Chapter 90

| นารา |

“เอ่อ...คุณการันต์ สวัสดีค่ะ”

“สวัสดีครับ”

“มานานรึยังคะเนี่ย ทำไมมาถึงแล้วไม่ปลุกดิฉันล่ะคะ”

“เห็นคุณนอนหลับสบาย ก็เลยไม่อยากปลุกน่ะครับ”

“ขอโทษด้วยนะคะ เอ่อ...” ฉันจ้องมองดูสภาพตัวเองที่นั่งตัวหนีบเกร็งเหมือนเหน็บกิน ก่อนจะยิ้มตาหยีกลับไป

“ไม่เป็นไรครับ ใส่ชุดนี้ก็ได้ ไม่ต้องเปลี่ยนหรอก ดูน่ารักดี”

หืม...นี่เราสนิทกับเจ้านายถึงขั้นแซวกันแบบนี้เลยเหรอวะ!

“ดิฉันว่ามันไม่เรียบร้อย และมันกำลังทำให้ดิฉันดูแย่อะค่ะ ขออนุญาตไปเปลี่ยนดีกว่า” พูดจบก็รีบลุกขึ้น พร้อมกับเอาผ้าห่มผืนบางนั่นบังขาอ่อนตัวเองไว้ แล้ววิ่งปรู๊ดขึ้นชั้นสองเพื่อเปลี่ยนชุด ว่าแต่ทำไมต้องเขิน แล้วก็ต้องตื่นเต้นขนาดนี้ด้วยนะนารา!!

ฉันเปลี่ยนชุดเสร็จจึงรีบวิ่งลงมาชั้นล่าง เห็นแม่กำลังนั่งคุยกับคุณการันต์อย่างสนิทสนมอยู่ที่โต๊ะอาหาร เออ…แม่ก็สนิทกับคุณการันต์ด้วยเหรอเนี่ย! คุยอะไรงุ้งงิ้งๆ กันอยู่สองคนนะ

“นารา เย็นนี้อยู่กินข้าวกับคุณการันต์สองคนละกันนะ แม่ต้องไปแล้ว นัดให้แพรวมารับหน้าปากซอย เดี๋ยวไปรับป้าอุ่นไม่ทัน แกนั่งรถทัวร์มาจากพิจิตร นั่งรออยู่หมอชิตนานแล้ว”

“อ้าว...ไหงเป็นงั้นอะแม่ เทกันกลางทางเฉยเลย”

“เออ ก็อยู่กับเจ้านายตัวเองไปก่อน ลูกคนนี้นี่ บ่นเยอะจริงๆ คืนนี้แม่คงกลับดึกหน่อยนะ จะอยู่คุยกับป้าแกก่อน แล้วเดี๋ยวค่อยให้เจ้าแพรวมันมาส่งที่บ้าน”

“ดะ...เดี๋ยว”

“คุณการันต์คะ ยังไงแม่…เอ๊ย…น้าฝากนาราด้วยนะคะ”

“ครับ ไม่ต้องห่วงครับ”

สุดท้ายฉันก็ต้องนั่งกินข้าวเย็นกับเจ้านายสองคน โดยที่บทสนทนาระหว่างมื้ออาหารของเราแทบจะเป็นศูนย์

โอ๊ย...จะว่าอึดอัดก็ใช่ ใจเต้นก็ไม่เชิง นี่ฉันเป็นอะไรไป หรือแม่วางยาไว้ในแกงเหรอ แต่ทำไมอีกคนเขาก็ดูปกติดีนี่นา และเหมือนคนตรงหน้าจะสังเกตเห็นอาการประหม่าของฉัน เขาจึงพูดขึ้นมาทำลายความเงียบ

“วันนี้แม่คุณทำพะแนง ไข่ลูกเขย ยำปลาดุกฟู แล้วก็ผัดผักไว้ให้เรา คุณกินเยอะๆ นะครับ อร่อยๆ ทั้งนั้นเลย” ประโยคนี้ทำลายความเงียบลง ฉันเงยหน้าขึ้นจากจานข้าว แล้วส่งยิ้มเจื่อนๆ ให้เขาหนึ่งที พลางคิดในใจประโยคนี้ฉันต้องเป็นคนพูดรึเปล่า ทำไมพออยู่กับคุณการันต์ทีไร มันเกร็งทุกทีเลย แล้วตอนนี้คุณเจ้านายยังใจดีตักนู่นนี่ใส่จานฉันเต็มไปหมด

เอ๊ะ...หรือว่าเขาจะมาจีบฉันรึเปล่า อะไรจะเทคแคร์ดีขนาดนี้คะคุณเจ้านาย แต่พอคิดๆ ดูอีกที ฉันว่าไม่น่าจะใช่หรอก เขาทำตัวสุภาพบุรุษก็เพราะชดเชยเรื่องที่ทำให้ฉันเกิดอุบัติเหตุในออฟฟิศเขาต่างหากล่ะ

“คุณการันต์คะ”

“ครับ”

“ดิฉันขอถามหน่อยสิ ตอนที่ดิฉันเป็นเลขาให้คุณนี่ ดิฉันทำงานดีรึเปล่าคะ” คำถามนี้เล่นเอาคนตรงหน้าขำพรวดออกมาแทบจะสำลักข้าวที่อยู่ในปาก ก่อนจะยกน้ำขึ้นมาดื่มและกลืนข้าวลงคอไป

“ทำไมขำแบบนั้นล่ะคะ” คุณเจ้านายเขาขำอะไรนักหนานะ ฉันคิดในใจ และนั่นมันทำให้ฉันเริ่มประหม่ามากขึ้น

“ก็แปลกใจที่คุณถามมาแบบนั้น คุณนี่ห่วงแต่เรื่องงานยังไงก็ยังงั้นเลยนะ”

“…”

“เอาเป็นว่าคุณทำงานดีมาก จนผมอยากจะให้คุณกลับไปทำงานให้ผมพรุ่งนี้เลยด้วยซ้ำ แล้วเพื่อนร่วมงานก็รักและเอ็นดูคุณมากๆ ด้วยนะ”

“งั้นพรุ่งนี้ดิฉันไปทำงานเลยได้ไหมคะ อยู่บ้านแล้วเบื่อมาก” นัยน์ตาฉันฉายแววอย่างเป็นประกาย และยิ้มขึ้นมาอย่างมีความหวัง

“ยังไม่ได้หรอกครับ หมอบอกให้คุณพักอีกสักหน่อย แล้วค่อยกลับไปทำงาน ไม่ต้องกลัวผมจะหักเงินเดือนคุณหรอกนะ”

“แต่ตอนนี้ดิฉันก็ไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดอะไรแล้วนะคะ แผลที่หน้าอกก็หายดีแล้วด้วย ดิฉันไม่อยากอยู่บ้านเฉยๆ แล้วอีกอย่างดิฉันก็ไม่อยากกินเงินเดือนคุณฟรีๆ ด้วยสิ”

“คุณนี่ก็ยังเป็นคุณคนเดิมอยู่วันยังค่ำเลยนะ เอาเป็นว่า ถ้าผมอยากให้คุณไปทำงานเมื่อไหร่ ผมจะบอกละกันนะครับ” เขาตัดจบประโยค และเริ่มตักนู่นตักนี่บนโต๊ะให้ฉันเพิ่ม

หลังจากกินข้าวเสร็จ ฉันเก็บจานชามไปล้าง เรานั่งคุยนู่นนี่กันอีกสักพักใหญ่ ก่อนที่อีกฝ่ายจะขอตัวกลับ เพราะเริ่มดึกแล้ว ฉันจึงเดินไปส่งคุณการันต์ที่หน้าบ้าน แล้วเดินกลับเข้าบ้านไปอาบน้ำเตรียมเข้านอน

“โอ๊ะ...โอ๊ย...!!”

นั่นไง ซุ่มซ่ามจนได้แผล ไอ้นิ้วก้อยเท้าไม่รักดี ดันไปเตะโดนขาโต๊ะกินข้าว แล้วมันทำให้เล็บฉันเกือบหลุดออกมา

“ทำไมช่วงนี้มันมีแต่เรื่องเจ็บตัวแบบนี้นะ” ฉันบ่นงึมงำกับตัวเอง รีบหยิบกระดาษทิชชูบนโต๊ะขึ้นมาพันนิ้วเท้าไว้แบบลวกๆ แล้วเดินกะเผลกขึ้นบ้านไปหยิบกล่องยาในห้องแม่เพื่อปฐมพยาบาลเบื้องต้นให้กับตัวเอง

“แม่นี่น้า...เมื่อคืนเอากล่องยาขึ้นไปใช้แล้วก็ไม่เอามาวางคืนที่เดิม ลำบากลูกสาวต้องกะเผลกขึ้นไปเอาอีก” ฉันพูดกับตัวเองก่อนเข้าไปในห้องแม่ เดินตรงไปยังโต๊ะข้างเตียงที่มีกล่องยาวางอยู่

ฉันเปิดกล่องขึ้นมาทำแผลให้กับตัวเอง ไม่ถึงสิบนาทีก็เสร็จ แต่ขณะที่กำลังเก็บของลงกล่อง สายตาฉันดันเหลือบไปเห็นของบางอย่างที่วางอยู่ในลิ้นชักที่แม่เปิดแง้มเอาไว้