หนึ่งในรายชื่อผู้ถือหุ้นของบริษัท ก็คือนาราสินะ และนราภรณ์ก็น่าจะเป็นชื่อเดิมก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นนาราได้ไม่กี่ปี

เขาเฝ้าเพียรถามพ่อมาตลอดว่าคนนี้คือใคร เพราะไม่เคยเห็นหน้าเลยทุกครั้งที่มีประชุมผู้ถือหุ้น พ่อตอบแค่เพียงเป็นลูกสาวของเพื่อนเขา แต่ตอนนี้เรียนอยู่ต่างประเทศ ยังไม่กลับมา ถามกี่ปีๆ ก็ได้คำตอบเดิมตลอด

“ทุนที่นาราได้จากมูลนิธิเพื่อเด็กเรียนดีนั่นอีก พวกพี่ก็เป็นเจ้าของทุนทั้งหมด ตั้งแต่นาราอยู่ประถมจนจบปริญญาโท พี่กับพี่การุณนี่แหละที่คอยช่วยเหลือพวกเธอสองคนมาโดยตลอด”

ตอนนี้ไม่ใช่แค่นารินที่ร้องไห้ นาราเองก็เริ่มร้องไห้ออกมา สิ่งหนึ่งที่ติดอยู่ในใจ และพยายามถามเจ้าหน้าที่ของมูลนิธิมาตลอด ว่าใครคือคนที่คอยอุปการะส่งเสียให้ทุนกับเธอมาตลอดสิบห้าปี เพราะทุนที่เธอได้รับมันไม่ใช่แค่ค่าเล่าเรียน แต่ยังรวมถึงค่ากินอยู่และค่าใช้จ่ายจิปาถะอื่นๆ ด้วย ซึ่งเจ้าหน้าที่ก็บอกกับเธอแค่เพียงเป็นทุนกองกลางที่คนใจดีบริจาคเข้ามาแค่นั้น

วันนี้นาราได้รู้ความจริงแล้ว ว่าสองคนตรงหน้าคือคนที่อุปการะเลี้ยงดู และเฝ้าดูแลเธอเติบโตมาโดยตลอด เพราะลำพังแค่รายได้จากแม่คนเดียว คงไม่สามารถส่งเธอเรียนสูงๆ แบบนี้ได้

“ทีนี้ นารากลับไปทำงานกับการันต์เขาได้รึยังลูก”

“แต่...เรื่องหนี้...”

“เรื่องหนี้ของพ่อ นาราลืมไปได้เลย ป๊าหักจากกำไรเงินปันผลของบริษัทในส่วนของนารากลับคืนหมดแล้ว เป็นอันว่าหนี้สามสิบล้านนั่น เราหายกันหมดแล้วนะ” การุณตอบกลับหญิงสาวที่ยังมีคราบน้ำตาเลอะอยู่ทั่วหน้า พลางลูบหัวปลอบประโลมด้วยความเอ็นดู จากนั้นสุนทรีก็พูดขึ้นต่อ

“มีอีกเรื่อง คือเรื่องบริษัท ป๊ากับม้าหาวิธีกันอยู่นานที่จะทำให้นาราเข้าไปทำงานที่นั่น เพื่อเรียนรู้สิ่งที่ตัวเองจะต้องเข้าไปดูแลในอนาคต รวมถึงวิธีที่ให้นาราไปเป็นเลขาเจ้าการันต์ คือสิ่งที่ป๊ากับม้าคิดว่ามันดีที่สุดสำหรับลูกทั้งสองคน” สุนทรีพูดเสริมขึ้นมา

“งั้นแสดงว่าที่ผมไม่มีเลขาสักที...”

“ใช่จ้ะ แม่ใช้อภิสิทธิ์พิเศษจองตำแหน่งไว้ให้น้องก็แค่นั้นเอง”

“ป๊ากับม้าร้ายกาจมากๆ”

“เอาเป็นว่าเราเข้าใจกันแล้วนะ วันจันทร์นี้นาราก็กลับมาทำงานเหมือนเดิมนะลูกนะ ไม่ต้องเครียด ไม่ต้องกลัวอะไรอีกแล้ว เรื่องทุกอย่างมันจบหมดแล้ว เรามาเริ่มต้นเป็นครอบครัวเดียวกันใหม่นะ”

นาราคิดอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะพยักหน้าตอบตกลง จากนั้นทั้งเขาและนารินก็ยกมือไหว้ขอบคุณการุณและสุนทรี สำหรับความหวังดีและความช่วยเหลือแบบลับๆ ตลอดหลายสิบปีที่ผ่านมา ทั้งหมดโผเข้ากอดกันกลม ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจยิ่งนัก

“ส่วนเรื่องตาการันต์กับหนูนารา รินไม่ติดอะไรใช่ไหม”

“ก็ถ้าเด็กมันรักกัน หนูจะขัดอะไรได้ล่ะพี่” นารินตอบสุนทรี ก่อนหันไปลูบที่แขนการันต์เบาๆ

“การันต์ แม่ฝากหนูดูแลน้องด้วยนะลูก มีอะไรหนักเบาก็ค่อยๆ คุยกัน ส่วนนารา…เราเองก็อย่าไปดื้อกับเขาล่ะ”

ทั้งคู่พยักหน้ารับและไหว้ขอบคุณทุกคนที่เข้าใจและยอมรับในความรักของพวกเขา ก่อนที่การันต์จะหันหน้าไปถามบางอย่างจากแม่ของเขา

“แม่ ผมขอถามอีกเรื่องนึง เรื่องภูเก็ต...”

“หึๆ ฝีมือแม่เองแหละ ก็เราหาน้องไม่เจอสักที ป๊ากับม้าหงุดหงิด กลัวน้องไม่ยอมกลับมา เลยแอบชี้ทางสว่างให้ ก็แค่นั้นแหละ”

สรุปแล้วเรื่องทั้งหมดก็ถูกวางแผนไว้ตั้งแต่แรก ตอนนี้ความกังวลใจและความเครียดจากเรื่องร้ายๆ ก็ถูกปลดล็อกออกไปได้เสียที

.....

ทั้งหมดนั่งกินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากัน คนที่ดูจะดีใจมากที่สุดเห็นจะเป็นสุนทรี ที่ได้เพื่อนรุ่นน้องอย่างนารินกลับคืนมา แถมยังได้ว่าที่ลูกสะใภ้คนใหม่กลับมาช่วยงานที่บริษัทอีก

แต่เหมือนความสุขมักจะอยู่ได้ไม่นาน ทั้งหมดนั่งกินข้าวพูดคุยกันอย่างสนุกสนานไปสักพัก ก่อนที่เสียงมือถือของการุณจะดังขึ้น เขาจึงขอตัวเดินออกไปรับสายข้างนอกบ้าน

“ว่าไงนพ”

[นายครับ ตอนนี้ที่บ้านเกิดเรื่อง มีคนบุกเข้ามาในบ้าน แล้วยิงแม่บ้านจอย อาการค่อนข้างหนักเป็นตายเท่ากัน ตอนนี้หมอกำลังผ่าตัดอยู่ ส่วนคนร้ายมันหนีไปได้ นี่ผมก็ให้ลูกน้องกระจายกำลังตามสืบอยู่]

“แล้วแจ้งตำรวจรึยัง”

[เรียบร้อยแล้วครับ...ยังไงนายกับครอบครัวก็ระวังตัวด้วยนะครับ]

การุณถอนหายใจยาว สีหน้าเขาเคร่งเครียดขึ้นมาทันที ยังไม่ทันจะอิ่มเอมกับความสุขเมื่อครู่ ก็มีอันต้องปวดหัวกับเรื่องใหม่อีก เขาเองก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรกับใคร ส่วนที่เคยมีก็เคลียร์ไปหมดแล้ว

แล้วไอ้คนร้ายนั่น...มันเป็นใครกัน?