12

“ไม่มีค่ะ แป้งเครียดเรื่องแม่เรื่องเดียวค่ะ แป้งขอโทษที่ทำงานผิดนะคะ  คุณราเชนทร์อย่าไล่แป้งออกเลยนะคะ ต่อไปแป้งจะตั้งใจทำงานอย่างดีไม่ให้ผิดพลาดอีก” ลัลนาพูดพร้อมกับยกมือไหว้ ดวงหน้าหวานร้อนใจจนคนมองต้องรีบห้าม

ราเชนทร์รีบโบกมือไปมา

“ผมไม่ไล่แป้งออกเพราะเรื่องแค่นี้หรอก ผมแค่เป็นห่วงแป้งเท่านั้นว่ามีปัญหาเรื่องอื่นอีกหรือเปล่า มีอะไรก็บอกผมได้”

ลัลนาไม่กล้าบอกเขาว่าเธอเครียดเรื่องเงิน เธออยากขอกู้เงินจากบริษัท แต่เธอถามจากนภาพรแล้วว่าที่บริษัทไม่มีนโยบายนี้ เธอจึงไม่อยากสร้างความลำบากใจให้ราเชนทร์ถ้าบอกว่าจะขอกู้เงิน หากแต่ใบหน้าของเธอคงบ่งบอกว่าเธอมีเรื่องกลัดกลุ้มมากกระมั้ง เพราะราเชนทร์ก็ย้ำอีก

“มีปัญหาเรื่องเงินหรือเปล่าแป้ง”

“เอ่อ...” ลัลนามองหน้าเขา สายตาหรี่มองมีประกายหวานซึ้งส่งมาทำให้ลัลนาหลุบตาลง ใจเต้นแรง เธอไม่แน่ใจว่าคิดไปเองหรือเปล่าว่าเขามองไม่ธรรมดาเลย แต่เธอก็ไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเอง ว่าเขากำลังสนใจเธอ

“ว่ายังไงมีปัญหาเรื่องเงินใช่ไหม ผมช่วยได้นะ ผมบอกตรงๆ เลยก็ได้ ที่จริงผมแอบชอบแป้งมานานแล้ว”

ลัลนาถูกจู่โจมโดยไมทันตั้งตัว จึงเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความตกใจ ไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน

“คุณราเชนทร์ชอบแป้งหรือคะ”

“ใช่ ผมชอบแป้ง แป้งน่ารัก นิสัยดี  แล้วก็ขยันมากด้วย แป้งมีแฟนหรือยัง ถ้าผมขอคบได้ไหม ผมอยากดูแลแป้ง” ราเชนทร์ถามออกไปตรงๆ เพราะเขาอายุสามสิบห้าแล้วไม่จำเป็นต้องอ้อมค้อมไปมาอีก เขาชอบเด็กคนนี้ เธอน่ารัก สดใส อยู่ใกล้แล้วทำให้หัวใจเขาอัดฉีด จนนึกอยากดูแล

“แป้งไม่เหมาะสมกับคุณราเชนทร์เลยสักนิดค่ะ ขอบคุณมากนะคะที่ชอบแป้ง แต่แป้งคงรับความรู้สึกดีๆ นี้ไว้ไม่ได้” คนสวยส่ายหน้า

เขาเองก็มีผู้หญิงเข้าหามากมาย โดยไม่ต้องวิ่งตามสาวๆ เหล่านั้น แต่เขาไม่สนใจ คนที่เขาสนใจคือสาวตรงหน้า

“ทำไมล่ะแป้งหรือว่าแป้งมีแฟนแล้ว”

“ไม่มีค่ะ แต่แป้งคิดว่าตัวเองไม่คู่ควรกับคุณราเชนทร์”

ราเชนทร์ทำหน้าไม่ถูก เขาไม่คิดว่าจะถูกลัลนาปฏิเสธง่ายๆ แบบนี้ เธอไม่ชอบเขาหรือ

 “แป้งรังเกียจผมเหรอ” เขาถามพร้อมจ้องหน้ามองหาความหมายในคำพูดจากดวงตาคู่หวานของลัลนา

“แป้งรักและเคารพคุณราเชนทร์ในฐานะเจ้านายค่ะ คุณราเชนทร์เป็นคนดีมาก จนแป้งไม่กล้าคิดอย่างอื่น” เขาจะมาสนใจคนมีราคีแปดเปื้อนแบบเธอทำไม

“แป้งอย่าเพิ่งด่วนตัดสินใจ ลองคบกับผมดูก่อนก็ได้”เขาไม่เคยต้องขอร้องผู้หญิงคนไหนมาก่อน

“ตอนนี้แป้งยังไม่อยากคิดเรื่องอื่นเลยค่ะ แป้งขอโทษด้วยนะคะที่ไม่สามารถรับความรู้สึกดีๆ ที่คุณราเชนทร์มีให้แป้ง” ลัลนาบอกเสียงเครียด ก้มหน้าลง ตอนนี้เธอเป็นห่วงแค่มารดาเรื่องเดียว เธออยากหาเงินมาจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้แม่มากที่สุดในตอนนี้

“แป้งคงกังวลเรื่องแม่อยู่ใช่ไหม ผมขอโทษด้วยที่เร่งรัดแป้งในเวลาแบบนี้ ถ้าอย่างนั้นผมยังไม่ขอคำตอบเรื่องคบกันตอนนี้ ไว้รอก่อนก็ได้ รอให้แป้งสบายใจเรื่องแม่ก่อน”

ลัลนาไม่คิดจะคบเขาเป็นแฟนอยู่แล้วเพราะเธอไม่ได้ชอบเขาแบบชู้สาว คนอย่างเธอถ้าไม่ชอบ ก็คือไม่ชอบ ไม่เสียเวลาให้ความหวังใคร และใจของเธอตอนนี้ก็เหมือนสับสนวุ่นวายคิดอะไรไม่ออกเหมือนมีภาพของผู้ชายคนหนึ่งซ้อนทับเข้ามาทำให้เธอไม่อยากเปิดใจมองใครในตอนนี้ นอกจากใบหน้าของใครคนนั้น และดวงตาคู่คมที่ทำให้เธอไม่เป็นตัวของตัวเองเลย

“อย่ารอแป้งเลยค่ะ แป้งไม่ใช่คนที่ดีพร้อมขนาดนั้น”

“ผมไม่เข้าใจว่าทำไมแป้งพูดแบบนี้ ผมชอบแป้งเพราะว่าแป้งน่ารัก นิสัยดี อยู่ด้วยแล้วผมรู้สึกว่าตัวเองสบายใจ ถ้าผมไม่มั่นใจผมไม่พูดกับแป้งหรอกนะ แต่เอาเป็นว่าลืมเรื่องที่ผมพูดวันนี้ก่อนก็ได้ ผมยังไม่ได้รีบจะเอาคำตอบ”

“...”

“แป้ง ผมเองยังไม่มีโอกาสไปเยี่ยมคุณแม่ของแป้งเลย เย็นนี้ขอผมไปเยี่ยมคุณแม่ของแป้งได้ไหม” ราเชนทร์เปลี่ยนเรื่องทำให้ลัลนาเงยหน้าขึ้นมองเขา

สายตาจริงใจกับความรู้สึกเปิดเผยที่เขาบอกมาทำให้ลัลนาปฏิเสธไม่ลง เธอจึงยอมรับน้ำใจเขาไว้อย่างละมุนละม่อม “ก็ได้ค่ะ”

ตอนเย็นหลังเลิกงานลัลนาจึงเดินทางไปโรงพยาบาลพร้อมกับราเชนทร์ เมื่อเขาจอดรถเรียบร้อยแล้วก็รีบเดินมาเปิดประตูให้ แต่ว่าลัลนาชิงเปิดประตูลงมาก่อนเพราะไม่อยากให้เขาทำเหมือนกับว่าเธอเป็นเจ้าหญิง ทั้งที่เธอเป็นแค่พนักงานธรรมดา เธอไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเอง เพราะไม่ได้ชอบเขาและจะไม่ทำให้เขารู้สึกว่าเธอมีใจหรือเปิดโอกาสให้

“แม่ของแป้งพักห้องรวมนะคะ อาจจะไม่สะดวกสำหรับคุณราเชนทร์ตอนที่เข้าไปเยี่ยม”

“ผมสะดวกครับแป้ง อย่ากังวลเรื่องนี้เลย เห็นผมเป็นคนจู้จี้เรื่องหยุมหยิมพวกนี้เหรอ” เขาถามพร้อมกับยิ้มกว้างทำให้ลัลนายิ้มตามและนึกได้ว่าเธอดูถูกน้ำใจเขาในเรื่องนี้

ราเชนทร์มีนิสัยเป็นกันเองดังนั้นเรื่องที่เธอกังวลจึงไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขา ขณะที่ลัลนายิ้มกว้างให้นั่นเอง เธอกับราเชนทร์ก็เดินมาถึงลิฟต์พอดีและที่น่าประหลาดใจคือมีใครคนหนึ่งกำลังยืนรอลิฟต์และเขาหันมามองทางเธอและราเชนทร์ด้วยสายตานิ่งงัน

คงเพราะสายตาของเธอที่มองคนๆ นั้นอย่างนิ่งค้างราวกับถูกแช่แข็งไปทั้งร่างทำให้ราเชนทร์หันไปมองตามแล้วเอ่ยขึ้น

“อ้าว พี่วิน”

ศราวินที่มองสาวน้อยข้างกายของชายหนุ่มอยู่รีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แม้ในใจจะมีคำถามมากมายที่อยากรู้คำตอบหากแต่เขายังไม่เอ่ยถามตอนนี้ ใบหน้าหล่อเหลายิ้มแย้มราวกับไม่ได้มีอะไรมาสะกิดใจหรือกวนใจเลย

“เชนมาทำอะไรที่นี่”

ราเชนทร์หันไปมองสาวน้อยข้างกาย แล้วตอบ “ผมมาเป็นเพื่อนแป้ง มาเยี่ยมคุณแม่ของแป้งครับ” ราเชนทร์อธิบายพลางเห็นสีหน้านิ่งๆ ของญาติผู้พี่ที่มองสาวน้อยข้างกาย ราเชนทร์จึงรีบอธิบายต่อ “แป้งเป็นพนักงานที่บริษัทของผมครับ แป้งรู้จักพี่วินไว้สิ เป็นญาติผู้พี่ของผมเอง พี่ศราวิน”

ลัลนาปั้นหน้ายากวางหน้าไม่ถูกไม่รู้ว่าควรทำหน้าแบบไหนดี ไม่คิดว่าโลกมันจะกลมขนาดนี้ เธอคิดอะไรไม่ออก ทำได้แค่ตามน้ำไปก่อน เพราะไม่มีเวลาอธิบายและคิดว่าไม่จำเป็นต้องอธิบายด้วย มันไม่ใช่เรื่องที่น่ายินดีที่จะบอกให้ราเชนทร์รู้ว่าเธอเคยนอนกับญาติของเขามาก่อน เธอไม่ได้อายแต่ว่าก็ไม่จำเป็นต้องเล่า ส่วนผู้ชายที่เธอแคร์สายตาเขา เขาเองก็คงไม่ได้อยากรู้ว่าเธอกับราเชนทร์เป็นอะไรกัน จึงไม่ใช่เรื่องที่ต้องอธิบายอีกเช่นกัน

“สวัสดีค่ะคุณศราวิน”