Chapter 81

“แม่...นารารู้เรื่องพ่อแล้วนะ จริงๆ พ่อไม่ได้ตายเพราะรถชนอะไรนั่นหรอก แต่พ่อตายเพราะโดนตำรวจวิสามัญ” ทันทีที่นาราพูดจบ นารินชะงักนิ่งพร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมาเต็มสองแก้ม

“นารา เรื่องนี้...แม่ขอโทษ แม่ผิดเอง แม่ควรจะเล่าความจริงเรื่องพ่อให้นาราฟัง ไม่ใช่ให้นาราไปรู้จากที่อื่นแบบนี้”

นารายกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้กับแม่ของตัวเอง ก่อนที่เธอจะค่อยๆ พูดปลอบประโลม “เรื่องนี้มันไม่ได้เป็นความผิดของแม่เลยนะ นาราไม่อยากให้แม่ตัดสินตัวเองแบบนี้”

“แล้วรูปนี้...” นารินเช็ดน้ำตาตัวเองซ้ำ แล้วเลื่อนมือมาจับรูปใบเก่าที่นารายังถืออยู่

“รูปนี้ก็คือรูปที่นาราถ่ายกับเด็กผู้ชายคนนั้น…ที่พ่อจับเขาเป็นตัวประกัน นาราว่าแม่รู้เรื่องนี้ดีกว่าใคร แล้วแม่รู้ไหมว่าเด็กผู้ชายในรูปก็คือผู้ชายคนเดียวกันกับที่นั่งอยู่ตรงโซฟาข้างล่างบ้านเราตอนนี้ นาราทำใจไม่ได้ นาราสงสารเขา คุณการันต์ต้องเข้าออกโรงพยาบาลจิตเวชนานเกือบสิบปี ก็เพราะเรื่องนี้นะแม่”

ทันทีที่นาราพูดจบ นารินเองที่หยุดร้องไห้ไปแล้วก็กลับมาร้องไห้อีกรอบ และดูเหมือนว่าจะหนักกว่าเดิม ความเจ็บปวดในเหตุการณ์วันนั้นมันย้อนกลับมาทำร้ายตัวเธออีกครั้ง ความรู้สึกผิด อาย เสียใจ โกรธเกลียดตัวเอง ปะปนอยู่ในหัวและเริ่มดาหน้าเข้ามากัดกินหัวใจเธออีกครั้ง ตอนนี้เธอเอาแต่ร้องไห้ นาราเห็นท่าไม่ดีเลยดึงตัวแม่ของเธอเข้ามาโอบกอดและปลอบใจ แต่เพียงไม่กี่นาทีหลังจากนั้น…

ฟรึ่บ!! นารินวูบเป็นลมหมดสติไป คอพับซบกับอกลูกสาวตัวเอง

“แม่...!!” นาราเขย่าตัวแม่ของเธออยู่หลายครั้ง เมื่อเห็นท่าไม่ดี เธอจึงตะโกนเรียกการันต์ให้ขึ้นมาช่วยด้วยความตกใจ ระหว่างนั้นก็ดึงตัวแม่ให้นอนพิงหมอนตรงหัวเตียง แล้วหายาดมมาพัดโบกเบาๆ ตรงจมูก

“คุณการันต์ แม่วูบเป็นลมไป นาราเล่าเรื่องทั้งหมดให้แม่ฟัง ทั้งเรื่องของเรา แล้วก็เรื่องพ่อ นาราไม่น่าเล่าเลย ฮึก...” เสียงหญิงสาวสะอึกสะอื้น รู้สึกผิดที่ทำให้แม่เป็นแบบนี้

“ใจเย็นก่อนนะ แม่ของนาราแค่เป็นลมไปน่ะ ให้นอนพักสักแป๊บก็น่าจะดีขึ้น” การันต์เดินไปลูบหัวของนารา บอกให้เจ้าตัวเฝ้าแม่ของเธออยู่ตรงนั้น ก่อนตัวเองจะเดินออกจากห้องไปคุยโทรศัพท์กับใครสักคน และลงไปนั่งรออยู่ที่โซฟาตัวเดิม เพราะกลัวว่าตื่นขึ้นมานารินเห็นเขา อาการอาจแย่เข้าไปใหญ่

นารานั่งเฝ้าแม่ของตัวเองอยู่เกือบชั่วโมง จนกระทั่งแม่เธอค่อยๆ รู้สึกตัว และค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมา

“แม่...เป็นยังไงบ้าง ไหวไหม ไปโรงพยาบาลกันไหม”

“เมื่อกี้คงช็อกจนวูบไปน่ะ แต่ตอนนี้โอเคขึ้นแล้ว แล้วคุณการันต์ เอ่อ...เขากลับไปรึยัง”

ระหว่างที่สองแม่ลูกกำลังพูดคุยกัน ทั้งคู่ก็ได้ยินเสียงกริ่งดังขึ้น นาราไม่ได้ตอบอะไร บอกแค่ให้แม่นอนพักอยู่ตรงนี้ เดี๋ยวเธอลงไปดูเอง

แต่เมื่อลูกสาวเจ้าของบ้านลงมาก็ต้องชะงัก เมื่อการันต์พาพ่อกับแม่ของเขามาที่นี่ นารามองหน้าการันต์ด้วยสีหน้างุนงง ยกมือขึ้นไหว้ทั้งคู่ ก่อนเชิญพวกท่านไปนั่งตรงโซฟาและหาน้ำหาท่ามาต้อนรับ

“ที่นี่ยังน่าอยู่เหมือนเดิมเลยเนอะแม่เนอะ”

“อืม...เหมือนเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อนไม่มีผิด นารินดูแลบ้านได้ดีจริงๆ”

นารายืนอึ้งอยู่ตรงมุมหนึ่งของบ้าน มีแค่มือของการันต์ที่เอื้อมมาลูบที่ไหล่เธอเบาๆ และกระซิบบอกอะไรบางอย่างออกมา

“มาจบเรื่องนี้กันเถอะ!”

ตอนนี้เองที่นารินเดินลงมาจากชั้นบน แต่พลันก็ต้องนิ่งชะงักไป เมื่อสายตามองไปเห็นใครบางคนที่เธอเคยรู้จักมาหาเธอถึงที่บ้าน น้ำตาที่หยุดไหลไปแล้วเริ่มไหลออกมาอีกครั้ง ก่อนจะทรุดตัวลงตรงตีนบันไดบ้าน นั่งกอดเข่าคุดคู้ร้องไห้อยู่อย่างนั้น พร้อมกับเสียงสะอึกสะอื้นและเนื้อตัวที่สั่นเทา

เห็นดังนั้น สุนทรีจึงรีบวิ่งเข้ามาหานาริน โอบไหล่ลูบหลังกอดปลอบประโลมให้นารินหยุดร้องไห้

“ไม่เอาริน ไม่ร้องไห้ เรื่องนั้นมันจบไปนานแล้วนะ”

“พะ…พี่ หนูขอโทษ”

“เธอไม่ได้ผิดอะไรเลย เธอรู้ไหมว่าเธอน่ะเก่งและแกร่งมากๆ เลยนะ ที่เลี้ยงนาราจนเติบโตเป็นลูกสาวที่ดีได้แบบนี้”

“แต่...”

“ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น มานั่งคุยกันดีๆ ดีกว่า” แม่ของการันต์รวบตัวแม่ของนาราเข้ามากอด แล้วค่อยๆ ดึงตัวเธอที่นั่งอยู่ให้ลุกขึ้นมา พลันประคองให้เดินมานั่งด้วยกันที่ชุดรับแขกของบ้าน โดยสุนทรีคอยนั่งอยู่ข้างๆ กุมมือนารินไว้ พร้อมกับส่งทิชชูให้เธอซับน้ำตา

“นาริน ไม่เจอกันนานเลยนะ สบายดีใช่ไหม”

“พะ…พี่การุณ”

“ไม่ต้องตอบก็รู้ว่าลูกสาวรินดูแลรินอย่างดี นี่ถ้าภาคภูมิมันรู้ มันต้องดีใจแน่ๆ เลย”

“รินขอโทษสำหรับทุกอย่างนะพี่ ขอโทษที่ไม่ได้รับความหวังดีที่พวกพี่หยิบยื่นมาให้ตอนนั้น”

นารินพูดไปพลางร้องไห้สะอื้นไป เธอกำลังพูดถึงเรื่องตอนนั้น หลังจากที่สามีของเธอตายและเผาศพเรียบร้อยแล้ว ทั้งการุณและสุนทรีเดินเข้ามาหาพร้อมยื่นข้อเสนอในการช่วยเลี้ยงดูลูกสาวของเธอ แต่นารินไม่กล้ารับข้อเสนอนั้นไว้ เพราะลำพังแค่นี้ เธอก็รู้สึกผิดจะแย่อยู่แล้ว และหลังจากนั้นเธอก็หอบลูกสาวของเธอกลับไปอยู่กับพ่อแม่ที่ต่างจังหวัด ส่วนบ้านหลังนี้เธอก็ปิดเอาไว้ นานๆ ทีจึงจะกลับมาทำความสะอาดและดูแลซ่อมแซม

จนกระทั่งนาราเริ่มเข้าสู่วัยรุ่นช่วงมัธยมปลาย เธอเลยพากันกลับมาอยู่ที่บ้านหลังนี้เหมือนเดิม เพราะลูกเธอได้ทุนเรียนดี แต่เป็นทุนที่จะต้องเข้ามาเรียนที่โรงเรียนในกรุงเทพฯ