Chapter 83

หลังจากที่การุณวางสายจากนพชัย ลูกน้องคนสนิท ความกังวลใจและตื่นตระหนกเริ่มก่อตัว เขาไม่ได้มีเรื่องกับใครนานแล้วนะ แล้วใครกันที่กล้าอุกอาจเข้ามาทำแบบนี้กับคนในบ้านของเขา

การุณพยายามเก็บกลั้นอารมณ์ ทำตัวให้เป็นปกติ แล้วเดินเข้าบ้านไปนั่งกินข้าวร่วมกับคนอื่นๆ ต่อ ด้วยสีหน้านิ่งเรียบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

จะมีก็แต่ลูกชายของเขาเท่านั้นที่เริ่มรู้สึกแปลกๆ เมื่อแววตาของพ่อดูมีความกังวลอะไรบางอย่าง อีกทั้งยังพูดน้อยลงหลังจากรับโทรศัพท์นั่น

เมื่อทั้งสองครอบครัวกินข้าวมื้อกลางวันด้วยกันเสร็จ การุณ สุนทรี และการันต์ก็ขอตัวกลับ การันต์จำใจต้องปล่อยให้นาราอยู่บ้านกับแม่ไป ปล่อยให้แม่ลูกได้อยู่ด้วยกันบ้าง ถึงแม้ตัวเองจะยังอยากอยู่ด้วยแค่ไหนก็ตาม

เจ้าของบ้านเดินมาส่งแขกที่หน้าบ้าน บอกลากันไปตามมารยาท แล้วจึงเดินกลับเข้าไปในบ้าน หลังจากนั้นการันต์จึงเดินไปส่งพ่อแม่ตัวเองที่รถต่อ ก่อนที่พ่อเขาจะเอ่ยปากบอกอะไรบางอย่างกับทั้งภรรยาและลูกชายสุดที่รักของตัวเอง

“เมื่อกี้นพโทรมา บอกว่าตอนนี้ที่บ้านเกิดเรื่องนะ จอยถูกใครไม่รู้บุกเข้ามายิงที่บ้านเมื่อชั่วโมงก่อน แต่นพพาส่งโรง’บาลแล้ว เห็นว่าอาการไม่ค่อยดีเท่าไร ป๊าว่าเรารีบกลับบ้านกันก่อนดีกว่า”

“หืม…ป๊ามีอริที่ไหนรึเปล่า”

“ไม่นะ ที่เคยมีก็เคลียร์ไปหมดแล้ว ยังไงเดี๋ยวไปคุยต่อที่บ้านละกัน”

.....

บ้านหลังใหญ่ของพวกเขาตอนนี้ ต่างคลาคล่ำไปด้วยเจ้าหน้าที่ชุดสีกากี รวมทั้งเจ้าหน้าที่นอกเครื่องแบบอีกหลายคน ที่เดินวนเวียนไปมาเก็บหลักฐานอะไรบางอย่างจากร่องรอยที่คนร้ายทิ้งไว้

ทันทีที่รถเจ้าของบ้านทั้งสองคันเลี้ยวเข้ามาจอด นพชัยที่ยืนดูการทำงานของตำรวจอยู่ ก็รีบวิ่งเข้ามาหาเจ้านายของเขาทันที

“เป็นยังไง ได้เรื่องอะไรบ้างไหมนพ”

“ยังเลยครับ ตำรวจเพิ่งจะมาถึงได้ไม่นานครับนาย แต่ผมให้คนของเราตามสืบอยู่ครับ”

“แล้วกล้องวงจรปิดล่ะ”

“เช็กแล้วครับ แต่คนร้ายมันใส่หมวก ใส่แมสก์ปิดหน้า มองไม่เห็นหน้ามันเลยครับ”

“งั้นฉันขอดูหน่อย เผื่อจะจำหน้าได้ว่ามันเป็นใคร”

นพชัยพาการุณกับการันต์เดินไปยังห้องคอนโทรลรูมของบ้าน ส่วนสุนทรี ก่อนกลับเธอขอให้การุณพาเธอไปส่งที่โรงพยาบาลที่แม่บ้านจอยเข้ารับการรักษา เพราะเมื่อเธอรู้ข่าว เธอก็รู้สึกไม่สบายใจและเป็นห่วงคนของเธอเป็นอย่างมาก

จอยเป็นคนกาฬสินธุ์ ย้ายมาอยู่กรุงเทพฯ ตั้งแต่ยังวัยรุ่น นับดูรวมๆ ก็สิบกว่าปีแล้ว สุนทรีค่อนข้างเอ็นดูเด็กสาวคนนี้ ด้วยท่าทีซื่อๆ ใสๆ ไม่มีพิษภัยอะไร และเธอเองก็เป็นคนทำงานดี ขยัน และซื่อสัตย์ แต่ช่างโชคร้ายที่เธอต้องมาเจอคราวเคราะห์

สองพ่อลูกเดินตามนพชัยมาถึงห้องคอนโทรลรูม ก่อนที่นพชัยจะใช้เมาส์เลื่อนภาพวิดีโอจากกล้องวงจรปิดย้อนหลังให้สองพ่อลูกดู

“อืม...จะว่าคุ้นมันก็คุ้นอยู่นะป๊า แต่ก็นึกไม่ออกว่าเป็นใคร”

ชายนิรนามในกล้องวงจรปิดเป็นคนรูปร่างสูงใหญ่ สวมชุดเสื้อแจ็กเกตสีดำ กางเกงยีนสีดำ ใส่หมวกแก๊ป ใส่แมสก์ และใส่แว่นตาดำปิดบังใบหน้า

“เป็นคนรู้จักของจอยรึเปล่าครับพี่นพ”

“ไม่น่าใช่ครับคุณการันต์ เพราะจากที่ถามแม่บ้านอีกสองคน เธอก็บอกว่าจอยไม่น่าจะรู้จัก เพราะมันมากดกริ่งหน้าบ้าน พอจอยเดินออกไปถามว่ามาหาใคร มันก็ชักปืนออกมาขู่ พอจอยจะวิ่งหนีเข้าบ้านมันก็ยิงเธอ”

“งั้นยังไงช่วงนี้นพให้คนมาช่วยดูๆ บ้านหน่อยละกันนะ ฉันกลัวมันจะวนกลับมา ส่วนเราก็ระวังตัวไว้ด้วยนะลูก”

“ครับป๊า”

การุณกับการันต์เดินเข้าไปนั่งคุยกันต่อในบ้าน สองพ่อลูกนั่งคุยกับนพชัยและตำรวจอีกสองสามนายอยู่นานสองนาน เมื่อการันต์เห็นว่าไม่มีอะไรแล้ว จึงขอตัวขึ้นไปทำงานต่อข้างบน เพราะตั้งแต่ไปอยู่ภูเก็ตนานเกือบสัปดาห์ ทั้งงานเอกสาร ทั้งอีเมลเกือบร้อยฉบับถูกส่งเข้ามาไม่ขาดสาย

อดทนเอาหน่อยการันต์ เดี๋ยวตั้งแต่วันจันทร์เป็นต้นไป งานพวกนี้คงเบาลงไปเยอะ เขาพึมพำออกมากับตัวเอง ก่อนจะตั้งหน้าตั้งตาเคลียร์งานต่อ

.....

ในที่สุดช่วงค่ำของวันนั้น การันต์ก็สะสางงานที่ค้างไว้เสร็จเสียที เขารีบหยิบมือถือขึ้นมากดเบอร์โทรหาสุดที่รักของเขา

“นารา คุณทำไรอยู่”

[พอกลับบ้านไปก็หายไปเลยนะ แอบไปหาคนอื่นรึเปล่าเนี่ย] หญิงสาวปลายสายตัดพ้อ

“เปล่าหรอก พอดีที่บ้านมีเรื่องนิดหน่อยน่ะ” น้ำเสียงของการันต์ตอนนี้ดูเครียดๆ ไม่เหมือนปกติที่จะดี๊ด๊าร่าเริงทุกครั้งที่ได้คุยกับคนปลายสาย แถมครั้งนี้ยังไม่รับมุกเธออีก

[หืม...ทำไมเสียงฟังดูเครียดๆ มีเรื่องอะไรไม่สบายใจรึเปล่า เล่าให้นาราฟังได้นะคะ]

“นิดหน่อยน่ะ แต่เอาไว้ก่อน มาคุยเรื่องของเราดีกว่า” การันต์ตัดบท เพราะเขายังไม่อยากให้นารารู้เรื่องนี้ เดี๋ยวจะพลอยเครียดไปด้วย

[แล้วนี่กินข้าวรึยังคะ]

“ยังเลยครับ เดี๋ยวรอกินกับป๊าม้า นาราล่ะ”

[เรียบร้อยแล้ว อิ่มพุงกางเลยค่ะ]

“ดีแล้ว กินเยอะๆ จะได้กลับมาตัวอ้วนน่ารักนุ่มนิ่มเหมือนเดิม แล้วพรุ่งนี้ไปไหนรึเปล่า”

[นาราคงอยู่บ้านแหละ กะว่าจะทำความสะอาดห้องซะหน่อย]

การันต์ค่อนข้างโล่งใจ เขาแค่ไม่อยากให้อีกคนออกจากบ้านไปไหน อยากให้อยู่อย่างปลอดภัยในบ้าน เพราะเขาไม่รู้เลยว่าคนร้ายที่บุกมาที่บ้านเป็นใคร และมีจุดประสงค์อะไรที่ทำแบบนี้

“งั้นให้ผมไปช่วยดีไหมครับ”

[ไม่เป็นไรค่ะ นาราว่าคุณการันต์พักผ่อนอยู่ที่บ้านนั่นแหละ งานบ้านงานเรือน คุณทำเป็นซะที่ไหน นารากลัวว่าคุณมาช่วยแล้วจะยิ่งทำบ้านรกกว่าเดิมน่ะ]

“คุณนี่ก็เวอร์จริงๆ งั้นถ้าจะออกไปไหน ก็โทรมาบอกผมหน่อยละกันนะครับ ผมจะได้ไม่ต้องเป็นห่วงมาก”

[โอเคค่ะ]

การันต์วางสายจากนารา ทอดถอนหายใจเฮือกใหญ่ ทำไมช่วงนี้มีแต่เรื่องนะ เรื่องหนึ่งจบ อีกเรื่องก็ต่อคิวรอแล้ว หรือเขาควรไปบนบานกับเจ้าแม่ต้นไทรต้นไหน หรือขอพรจากหลวงพ่อวัดไหนดี ให้เรื่องร้ายๆ พวกนี้มันจบลงไปเสียที