คลั่งรัก : 02 : สัญญารับงาน

บทที่ 02

สัญญารับงาน

ร้านอาหารบนชั้นดาดฟ้าของโรงแรมหรู

นิ้วเรียวยาวลูบไล้แก้วไวน์แดงเบาๆ อย่างสื่อความหมาย นัยน์ตาคมเข้มหวานชื่นไปด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปแก้วแล้วแก้วเล่า แววตาราบเรียบที่สามารถมองเฉียดเฉือนคู่ต่อสู้ได้เพียงแค่สบตา แต่บัดนี้พลันต้องตกเป็นรองของหญิงสาวคนตรงหน้าได้อย่างง่ายดายเพียงแค่สบตากัน

อยากกิน..

อยากขย้ำให้แหลกคามือ..

นั้นคือความคิดที่โผล่ขึ้นมาในหัวของนักธุรกิจหนุ่มดีกรีนักเรียนนอก ที่คว้าเกียรตินิยมอันดับหนึ่งกลับมาต่อยอดบริหารธุระต่อจากครอบครัวจนรุ่งเรืองเป็นพลุแตก ใครๆ ต่างขนานนามให้เขาเป็นนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงตั้งแต่อายุยังน้อยๆ จนตอนนี้อายุปาเข้าเลขสามทุกอย่างก็ยังคงราบรื่นและมีแนวโน้มไปได้ดีมากขึ้น

แต่มีเพียงอย่างเดียวที่เขาไม่เคยประสบความสำเร็จเลยนั้นคือเรื่อง ‘ผู้หญิง’

จากที่ไม่เคยชายตามองสาวที่ไหน แต่วันดีคืนดีฟ้าดันประทานคนสวยขาเข้ามาในชีวิต แต่กลับมาในรูปแบบที่เขาเองก็ไม่คาดฝันแถมยังน่าหนักใจอีก เมื่อคนเหงาแบบเขาเริ่มอยากมีผู้หญิงข้างกายขึ้นบ้าง และดันไปเจอคนสวยขาเข้าที่ไนต์คลับแห่งหนึ่งตอนไปดื่มพักผ่อน เพียงแค่หันมองแค่ครั้งเดียวก็ไม่สามารถละสายตาไปสนใจสิ่งรอบข้างได้อีกต่อไป… สายตาเขาจดจ้องไปที่เธอตลอดทั้งคืน

เธอสวย

เธอเด่น

เธอขาวมากหุ่นก็ดี

ออร่ากระโดดออกมาแผ่หลาจนเขาต้องจ้องมองอยู่นาน มองแล้วมองเล่า เป็นครั้งแรกที่เขามองคนอื่นจนจะกลืนกินได้ขนาดนี้ แต่คนสวยขาไม่มองกลับเลย ไม่เล่นด้วย หางตาเธอก็ไม่ชายตาแลมา ทั้งที่ผู้หญิงทั้งไนต์คลับแทบคลานเข่าเข้ามาหาเขา… แต่ดันยกเว้นเธอ

นักธุรกิจหนุ่มจึงตัดสินใจสั่งให้ลูกน้องตามสืบ จนมารู้ว่าเธอดันรับงาน! จะบ้ามากก อึ้งหนึ่ง คือ… คนสวยขารับงานทานข้าวเป็นเพื่อนสุดวีไอวี สวยขนาดนี้ทำงานแบบนี้ทำไม? เขากะจะตัดใจไม่สนใจเธอตั้งแต่ที่ได้รับรู้แล้ว

แต่ดันตงิดใจอยากรู้เหตุผลของคนสวยขา จึงสั่งให้ลูกน้องติดต่อดีลงานผ่านเอเจนซี่ไป อึ้งสอง คือ… คนสวยขาปฏิเสธกลับมา ทั้งที่เขาเสนอบัทเจ็ทให้สูงลิ่วเกินค่าตัวปกติของเธอถึงสามเท่า ตามตื๊อมาหลายเดือนอยู่สักพักกว่าเธอจะยอมรับข้อเสนอ ยอมมาอยู่กับเขาแค่คนเดียว

…ส่วนสัญญาของเขากับเธอตลอดระยะเวลาหนึ่งเดือนที่ผ่านมาคือ

หนึ่ง… ค่าตัวสามแสนจ่ายก่อนเจอกันทุกครั้ง โอนปุ๊บพร้อมเจอปั๊บ (ถ้าว่าง)

ปล.ลูกค้าเพิ่มบัทเจ็ทสามเท่า... เท่ากับว่าลูกค้าต้องจ่ายมาเป็นจำนวนเงินเก้าแสนถ้วน / ต่อครั้ง

สอง… ไม่พูดคำหยาบ ไม่ลวนลาม ไม่แตะตัวก่อนได้รับอนุญาต

สาม… ไม่สองต่อสอง ต้องมีคนอยู่ด้วยหรือไปเดทที่คนพลุกพล่านเท่านั้น

สี่… ไม่แอบถ่ายรูปอีกฝ่าย ไม่ถามเรื่องส่วนตัว ห้ามสืบประวัติ ทุกอย่างคือความลับ

ห้า… แค่เพื่อนเที่ยว เพื่อนคุยแก้เหงา ไม่คิดเป็นอย่างอื่น

หก… หากลูกค้าทำผิดสัญญาแม้แต่ข้อเดียวต้องยอมโดนปรับเป็นจำนวนเงินยี่สิบเท่าของค่าตัว พร้อมสัญญาเป็นโมฆะทันที และไม่รับผิดชอบทุกกรณี

ลูกค้ารับได้ไหม? …รับไม่ได้ก็เชิญติดต่อคนอื่นค่ะ

(………………..)

ลงนาม………….

นั้นคือข้อความจากเธอที่ส่งมาในเมลเมื่อเธอยอมรับการติดต่อจากเขา และใช่… เขายอมรับโดยไม่แย้งอะไรในสัญญาทั้งนั้น เพราะกลัวคนสวยขาเปลี่ยนใจไม่รับงาน

ที่ว่ายากนักยากหนาสุดท้ายเขาได้เธอมาครอบครอง แต่ดันได้มาครอบครองเพียงแค่สถานะเพื่อนคุยแก้เหงาซะงั้น เสียไปหลายแสนแขนก็ไม่ได้จับเพราะคนสวยขารับงานแค่นี้ แค่เพื่อนคุยยามเหงาและเพื่อนเที่ยวเมื่อต้องการแต่ไม่ขึ้นเตียง

อยากจะเหมาจ่ายให้อยู่กับเขาคนเดียวทั้งชีวิตแต่ดันได้สัญญารับงานมาแค่หนึ่งเดือนแล้วจบ และใช่วันนี้คือวันสุดท้ายครบหนึ่งเดือนพอดี เขาต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อยื้อเธอเอาไว้ เป็นไปได้อยากต่อสัญญา… เขาติดใจ เธอคุยสนุก ขี้อ้อน ตามใจและเอาใจโคตรเก่ง แต่พอเขาเล่นด้วยเธอกลับตีตัวออกห่างซะงั้น แบบนี้แหละเขายิ่งชอบ อะไรที่มันยากๆ ท้าทายดี

“…….” นักธุรกิจหนุ่มเอื้อมมือไปหยิบแก้วแอลกอฮอล์ขึ้นมาดื่มและจ้องหน้าหวานของอีกฝ่ายที่ส่งยิ้มมาให้อย่างน่ารัก

สวยจัง….

มองมุมไหนก็ยังสวย….

คนสวยขานั่งตรงหน้าที่เขาพูดถึง… ผมยาวลอนเป็นเกรียวสยายเต็มกลางหลัง ใบหน้าหวานหยดย้อยแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพงออกมาได้ลุคเซ็กซี่ขยี้ใจสุดๆ เรือนร่างอรชรราวกับรูปปั้น อกรับเอว เอวรับสะโพก รสนิยมชุดที่ใส่ไม่ดูโป๊เกินไปและก็ไม่ได้ดูเรียบร้อยจนเกินไป แอบเปิดนิดเปิดหน่อยเผยให้เห็นเรียวขาขาว กับแผ่นหลังเนียนชวนมอง ชายใดเห็นเป็นต้องมองตามหลังกันเป็นแถบ… เขาเองก็เป็นหนึ่งในนั้นที่มองไม่วางตา

“ผมขอต่อสัญญาได้ไหมครับ วาวาวให้ผมได้รึเปล่า” ธีร์ธามเอ่ยด้วยน้ำเสียงแอบอ้อน คนสวยขาตรงหน้าชื่อ ‘วาวาว’

ถึงแม้จะรู้ว่าเป็นชื่อแค่ในวงการก็ตาม เขาจะไม่ถามหาความจริงหรือตัวตนที่แท้จริงของเธอมากไปกว่านั้น ยอมรู้เท่าที่คนสวยขาอยากให้รู้… เพราะกลัวเสียเธอไป หากถามอะไรที่ไม่เข้าหูเธออาจจะโกรธจนหนีไปได้

“ค่าตัวแพงนะคะ พี่ธีร์จะจ่ายให้หนูไหวรึเปล่าน่าา” แพรววาอมยิ้มอย่างมีจริตพลางยกมือเกี่ยวผมทัดหู เขาไม่ใช่คนแรกที่เอ่ยประโยคนี้กับเธอเมื่อใกล้หมดสัญญา ทุกคนมักจะพูดคำพูดแบบนี้ตลอด เธอได้ยินจนชินจึงไม่ตกใจ ก็นะ… ก็คนมันสวยมันเริ่ด มันเป๊ะซะขนาดนี้ ใครๆ ก็ต่างอยากได้ไปควงเสริมบารมี อิอิ

แต่แล้วยังไงล่ะ เธอถือคติ… คนที่ต้องเป็นฝ่ายเลือกคือเธอต่างหาก ไม่ใช่ผู้ชายต้องมาเลือกเธอ

“แล้วคนสวยของผมอยากได้เท่าไหร่ครับ” เขายิ้มตอบ พร้อมจ่ายไม่เกี่ยงอยู่แล้วถ้าเป็นคนตรงหน้า ที่ผ่านมาจ่ายให้เธอรอบละเกือบล้านทุกครั้งเมื่อเจอกัน ไม่รวมทิปหรือค่าของอย่างอื่นที่อยากจะเปย์ให้เป็นพิเศษ

“…….” แพรวาแสร้งทำหน้าครุ่นคิด

“ผมต้องจ่ายเท่าไหร่ถึงจะยอมรับงานนี้กับผมแค่คนเดียว แล้วถ้าต้องการมากกว่านั้นผมต้องทำยังไง..”

“แล้วพี่ธีร์ไหวแค่ไหนคะ”

“ไม่อั้นครับ… ถ้าวาวาวเหงา”

“แต่หนูไม่เหงาค่ะ อิอิ” เธอตอบทันควันทั้งที่เขายังพูดไม่จบ แถมแอบขำคิกคักเล็กน้อย น่าจับมาตีก้นเสียจริง

ยัยตัวแสบบบ…

นั้นคือความคิดที่ผุดขึ้นมาในหัวของนักธุรกิจหนุ่ม เมื่อคนสวยขาตรงหน้าตอบกลับมาตาใส พร้อมขำคิกคักอย่างมีความสุข สัญญารับงานจากเธอว่าแสบแล้วแต่นิสัยเธอดันแสบกว่าอีก… ได้จับกลืนลงท้องเมื่อไหร่จะล่อให้จมเตียงเลยยย!!