13

“สวัสดีครับ” ศราวินตอบกลับ ไม่ได้ยกมือรับไหว้ เขาจ้องหน้าสาวน้อยตรงหน้าที่ไม่ได้เจอกันราวๆ หนึ่งอาทิตย์ได้ เมื่อมองพิจารณาดูเขาเห็นแววตาหม่นๆ ของเธอ แต่นั่นก็ไม่สามารถทำลายความสวยหวานของลัลนาได้เลย เธอยังดูน่าปรารถนาไปทั้งตัวเหมือนเดิม แค่คิดเขาก็รู้สึกว่าบางส่วนในร่างกายเริ่มปวดตุบขึ้นมา

“พี่วินมาทำอะไรที่นี่ครับ”

“พี่มาเยี่ยมคุณป้าพริ้มเพรา” ศราวินบอก “ลิฟต์มาแล้วจะเข้าไปพร้อมกันไหม”

“ครับ” ราเชนทร์ตอบแล้วหันไปจูงมือของลัลนาเข้าลิฟต์ไปด้วยกัน ตอนที่เขาจับมือเธอนั้นลัลนาไม่ทันตั้งตัวจึงถูกเขากุมไว้แล้วเดินเข้าไปพร้อมกัน

เธอพยายามดึงมือกลับอย่างระมัดระวังเพราะรู้สึกว่าไม่สบายใจ ราเชนทร์รับรู้ได้ว่ามือบางของสาวน้อยพยายามกระตุกกลับเขาจึงปล่อย แล้วหันไปยิ้มให้แทน

“พี่วินครับ คุณป้าพริ้มเพราป่วยเป็นอะไรหรือครับ”

ศราวินดึงสายตากลับมาจากมือคู่นั้นแล้วยิ้มตอบ “คุณป้าท่านมาผ่าตัดข้อเข่า” เสียงลิฟต์ดังขึ้นพอดีจึงตัดบทการสนทนาลงแค่นั้น ราเชนทร์จึงหันไปเอ่ยอีกครั้ง

“พี่วิน ไว้ผมจะโทรหานะครับ เดี๋ยวผมขอตัวก่อน”

“อืม” ศราวินรับคำ เลื่อนสายตาไปที่สาวน้อยข้างกายของราเชนทร์ เธอไม่ได้มองตอบเขาแต่หลุบตาลงต่ำไม่สบตาด้วย ทำเหมือนไม่รู้จักกันมาก่อน ตามธรรมดาแล้วเขาก็อยากให้เป็นแบบนี้ ระหว่างเธอกับเขาแค่สนุกกันชั่วคืนไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน แต่ทำไมเขากลับรู้สึกไม่ชอบใจเธอและหงุดหงิดแบบนี้ก็ไม่รู้

“แป้งไปกันเถอะ”

“ค่ะ” ลัลนาตอบเขาแล้วเดินไปพร้อมกับราเชนทร์

ตอนที่ก้าวไปได้สองก้าว ราเชนทร์ก็เอ่ยขึ้นอย่างอารมณ์ดี ราวกับชวนคุย “บังเอิญจริงๆ ที่ได้มาเจอพี่วินที่นี่ ปกติพี่วินงานยุ่งมากไม่ค่อยมีเวลา ถ้าไม่ได้มากับแป้งผมคงนัดไปดื่มต่อกับพี่วินแล้ว”

“คุณราเชนทร์จะไปกับคุณศราวินก็ได้นะคะ”

“ไม่ได้หรอกผมมากับแป้งแล้ว อยากมาเยี่ยมคุณแม่ของแป้งมากกว่าอีกอย่างนะ พี่วินคงไม่ว่างคุยกับผมหรอก คงเจอกับแฟนเขาด้วยตอนไปเยี่ยมคุณป้าพริ้มเพรา”

ลัลนาเก็บความสงสัยไว้ไม่อยู่ เธอเลิกคิ้วมองเขา

“คุณศราวินมีแฟนแล้วหรือคะ”

“ใช่ คุณป้าพริ้มเพราเป็นแม่ของแฟนพี่วิน วันนี้มาเยี่ยมก็คงนัดกับแฟนไว้แล้ว”

ลัลนาฟังจบก็ยิ้มกว้างไม่ได้เอ่ยถามอะไรต่อ คงไม่เหมาะที่จะถามอะไรอีก เธอไม่ได้เป็นอะไรกับเขาสักหน่อยและอีกอย่างเธอไม่อยากให้ราเชนทร์สงสัยด้วย เขาจะมีแฟนหรือไม่มีแฟนก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ ลัลนาพยายามปัดความคิดเรื่องศราวินออกไปแม้ความหล่อเหลาดูดีของเขาและเรื่องคืนนั้นจะคอยทิ่มแทงใจให้คิดถึงเขาอยู่ แต่เธอก็บอกตัวเองให้อยู่ในโลกความจริงไม่ใช่โลกแห่งความเพ้อฝัน เขาไม่ได้คิดอะไรกับเธอ คืนนั้นเขาดีต่อเธอเพราะเขาใช้เงินซื้อความสุขจากการตักตวงจากเรือนร่างเธอเท่านั้น

‘อยู่คนเดียวมันเหงา อยากอยู่กับเธอบ้าง’

ศราวินขมวดคิ้วเมื่อเห็นโพสของราเชนทร์ในวันต่อมา ญาติผู้น้องคนนี้เป็นลูกชายของป้าสะใภ้เขาเอง นิสัยสุภาพ เรียนจบบริหารธุรกิจและเปิดสำนักงานบัญชีกับเพื่อน และยังทำร้านอาหารญี่ปุ่นอีกด้วย เท่าที่เขารู้ราเชนทร์มีแฟนมาสองสามคนแล้วก็เลิก ซึ่งเขามองว่าเป็นเรื่องปกติ แต่ไม่นึกไม่ฝันเลยว่าจะเห็นราเชนทร์กับลัลนามาด้วยกัน การที่ราเชนทร์มาเยี่ยมแม่ของลัลนาแบบนี้ก็ตีความหมายได้เลยว่าทั้งสองคนคบหากันอยู่

จากเรื่องเมื่อวานทำให้เขาแน่ใจอย่างหนึ่งว่าแม่ของลัลนาป่วยจริง เขาลอบถามจากเจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาลมาแล้วว่ามารดาของลัลนาเพิ่งผ่าตัดสมองเสร็จและใช้เงินจำนวนห้าแสนบาท เรื่องนี้ทำให้เขามองเธอดีขึ้นไปอีก เธอไม่ได้โกหกหาข้ออ้างทำให้ตัวเองดูดีขึ้นจากการเป็นพริตตี้สายเอ็น แต่สิ่งที่เขาสงสัยอยากรู้คือลัลนาเป็นแฟนกับราเชนทร์จริงหรือเปล่า ถ้าเป็นแฟนจริงราเชนทร์รู้เรื่องที่ลัลนามีอาชีพเป็นพริตตี้หรือไม่ แต่เขาเชื่อว่าราเชนทร์ไม่รู้อย่างแน่นอน

ดังนั้นเขาจึงสันนิษฐานต่อไปได้อีกอย่างว่าจะเป็นไปได้ไหมว่าสองคนนี้ไม่ได้เป็นแฟนกัน แต่ราเชนทร์ชอบลัลนาฝ่ายเดียว เพราะถ้าลัลนาเป็นแฟนกับราเชนทร์จริง เรื่องเงินก็ไม่น่าเป็นปัญหา ลัลนาขอจากราเชนทร์ได้อยู่แล้ว ราเชนทร์คงไม่ปล่อยให้แฟนตัวเองไปทำงานพริตตี้สายเอ็นเด็ดขาด ราเชนทร์ไม่ใช่คนสิ้นไร้ไม้ตอกแค่เงินไม่กี่แสนหรือจะหลักล้านก็ตามน่าจะเปย์ให้แฟนตัวเองย่อมทำได้อยู่แล้ว และเรื่องนี้เป็นเรื่องแม่แฟนที่ป่วยหนักด้วย ราเชนทร์ย่อมต้องเต็มใจช่วย

ศราวินเคาะนิ้วกับโต๊ะทำงาน อยากรู้เรื่องนี้ให้ชัดเจนแต่การจะรู้เรื่องก็หมายถึงว่าเขาต้องสืบ เมื่อคิดมาถึงตรงนี้เขาก็ถามตัวเองว่าทำไมต้องทำถึงขนาดนี้ สนใจเธอ ชอบเธอเหรอ เขาเองก็ไม่มีคำตอบที่แน่ชัดให้กับตัวเอง ดังนั้นในเมื่อยังไม่แน่ใจและคลุมเครือเช่นนี้เขาเองก็ไม่ควรไปคิดเรื่องของลัลนาอีก

อีกอย่างเธอก็ไม่ได้รับงานอีก เขาคงไม่ได้ติดต่อเธอแล้วเว้นแต่ว่าเธอจะติดต่อมาเอง ถ้าเป็นแบบนั้นเขาก็จะยินดีมาก ศราวินยิ้มเยาะตัวเองที่คงเพ้อไปมาก แล้วส่ายหน้าสลัดความคิดสับสนออกไป หันมองหน้าจอโน้ตบุ๊กเพื่อทำงานหากแต่เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเรียกความสนใจ ดวงตาคู่คมกริบมองไปยังเบอร์ที่โทรเข้ามาแล้วต้องประหลาดใจไม่อยากเชื่อว่าจะเป็นเบอร์ของคนที่เขารออยู่

มือหนารีบหยิบขึ้นมาแล้วกดรับสาย

“สวัสดีครับ”

“เอ่อ คุณศราวินคะ ฉันลัลนาเองนะคะ” ลัลนากลั้นใจพูดออกไป จากนั้นเธอก็ได้ยินเสียงเขาเงียบไป จนทำให้เธอหวาดหวั่นแต่ในเมื่อตัดสินใจจะทำงานต่อเธอก็ต้องพูดออกไป ในเมื่อเธอเป็นฝ่ายโทรหาเขาเองนี่นา

“ฉันอยากพบคุณค่ะ”