11

“น้าก็ไม่รู้ เห็นคุณแจนเล่าให้ฟังว่าคุณวินเขาขอเบอร์แป้งไป น้าไม่รู้ว่ามีเรื่องอะไรหรือเปล่า ก็เลยถามแป้งดูก่อน”

“ที่บ้านเขาแป้งแค่ทำแก้วแตกไปสามใบเองนะคะ ถ้าเขาจะว่าแป้งเรื่องนี้ก็คงบอกตั้งแต่ก่อนที่แป้งจะออกมาแล้ว นอกจากนี้แป้งก็ไม่รู้ว่าจะมีเรื่องอะไรอีก”

“ถ้าอย่างนั้นก็ช่างเถอะคงไม่มีอะไรหรอก น้าแค่ถามแป้งดูเท่านั้นปแหละ”

ลัลนายิ้มเศร้าๆ เพราะเธอไม่อยากนึกถึงเรื่องที่บ้านนั้นเท่าไรนักอยากจะลืมไปไม่ต้องจำเลยด้วยซ้ำ ญาดาเองก็รู้ว่าลัลนาคงไม่อยากให้พูดถึงอีก จึงเปลี่ยนเรื่อง

“แป้งกลับไปพักที่บ้านก่อนดีไหม ทางนี้น้าจะดูแลแม่เราให้เอง น้าเข้างานอีกทีก็ห้าโมงเย็นนู่น แป้งค่อยมาเปลี่ยนน้าก็ได้”

ลัลนาฟังจบก็ยกมือไหว้ขอบคุณทันที “ดีเหมือนกันค่ะ แป้งฝากน้าญาดูแลแม่ด้วยนะคะ แป้งว่าจะเข้าไปที่บริษัทเสียหน่อยไปเคลียร์งานด้วยแล้วก็อยากลองคุยเรื่องกู้เงินที่บริษัทดูว่าจะพอมีหนทางไหม”

“งั้นก็รีบไปเถอะ”

ลัลนาแยกกับญาดาได้ก็นั่งรถเมล์ไปลงที่บ้านเช่าทันที ตอนนี้สิบโมงเช้าเธอจึงคิดว่าจะเข้าไปเคลียร์งานช่วงบ่าย ตอนนี้ขอไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน เมื่อจัดการธุระส่วนตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว ลัลนาจึงนั่งรถเมล์ไปที่ทำงานทันที

“อ้าว แป้งแม่เป็นยังไงบ้าง” นภาพรหัวหน้างานของเธอถามด้วยความเป็นห่วงทันที “นั่งลงก่อน ทำไมหน้าซีดๆ จัง มีอะไรหรือเปล่า”

“แม่ผ่าตัดเรียบร้อยดีแล้วค่ะ ตอนนี้ปลอดภัยแล้ว แต่ว่าลัลอยากรบกวนถามพี่นภาได้ไหมคะ คือว่าที่บริษัทเรามีสวัสดิการให้พนักงานกู้ยืมเงินไหมคะ แป้งอยากกู้สามแสนห้าค่ะ แป้งจะให้หักจากเงินเดือนไปเดือนละสามพันบาท”

“สวัสดิการให้กู้ยืมเงินเหรอ” นภาพรทวนคำ “ไม่มีนะจ๊ะแป้ง จะกู้เงินเอาไปจ่ายค่ารักษาแม่ใช่ไหม”

ลัลนาพยักหน้าช้าๆ ขณะที่นภาพรขมวดคิ้วครุ่นคิด “พี่จะลองไปคุยกับคุณราเชนทร์ดูนะว่าถ้าจะให้แป้งกู้เป็นกรณีพิเศษได้ไหม”

“อย่าลำบากเลยค่ะพี่นภา เดี๋ยวพนักงานคนอื่นจะคิดว่าแป้งมีสิทธิพิเศษ”

นภาพรมองสาวน้อยตรงหน้าแล้วถอนใจ “ถ้าอย่างนั้นแป้งจะทำยังไง”

“แป้งก็ยังไม่รู้เลยค่ะแต่ว่าแป้งจะลองหาวิธีอื่นดูนะคะ งั้นแป้งขอตัวไปเคลียร์งานก่อนนะคะ”

นภาพรมองแผ่นหลังเล็กบางของลัลนาแล้วได้แต่ถอนหายใจยาว เธอเองก็ไม่รู้จะช่วยลูกน้องสาวอย่างไรดี เพราะเงินจำนวนสามแสนห้าหมื่นบาทนั้นเป็นเงินก้อนใหญ่ เธอเองมีเงินเก็บอยู่บ้างแต่ก็ต้องเก็บไว้เป็นค่าเทอมลูกจึงไม่อยากถอนเงินออกมาใช้

ลัลนากลับมานั่งที่โต๊ะ ทั้งความเครียดและอ่อนล้าทำให้สาวน้อยฟุบหน้ากับโต๊ะ กลัดกลุ้มเมื่อไม่มีทางออกให้หาเงินจำนวนสามแสนห้ามาให้ได้ภายในหนึ่งอาทิตย์นี้

เธอจะกู้เงินที่ไหนดี หรือว่าจะกู้นอกระบบดีนะ ลัลนาเครียดจัดจนไม่ได้ยินเสียงเรียกชื่อตัวเอง

“แป้งไม่สบายหรือเปล่าครับ”

“คุณราเชนทร์ เอ่อ ขอโทษค่ะ แป้งไม่ได้เป็นอะไร” ลัลนาเงยหน้าขึ้นมาแล้วยิ้มตอบทันที สาวน้อยปรับสีหน้าอารมณ์ให้เป็นปกติเพราะที่นี่คือที่ทำงานเธอไม่สมควรทำตัวเหลวไหลแบบนี้ หากแต่เมื่อกี้มันเครียดจัดแล้วจริงๆ จึงฟุบหน้าลงกับโต๊ะ

“คุณแม่เป็นยังไงบ้าง”

“ผ่าตัดปลอดภัยดีแล้วค่ะ ขอบคุณคุณราเชนทร์มากนะคะ” ลัลนายกมือไหว้ ซึ้งใจที่เจ้าของบริษัทอย่างราเชนทร์ยังถามไถ่ถึงอาการของมารดา ทั้งที่เธอเป็นแค่พนักงานระดับล่างธรรมดาเท่านั้นเอง

“คุณราเชนทร์มีอะไรให้แป้งรับใช้หรือเปล่าคะ”

“ผมแค่อยากมาถามแป้งว่ามีอะไรไหมถึงดูหน้าซีดๆ ผมเป็นห่วง”

ลัลนาเบิกตามองเขาอย่างตื่นตะลึง ก่อนจะนึกได้ว่าเขาเป็นห่วงเพราะเธอคือพนักงานของเขาไม่ใช่เรื่องอื่นเสียหน่อย

“ขอบคุณมากนะคะแป้งไม่เป็นอะไรจริงๆ แป้งจะไปเสิร์ฟกาแฟให้ดีกว่าค่ะ”

เพราะเลขาของราเชนทร์ลาออกไปเมื่ออาทิตย์ก่อน ราเชนทร์จึงให้เธอทำตำแหน่งเลขาเพิ่มอีกหนึ่งงาน ลัลนาจึงรีบลุกขึ้น ตั้งใจทำงานให้ดีเพราะว่าช่วงนี้เธอคงต้องหยุดบ่อย ไม่อยากให้เจ้านายเขม่นมาก

“งั้นแป้งไปเสิร์ฟที่ห้องทำงานผมแล้วกันนะครับ”

“ได้ค่ะ”

ลัลนารับคำแล้วรีบเดินไปชงกาแฟให้กับราเชนทร์ ตลอดเวลาที่ทำงานที่นี่ราเชนทร์เป็นเจ้านายที่ใจดีมาก ถึงแม้จะเป็นถึงเจ้าของบริษัท หากแต่ไม่เคยทำตัวเย่อหยิ่งหรือแบ่งชั้นวรรณะ ให้ความเป็นกันเองจนเธอรักและเคารพมาก ลัลนาจึงตั้งใจชงกาแฟและนำไปเสิร์ฟให้อย่างรวดเร็ว

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป...

ราวกับติดปีก ลัลนายังหาเงินให้ครบตามจำนวนที่ต้องการไม่ได้ เธอจำเป็นต้องกู้เงินนอกระบบจากคนแถวบ้านรวมกันหลายๆ เจ้ามาได้หนึ่งแสนบาท ยังขาดอีกสองแสนห้าหมื่นบาท เธอจะทำอย่างไรดี เพราะนัดกับทางโรงพยาบาลว่าจะจ่ายให้เขาพรุ่งนี้แล้ว ลัลนากลัดกลุ้มจนไม่มีสมาธิทำงานมาหลายวัน และวันนี้ผลแห่งความเครียดก็ส่งผลกระทบต่องาน

เมื่อเธอส่งอีเมลข้อมูลของรายงานงบการเงินให้กับราเชนทร์ผิด

“แป้ง มาพบผมที่ห้องหน่อยครับ แป้งส่งข้อมูลมาผิด” ราเชนทร์โทรสายตรงมาหา และวางสายไปทันทีที่บอกจบ

ลัลนากัดปากแน่น รู้สึกผิดที่ตัวเองมัวแต่เครียดจนส่งผลกับการทำงาน และที่บริษัทแห่งนี้คือแหล่งรายได้เดียวที่ทำให้เธอมีกินมีใช้ หากถูกไล่ออกไปจะทำอย่างไร ลัลนารีบเดินไปหาราเชนทร์ที่ห้องทำงานใหญ่ของเขาทันที

เมื่อเข้าไปถึงแล้วราเชนทร์ก็เงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารที่สูงเป็นตั้ง มองสาวน้อยที่เดินหน้าซีดเข้ามายืนตรงหน้า ราเชนทร์กวาดมองเร็วๆ รอบหนึ่ง ยิ้มบางๆ ไปให้

“นั่งลงก่อนสิ”

“ขอบคุณค่ะ”

ราเชนทร์มองคนที่นั่งลงอย่างเรียบร้อยด้วยสายตาพิจารณา แม้ลัลนาจะอายุเพียงยี่สิบปีและยังไม่จบปริญญาตรี แต่ที่ผ่านมาก็มีความรับผิดชอบสูงทำงานดีมาตลอด ไม่เคยทำงานพลาดบ่อยเหมือนระยะหลัง ที่ท่าทางเหม่อลอย เหมือนมีเรื่องในใจ เขารู้ว่าช่วงนี้ลัลนาเครียดเรื่องแม่ป่วยแต่เขาไม่แน่ใจว่าเธอมีเรื่องเครียดอย่างอื่นด้วยหรือเปล่า

“แป้งส่งข้อมูลของงบการเงินมาผิดบริษัท ปกติแป้งไม่เคยทำงานพลาด นอกจากเรื่องแม่ป่วย แป้งยังมีปัญหาอื่นอีกหรือเปล่าครับ”

ลัลนาเงยหน้าเศร้าๆ ขึ้นมองเจ้านาย เขาคงไม่พอใจเธอที่ทำงานพลาด