Chapter 89

| นารา |

“อายุ วัณโณ สุขัง พลัง”

“สาธุ” ฉันพูดสาธุงึมงำในคอ พลางยกมือขึ้นไหว้พระท่านท่วมหัว หลังจากเสียงหลวงลุงและหลวงพี่อีกสองรูปให้พรแล้วหันขวาเดินจากไป พร้อมกับเด็กวัดตัวน้อยอีกสองคน ที่ถือถังน้ำสีเหลืองใส่ของเดินตามท่านต้อยๆ

เช้านี้แม่พาฉันออกมาตักบาตรทำบุญสะเดาะเคราะห์ที่หน้าหมู่บ้าน แม่บอกช่วงนี้ดวงฉันสวิงมาก ไม่รู้แกไปดูกับหมอไหนมาถึงบอกอย่างงั้น แต่ก็จริงของแม่แหละ ซวยถึงขั้นจำอะไรแทบไม่ได้ ก็นึกว่าไอ้ความจำเสื่อมนี่จะมีแค่ในละครกับในนิยายซะอีก ไหงมาเจอเองแบบนี้นะ!

ใส่บาตรเสร็จ ฉันจึงเก็บถาดและภาชนะไว้ที่หลังรถเน่าของบ้านเรา จากนั้นก็ขับไอ้เจ้าบุโรทั่งพาแม่ไปตลาดแถวบ้าน เพื่อซื้อของสดและวัตถุดิบมาทำอาหาร แปลกแฮะ...แปลกที่ฉันจำเส้นทางได้ทุกเส้น จำถนนทุกสาย แม้แต่ซอยลัดที่มีไอ้โบ้กับพรรคพวกวิ่งไล่กัดล้อรถ ฉันก็ยังจำพวกมันได้ทุกตัว แต่ทำไมหนอ ถึงจำเรื่องราวหนึ่งปีที่ผ่านมาไม่ได้เลย

แต่ช่างมันก่อน...ตอนนี้ต้องโฟกัสกับลิสต์รายการวัตถุดิบของสดและเครื่องปรุงที่คุณนารินยื่นให้ โอ้โห...ยาวเป็นหางว่าว!!

“แม่ ลิสต์ยาวขนาดนี้ แม่จะซื้อของไปเปิดร้านข้าวแกงหรือไง ทำไมมันเยอะจัง แค่คุณการันต์จะมากินข้าวด้วย ต้องจัดชุดใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ”

“เออ...ไปซื้อมาตามนี้แหละ แม่ทำหลายอย่าง ซื้อเผื่ออีกสองวันด้วยไง จะได้ไม่ต้องมาตลาดบ่อย”

ฉันคิดเอาเองว่านี่คงเป็นวิธีเลี่ยงเนียนๆ ของแม่แน่ๆ เพราะมาทีไรมิวายจะต้องเลี้ยวเข้าแผงลอตเตอรี่ตรงทางเข้าตลาดก่อนทุกที คงเป็นการหักดิบแหละ มาตลาดทุกวัน ก็ซื้อลอตเตอรี่ทุกวัน

นี่แหละ คุณนารินของฉัน เรื่องหวยรัฐบาลนี่ว่าเธอไม่ได้เลย ขอให้ได้ซื้อ จะถูกหวยหรือโดนหวยแดกนั่นเป็นอีกเรื่องนึง

ตอนนี้ฉันกับแม่เดินแยกกันไปตามโซนต่างๆ เพื่อจะได้รีบซื้อของให้ครบและรีบกลับบ้าน ใช้เวลาไม่นานฉันก็เดินซื้อของตามลิสต์จนครบหมดทุกอย่าง ก่อนเดินกลับไปรอที่รถ

“คุณนารินซื้อหวยอีกแล้วเหรอ” ฉันแซวแม่ที่นั่งอยู่เบาะข้างๆ กำลังวุ่นวายเก็บหวยปึกใหญ่ยัดใส่กระเป๋าสะพายทรงคุณนายใบเก่ง “งวดนี้กะถูกสามสิบล้านเลยใช่ไหมเนี่ย”

“เออ ถ้าถูกหวยนะ จะซื้อรถใหม่ให้เลย สงสารไอ้รถแก่คันนี้เต็มที ไม่รู้จะอยู่รอดได้อีกนานแค่ไหน”

ฉันได้แต่หัวเราะขำ แม่ฉันเป็นคนอารมณ์ดีและมีอารมณ์ขัน ทำให้ฉันติดนิสัยแบบนี้มาจากเธอ ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นจริงๆ

ไม่นานนักฉันก็ขับรถกลับมาถึงบ้าน ยกถุงทั้งหมดที่ซื้อมาจากตลาดเดินถือเข้าไปในครัว รวมๆ น้ำหนักของพวกนี้น่าจะเกินยี่สิบโล ไม่รู้จะซื้อมาทำไมเยอะแยะ

วางของเสร็จ ฉันก็ไปนั่งเล่นนอนเล่นบนโซฟา เพราะกว่าแม่จะเริ่มทำอาหารเย็นมื้อใหญ่นั่นก็คงประมาณสี่โมงเย็นเห็นจะได้ พอตกเที่ยง แม่ก็จัดสำรับอาหารเป็นแกงฟักทองกับไข่พะโล้ ที่เหลือจากทำใส่บาตรตอนเช้า ตักมานั่งกินกันสองแม่ลูก และหลังจากช่วยเก็บล้างจานชามเสร็จสรรพ ฉันก็เดินกลับมานั่งๆ นอนๆ ที่โซฟาตัวเดิม

ตอนนี้ฉันเหมือนคนว่างงาน อยากรีบกลับไปทำงานเหลือเกิน ทั้งที่ฉันก็ไม่ได้มีอาการเจ็บปวดอะไรแล้ว แผลที่โดนเย็บตรงทรวงอกตอนนี้ รอยแผลเป็นก็เริ่มจางลง ร่างกายจิตใจก็ดูสบายดี แต่เจ้านายก็ยังไม่ยอมให้ไปทำงานสักที แบบนี้มันน่าเบื่อมากที่ต้องอยู่บ้านเฉยๆ หายใจทิ้งไปวันๆ

ว่าแล้วฉันก็หยิบมือถือขึ้นมาเล่นเกมเรียงเพชรเรียงลูกกวาดโง่ๆ อยู่หลายสิบด่าน พอจะเปลี่ยนไปเล่นเฟซบุ๊ก อินสตาแกรม หรือทวิตเตอร์ ก็โคตรจะน่าเบื่อ จำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่อัพรูปหรือตั้งสเตตัสลงในโซเชียลมีเดียพวกนี้ ก็น่าจะเมื่อปีที่แล้วตอนพึ่งกลับมาถึงไทย ดังนั้นโซเชียลมีเดียฉันมันเลยร้างราวกับป่าช้าวัดดอนเลยก็ว่าได้

ในเมื่อไม่รู้จะทำอะไรต่อ ฉันจึงวางมือถือลง ไถตัวนอนเหยียดยาวลงบนโซฟา ดึงผ้าผืนบางขึ้นมาห่มห่อตัวไว้ แล้วค่อยๆ พาตัวเองขึ้นเครื่องบินไปเที่ยวทิพย์ที่อิสราเอล เลบานอน และอาหรับตามลำดับ (เอน-นอน-หลับ)

.....

ตะวันบ่ายคล้อย เสียงหมาพันธุ์กระเป๋าสองตัวของป้าหน้าบ้านเริ่มเห่าดังขึ้น พาเสียงของพวกมันสอดแทรกแว่วดังเข้ามาในโสตประสาท มันค่อนข้างจะหนวกหูและน่ารำคาญหน่อยๆ สำหรับคนที่กำลังนอนหลับอย่างมีความสุข

หมอนอิงที่วางอยู่ข้างๆ ถูกหยิบขึ้นมาวางปิดหูแบบลวกๆ อย่างน้อยมันก็ลดเสียงเห่าของไอ้หมาจิ๋วสองตัวพวกนั้นลงไปได้บ้าง

แต่สุดท้ายก็ต้องยอมแพ้ต่อพลังเสียงอันเล็กแหลมของน้องๆ ทั้งสองตัว ฉันจึงค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาและพลิกตัวหันหน้าจากฝั่งพนักพิงของโซฟาไปยังอีกฝั่งหนึ่ง

ว้าย...หัวใจจะวายตาย จ๊ะเอ๋เต็มๆ!!

“นี่ฉันหลับไปนานแค่ไหนล่ะเนี่ย” ฉันบ่นกับตัวเองเบาๆ ทันทีที่เห็นชายหนุ่มรูปงามใส่สูทหรูตามองที่ไอแพดในมือ นั่งไขว่ห้างอยู่ที่เก้าอี้รับแขกตัวข้างๆ

และนั่นมันทำให้ตัวฉันเด้งขึ้นมาจากเบาะโซฟาอัตโนมัติ เมื่อคุณแขกคนสำคัญดันต้องมานั่งรอให้ฉันตื่น แถมตอนนี้ชุดที่ฉันใส่อยู่ก็ดูจะไม่ค่อยจะรับแขกอีกต่างหาก เสื้อกล้ามตัวสีขาว กับกางเกงขาสั้นเปื่อยๆ เน่าๆ ดูสภาพตัวเองตอนนี้กับคนที่นั่งตรงนั้น อยากหายตัวแวบขึ้นไปเปลี่ยนชุดมากๆ โอ๊ย…จะคอนทราสต์กันไปไหน!!