Chapter 91

| นารา |

หน้าตาแบบนี้ โลโก้เป็นรูปผลไม้กลมๆ แบบนี้ เคสสีลายๆ แบบนี้ โทรศัพท์ของฉันชัวร์ๆ ล้านเปอร์เซ็นต์!! ฉันจึงรีบหยิบมันขึ้นมากดปุ่มเปิดเครื่องด้านข้าง

อ้าว..ไหนแม่บอกว่ามันพัง มันก็เปิดติดปกตินี่นา และนั่นมันทำให้ฉันรู้สึกดีใจหน่อยๆ อย่างน้อยรูปหลายพันรูปที่ถ่ายเอาไว้ตอนอยู่ที่อเมริกา มันก็ไม่ได้หายไปไหน

พอเปิดเครื่องปุ๊บ แจ้งเตือนต่างๆ ก็เริ่มเด้งเข้ามารัวๆ ไม่หยุด อ้อ...ลืมบอกไปว่าโทรศัพท์เครื่องใหม่ที่เจ้านายซื้อมาให้ เป็นซิมใหม่ เพราะฉันขี้เกียจไปเปลี่ยนซิมที่ห้าง แล้วแม่ก็ยังไม่อยากให้ออกไปไหน ฉันก็เลยต้องใช้เบอร์ใหม่ที่ติดมากับเครื่องไปก่อน

ฉันมองกลับมาที่หน้าจอมือถือ เห็นแจ้งเตือนหนึ่งจากแอปพลิเคชันไลน์เด้งขึ้นมา จึงรีบกดเข้าไปดู

เจสซี่ : ไฮ...บันนี่ ยูหายไปไหน ทำไมไอติดต่อยูไม่ได้เลย

เจสซี่ : เดี๋ยวนี้ตั้งแต่มีผัวแล้วลืมเพื่อนเลยนะ

หืม...เดี๋ยวก่อน ฉันเนี่ยนะมีผัว!! อยากจะกรีดร้องเป็นภาษาเปอโตริโก้! อะไรของเจสซี่มันอีกล่ะเนี่ย ฉันไปมีผัวตอนไหน บอกแล้วไงว่ารักไม่ยุ่ง มุ่งแต่เก็บตังค์ แล้วอีกอย่าง ผัวฉันที่มันว่านี่คือใครก่อน!?

แต่พอเลื่อนดูหน้าแชทที่ฉันคุยกับเจส มันไม่ค่อยมีอะไรมาก แต่จะแปลกหน่อยที่มันดันมีข้อความและรูปภาพอะไรไม่รู้เต็มไปหมด อ่านแล้วไม่ค่อยจะเข้าใจนัก

ตอนนี้ฉันเริ่มสนใจกับมือถือตรงหน้ามากกว่าเล็บหลุดที่เท้าตัวเอง ไลน์ของเพื่อนและไลน์ขยะของแบรนด์ดังที่ล่อให้โหลดสติกเกอร์ฟรี ดันตัวเองขึ้นมาอยู่ด้านบนของหน้าจอมากกว่าห้าสิบรายการ

ฟรึ่บ!! อ้าว...แบตดันหมดอีก ฉันจึงถือกล่องยาและมือถือของตัวเองเดินเข้าห้องเพื่อต่อสายชาร์จ และเริ่มกลับไปเผือกชีวิตตัวเองช่วงหนึ่งปีที่ความทรงจำหายไป

ไม่เคยตื่นเต้นกับอะไรเท่านี้มาก่อน หลังจากที่มือถือเปิดติดอีกครั้ง ฉันละความสนใจจากแอปพลิเคชันไลน์ แล้วรีบกดเข้าไปดูรูปในแกลเลอรีรูปภาพของเครื่อง

รูปฉันกับเจสซี่และเพื่อนผู้ชายอีกหนึ่งคนเยอะมากๆ นี่ฉันไปสนิทกับเขาตอนไหนกันนะ ฉันใช้นิ้วไถเลื่อนหน้าจอลงไปเรื่อยๆ จนไปสะดุดตากับรูปรูปหนึ่ง

“หืม...” เป็นรูปที่ฉันนั่งอยู่ในห้องโดยสารเครื่องบินลำใหญ่ แล้วคนข้างๆ โอบไหล่และหอมแก้มฉัน

โอ้มายก็อด...ให้ตายเหอะ จริงเหรอเนี่ย!?

หลังจากนั้นฉันจึงรีบปิดแกลเลอรีรูปภาพนั้นลง แล้วจิ้มนิ้วชี้ไปที่แอปพลิเคชันสีเขียวนั่นอีกครั้ง พิมพ์ชื่อเขาคนนั้น ก่อนจะกดเข้าไปดูข้อความที่เราสองคนแชทคุยกันล่าสุด

นารา : คุณการันต์ อยู่ไหน

นารา : นาราขอโทษที่มาสาย ฝนตก รถติดมาก

คุณการันต์ : ผมประชุมกับทีมวางแผน เข้ามาประชุมด้วยกันไหมครับ คิดถึงจัง มาหาหน่อย

นารา : ไว้รอบหน้าดีกว่าค่ะ ขอเคลียร์อีเมลกับแฟ้มหน้าห้องพวกนี้ก่อนน้า จุ๊บๆ

คุณการันต์ : ครับที่รัก จุ๊บๆ

ความรู้สึกตอนนี้เหมือนนั่งไทม์แมชชีนของโดเรม่อนย้อนกลับไปในอดีต สมองเหมือนเกิดประกายไฟแลบแปลบขึ้นมา มันจี๊ดเพียงชั่วเสี้ยววินาที แต่หลังจากนั้นไม่นาน ภาพความทรงจำหลากหลายก็เริ่มประดังประดาเข้ามายังสมองเป็นเส้นสายที่ไหลยาวไม่รู้จบ

น้ำตาของฉันเริ่มเอ่อขึ้นคลอเบ้า ก่อนที่มันจะไหลลงมาอย่างไม่รู้ตัว ไหนจะแผลเป็นที่หน้าอก อยู่ๆ มันก็รู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาทันที

ใช่แล้ว…ฉันโดนไอ้เบนจามินนั่นยิงที่หน้าห้องตรงโต๊ะทำงานนั่น!! ก่อนที่ฉันจะล้มลง ภาพสุดท้ายที่จำได้คือคนที่ฉันรักกำลังวิ่งเข้ามาหา เขาเรียกชื่อฉัน พร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมาอย่างเจ็บปวด แล้วอยู่ๆ ภาพมันก็หายไป และหลังจากนั้นฉันก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย

แต่…แต่ตอนนี้ฉันจำได้หมดทุกอย่างแล้ว ความทรงจำหนึ่งปีที่หายไป ฉันได้มันกลับคืนมาหมดแล้ว

ฉันยิ้มลิงโลดด้วยความดีใจ ต้องขอบคุณไอ้โต๊ะกินข้าวบ้านั่นที่ไม่ยอมหลบทางให้ ไม่อย่างนั้นก็คงไม่เจอความจริง

ฉันเริ่มเข้าใจสิ่งที่ทุกคนพยายามทำ ฉันไม่คิดโกรธเลยที่พวกเขาปิดบังและไม่ยอมบอกความจริง คงคิดว่าความจริงมันจะทำให้ฉันเจ็บและกระทบกระเทือนจิตใจ จนอาจทำให้ฉันรับมันไม่ได้

แต่พวกเขาน่าจะลืมไปว่าฉันเป็นคนมองโลกในแง่ดี ดังนั้นแล้วเรื่องของเบนจามินมันก็เป็นแค่เหตุการณ์แย่ๆ เหตุการณ์หนึ่งในชีวิต เอาจริงๆ มันทำร้ายจิตใจฉันแทบไม่ได้เลยด้วยซ้ำ ถ้าเทียบกับเรื่องของพ่อ

แต่ไอ้ความทรงจำที่หายไปนี่สิ ที่น่าจะทำร้ายจิตใจเขาคนนั้นมากกว่า เขาทนได้ยังไงกับการมองหน้าฉันโดยที่รู้อยู่เต็มอกว่าฉันเป็นใคร แต่ก็ต้องแสร้งทำเป็นคนอื่นไป อยากกอด อยากหอม อยากสัมผัสก็ทำไม่ได้ มันคงจะทรมานมากๆ

พรุ่งนี้ฉันต้องทำอะไรสักอย่าง เพื่อขอบคุณและขอโทษเขาในเรื่องนี้