คลั่งรัก : 05 : จุดเริ่มต้น

บทที่ 05

จุดเริ่มต้น

ก่อนหน้านี้ ย้อนหลัง

ไนต์คลับสุดหรูย่านเมืองหลวง

“ลูกค้าติดต่อมาเยอะมากเลยอ่ะ น้องแพรจะเอายังไง” ริชชี่เท้าสะเอวหรี่ตามองรุ่นน้องคนสวยที่นั่งไขว่ห้าง อยู่บนโซฟาหรูฝั่งตรงข้ามหน้าตาใสซื่ออย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว ผิดกับเธอที่แทบยกมือกุมขมับ

“เหรอคะ หล่อรึเปล่า?… ไม่หล่อปัดทิ้งเลยค่ะ”

“เอาแบบนั้นจริงเหรอ?” ริชชี่เลิกคิ้วขึ้นสูงถามอย่างจริงจัง มันจะรับงานนี้จริงๆเหรอ? งานเอ็นเตอร์เทนอ่ะนะ

“จริงสิ ก็เหงาอ่ะ แต่ขอคนหล่อนะและต้องอายุโตกว่าแพรด้วย เด็กกว่าไม่เอาไม่ชอบกินเด็ก ชอบกินคนแก่ค่ะ อิอิ”

“กูจะบ้าาา!!” ริชชี่กลอกตามองบนอย่างเหนื่อยหน่ายกับความดื้อรั้นของรุ่นน้องสาว

แพรวาเป็นรุ่นน้องที่มหาวิทยาลัยที่เป็นสายรหัสเดียวกันกับเธอ อายุห่างกันสองปีเธอเกิดก่อนแพรวา ปัจจุบันเรียนจบกันแล้วทั้งคู่แต่ก็ยังสนิทกันอยู่ แถมสนิทมากขึ้นเพราะนิสัยใจคอคล้ายๆ กันหลายอย่าง

ริชชี่เปิดไนต์คลับและมีบาร์โฮสในเครือเป็นกิจการหลักหลังเรียนจบ เปิดมาได้สองปีกว่าเข้าปีที่สามแล้วกิจการรุ่งเรืองมากก ส่วนแพรวารุ่นน้องคนสนิทปัจจุบันเรียนเพิ่งจบ แต่เป็นดีไซเนอร์ออกแบบผลิตภัณฑ์ต่างๆ อย่างเช่น เสื้อผ้า กระเป๋า รองเท้าและเครื่องประดับ ตั้งแต่อายุสิบห้าแล้ว ด้วยความสามารถและพรสวรรค์บวกกับครอบครัวดันหลังเต็มที่ ทำให้ทุกวันนี้แพรวากลายเป็นดีไซเนอร์สาวสวยตัวท็อปของวงการได้ไม่ยาก

แต่งงใช่ไหมล่ะ มีอาชีพที่ดีมีหน้ามีตาในสังคมขนาดนี้ ทำไมมานั่งสุมหัวรับงานเอ็นที่ไนต์คลับของริชชี่ได้ ก็แม่คุณรุนช่อง… หน้าตาก็ดีการศึกษาก็เริ่ดฐานะทางบ้านยิ่งเริ่ดกว่า ถึงแม้จะเป็นแค่ลูกบุญธรรม แต่ก็ได้ชื่อว่าเป็นคนของตระกูลหม่อมเจ้า

โดนเลี้ยงดูประคบประหงมมาอย่างลูกคุณหนูตั้งแต่เด็ก ขึ้นชื่อว่าเป็นเด็กดีมากเด็กเรียบร้อยเลยก็ว่าได้ พอเรียนจบครอบครัวจึงปล่อยให้ใช้ชีวิต คนไม่เคยท่องโลกกว้างดันใจแตกอยากเป็นเด็กรับงานเหมือนพนักงานในร้านของริชชี่ซะงั้น

ตอนแรกริชชี่คิดว่าแพรวาพูดเล่นๆ แต่ไม่ค่ะ ชีเอาจริง วันแรกที่มาร้านของเขาแพรวาสนใจน้องๆ เด็กเอ็นพนักงานผู้หญิงของเขาเป็นอย่างมาก ตอนแรกมันสนใจเสื้อผ้าชุดที่ใส่เพราะตั้งใจจะหาแรงบันดาลใจออกแบบคอลเลคชั่นชุดเซ็กซี่โดยใช้สาวในคลับเป็นแรงบันดาลใจ แต่อยู่ไปอยู่มาแพรวาดันอยากรู้อยากเห็นวิถีการทำงานของเด็กเอ็นในร้านแทน

และนั้นทำให้แพรวาเริ่มมาหาริชชี่ที่ร้านบ่อยขึ้น สุดท้ายวันหนึ่งดันมาบอกริชชี่ว่าขอเป็นเด็กในสังกัดด้วยคน พร้อมให้เหตุผลบอกว่าเหงา อยากเจอคนหล่อ อยากมีเพื่อนคุย แต่ขอแบบไม่เปิดเผยตัวตนนะเพราะกลัวครอบครัวเสื่อมเสียชื่อเสียง ก็เข้าใจว่าเมื่อก่อนแพรวาวางตัวมาอย่างดีตลอด ไม่ยุ่งกับใครเป็นเด็กเรียบร้อยเพราะเกรงใจทางบ้าน ก็คงไม่แปลกที่จะมีความรู้สึกเหงาบ้าง แต่พอเรียนจบที่บ้านปล่อย แล้วไม่คิดว่ามันจะดันมาหาอะไรทำแก้เหงาด้วยการขอลองเป็นเด็กเอ็นแบบนี้ไง

ถึงเด็กเอ็นที่รุ่นน้องสาวหมายถึงจะไม่ใช่เอ็นอย่างว่า แค่รับงานทานข้าวคุยเป็นเพื่อนเฉยๆก็ตามเถอะ แต่มันสมควรไหมล่ะ ลำบากเขาต้องมานั่งคัดลูกค้าให้มันนี่แหละ ไม่เริ่ดมันก็ไม่เอาอีก หาลูกค้าให้แพรวาหนักใจกว่าการบริหารธุรกิจเริงรมย์ให้ปังซะอีก เนื่องจากคัดลูกค้าให้แพรวาไม่ต่างจากคัดเด็กมาเดบิ้วเป็นไอดอล เพราะชีดันปาเรฟเฟอร์เร้นซ์ชาอึนอู คิมแทฮยอง และจอนจองกุกมาให้ พร้อมทิ้งท้ายตัวโตๆ ว่าถ้าไม่ได้แบบนี้ขอไม่รับงาน!!!!

“คนนี้หล่อรวย ดีกรีเด็กนอก เอาไหม” ริชชี่เดินไปวางไอแพดที่มีข้อมูลลูกค้าลงตรงหน้าแพรวาที่กำลังดื่มดั่มกับเครื่องดื่มวิสกี้ออนเดอะร็อคในมือ

“ไม่เปคเลยอ่ะ ไม่เอาค่ะแพรขอแบบชาอึนอูไม่ได้เหรอ” แพรวายักไหล่ตอบอย่างไม่สนใจ พลางยกเครื่องดื่มลิ้มรสไปด้วย ใครบอกขม… นี่มันหวานจะตายไป

เหล้าแรงๆ นี่แหละคือตัวเธอ ภายนอกอาจจะดูอ่อนหวาน แต่ใครจะไปคิดว่าคอจะแข็งขนาดนี้กินไปแค่ไหนก็ไม่เมาง่ายๆ แถมเวลาเครียดกับการออกแบบเธอก็มักจะมาดื่มที่นี่เป็นประจำ หรือเรียกว่าใช้แอลกอฮอล์นำทางในการคิดงานเลยก็ว่าได้ เหล้ายิ่งแรงยิ่งดียิ่งกระปรี้กระเปร่า

“พูดอย่างกับเบ้าฟ้าประทานแบบนั้นมันหากันง่ายๆนะย่ะหล่อน” ริชชี่ถอนหายใจเสียงดังชนิดที่ได้ยินตั้งแต่ยะลาไปถึงยันเชียงราย เธอเหนื่อยมาก ชาอึนอูมากอีกแล้ว รอบที่ร้อยแปด เธอจะไปหาคนเบ้าฟ้าประทานแบบนั้นมาจากไหน

“มันไม่เกินฝีมือเจ๊หรอกน่า”

“งั้นก็เหลือคนเก่าอ่ะ เอาไหมล่ะเขาติดต่อมาสนใจอยากร่วมงานอีก แถมติดต่อมาหลายรอบแล้วด้วย”

“เจ๊แพรไม่ซ้ำใครรอบสอง เจ๊ลืมเหรอ?”

“ก็รู้ ถึงได้ปฏิเสธไปแล้วแต่ลูกค้าก็ตื๊อไงเลยมาถามอีกรอบ”

“ไม่ซ้ำค่ะ กฏเดิมนะเดี๋ยวเขาตามตัวจริงเจอ”

“นี่คัดคนนั่งกินข้าวเป็นเพื่อน หรือคัดผัวลากขึ้นเตียงจ๊ะหล่อน” นั่นแหละที่ริชชี่กุมขมับกับการหาลูกค้าให้แพรวา หาให้ถูกใจไม่พอแม่ตัวดีดันไม่ซ้ำใครรอบสอง เปลี่ยนผู้ชายบ่อยยิ่งกว่าเปลี่ยนกางเกงใน

“แค่กินข้าวสิ คัดผัวต้องสเปคสูงกว่านี้”

“ยังมีสูงกว่านี้อีกเหรอ กูละเชื่อเลยย!”

“แน่นอน ถ้าจะจับกลืนลงท้องทั้งทีก็ต้องเลือกดีๆหน่อยเดี๋ยวท้องเสีย” แพรวาขยิบตาใส่ริชชี่อย่างแพรวพราว ความดื้อรั้นแสนแสบของเธอทำให้ริชชี่ส่ายหัวกลับคืนพร้อมยกมือกุมขมับทันที

สองสาวคุยกันหัวเราะคิกคักท่ามกลางแสงไฟสลัวและเสียงเพลงดังกระหึ่ม โดยมีสายตาเหล่าชายรักสนุกหลายคนจ้องมองมาที่โต๊ะของเจ้าของร้าน มีทั้งสนใจเจ้าของร้านสุดแซ่บ และสนใจเพื่อนของเจ้าของร้าน

ซึ่งหนึ่งในนั้นมีสายตาของชายหนุ่มที่นั่งดื่มอยู่บนชั้นวีไอพี เขากำลังมองลงไปยังโต๊ะเจ้าของร้านเช่นกัน เขามองอยู่นาน มองอยู่คนเดียว… คนเดียวคนนั้นคือเจ้าของรอยยิ้มหวาน ดวงตากลมโตมองจากระยะไกลยังมองออกว่าใสแป๋วราวกับลูกแมวน้อย แต่ดันเป็นแมวน้อยตัวดื้อๆ น่ะสิ พราะแววตานั้นดูออกว่าแสนซนแค่ไหน

“หึ…” ธีร์ธามหัวเราะในลำคอขึ้นมาอย่างพึงพอใจกับภาพที่ได้เห็น มันเป็นครั้งแรกที่เขาจ้องมองใครสักคนได้นานขนาดนี้

“แป๊บนะเจ๊ แพรปวดฉี่อ่ะ” แพรวายกมือเบรกริชชี่ที่กำลังยื่นแก้วแอลกอฮอล์มาชน ก่อนจะลุกยืนพรวดอย่างลุกลี้ลุกลนเมื่อริชชี่พยักหน้าเข้าใจ รีบสับเท้าแหวกผู้คนขึ้นไปชั้นวีไอพีทันที

เธอไม่มีทางไปต่อแถวแย่งเข้าห้องน้ำในชั้นปกติหรอก นอกจากคนเยอะแล้วมีหวังฉี่แตกก่อนพอดี เป็นถึงน้องรหัสเจ้าของร้านเลยชอบใช้อภิสิทธิ์ในการเดินเข้าได้ทุกซอกทุกมุมในร้าน อย่างเช่น ไม่เปิดห้องวีไอพีเพราะวันนี้ห้องเต็ม แต่สามารถเดินขึ้นไปเข้าห้องน้ำชั้นนั้นได้โดยที่การ์ดไม่หิ้วออกนอกร้าน

เป็นไงล่ะสวยไม่พอแล้วยังเส้นใหญ่… วาสนาแพรวาเองค่าา อิอิ

มัวแต่วิ่งหน้าตั้งไปห้องน้ำโดยไม่รู้ตัวเลยว่ามีสายตาของใครบางคนมองตาทุกระเบียบนิ้ว

“น่ารัก….” นักธุรกิจหนุ่มพึมพำเบาๆกับตัวเองอย่างลืมตัว ภายในห้องวีไอพีสุดหรูเป็นห้องกระจกใหญ่ที่สามารถมองออกไปด้านนอกได้ แต่ด้านนอกไม่สามารถมองเข้ามาเห็นคนด้านในได้ ยิ่งเห็นเธอในระยะใกล้ชิดในตอนที่อีกฝ่ายวิ่งผ่านหน้าห้องวีไอพีไปด้วยท่าทางดุ๊กดิ๊ก เขายิ่งมั่นใจว่าเริ่มสนใจในตัวผู้หญิงคนนี้เข้าแล้ว

ปักหมุด… ล็อกมงไว้แล้วหนึ่ง ยังไงเธอก็หนีไปไหนไม่รอดหรอก