เข้าสู่ระบบหญิงสาวขับสปอร์ตราคาหลายสิบล้านมายังตึกสูงถึงสามสิบชั้นในย่านสาทร เธอแลกบัตรกับผู้รักษาความปลอดภัยที่หน้าป้อม ก่อนที่จะขับรถเข้ามาในตึกพร้อมกับหญิงสาวอีกคนที่นั่งข้างๆ เธอ หญิงสาวคนนี้เธอมาเป็นนางแบบให้ และเธอ เธอคนนี้เป็นนางแบบที่จ้างมาในราคาไม่แรงมาก เพราะแค่เปลี่ยนชุดให้ประธานบริษัทดูแค่ห้าชุดเท่านั้น
“พร้อมไหม น้องเดียร์” เธอเอ่ยถามนางแบบสาว “พร้อมค่ะ พี่อิงฟ้า” เดียร์เอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม “เช่นนั้นเราไปกันเลย” อิงฟ้าเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม อิงฟ้าเปิดประตูรถโดยทันที ตามด้วยเดียร์ที่เปิดประตูรถเช่นกัน อิงฟ้ามองไปยังบอดี้การ์ดของเธอที่ถือกระเป๋าชุดชั้นในเซ็กซี่สำหรับให้ลูกค้าดู “พล ไปกัน” เธอเอ่ยบอกบอดี้การ์ดของเธอ แล้วเธอกดปุ่มที่รีโหมดปิดประตูรถ ก้าวเดินไปหาเดียร์แล้วจับมือเรียวของเดียร์ที่เย็นฉ่ำ “มือเย็นจัง ตื่นเต้นเหรอ” อิงฟ้าเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม “หนูไม่เคยมาบริษัทใหญ่โตแบบนี้ อย่างมากหนูแค่เดินแบบตามงานประมูลเพชรเท่านั้น” เดียร์เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงประหม่า “นั้นคนเยอะกว่านี้นะ เราไปเจอแค่คนๆ เดียวเท่านั้นเอง เดี๋ยวพี่จะเขาไปคุยกับเขาก่อน เดียร์แค่รอคำสั่งพี่แค่นั้น แล้วเดินออกมา” อิงฟ้าเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม แล้วเดินผ่านประตูบานเลื่อนเข้าไปในอาคาร และตรงไปประชาสัมพันธ์สาวที่นั่งด้วยกันสองคน “สวัสดีค่ะ ดิฉันชื่อ อิงฟ้า มั่งมีอุดมสุข ได้นัดคุณเหมราช เจริญกว้างไพศาลเอาไว้ค่ะ” อิงฟ้าเอ่ยบอกประชาสัมพันธ์ด้วยรอยยิ้ม “คุณอิงฟ้า รอสักครู่นะคะ” เลขาสาวฝั่งด้านขวาทรงที่อิงฟ้าและเดียร์ยืนอยู่เอ่ยบอกพวกเธอ และยกหูโทรศัพท์ของสำนักขึ้นมาและต่อสายไปยังเลขานุการหน้าห้องของประธานกรรมการ “คุณอิงฟ้ามาแล้วค่ะ...ค่ะ สวัสดี” เลขาสาวคนเดิมเอ่ยบอกกับปลายสายแล้ววางโทรศัพท์ มองมายังอิงฟ้าและเดียร์ด้วยรอยยิ้ม “คุณอิงฟ้าขอแลกบัตรประชาชนด้วยนะคะ” พนักงานสาวคนเดิมเอ่ยบอกอิงฟ้า “ได้ค่ะ” อิงฟ้าเอ่ยบอก เธอยกกระเป๋าแบรนด์เนมของเธอขึ้นมาวางบนเคาน์เตอร์ ล้วงหยิบกระเป๋าใส่ธนบัตร แล้วเปิดกระเป๋าธนบัตรส่งให้พนักงาน เธอสแกนบัตรผ่านเครื่องผู้ติดต่อ แล้วส่งคืนให้อิงฟ้าพร้อมกับบัตรบุคคลภายนอกให้อิงฟ้าสองใบ อิงฟ้าส่งให้เดียร์ “บุคคลภายนอกขึ้นได้แค่สองคนนะคะ ถ้ามากกว่าสองคนให้ทำหนังสือมา ที่นี่จะยุ่งยากนิดหนึ่งค่ะ ขออภัยในความไม่สะดวกค่ะ” พนักงานสาวเอ่ยบอก “พล ส่งกระเป๋ามา สันนายสองคนก็นั่งฉันอยู่ที่นั่งพักนะ” อิงฟ้าเอ่ยบอกบอดี้การ์ดทั้งสองที่สวมเสื้อสูทสีดำ “ครับคุณหนู” พลกับสันเอ่ยน้อมรับคำสั่งอย่างนอบน้อม พร้อมกับส่งกระลากให้เดียร์เป็นคนรากต่อ เพราะเดียร์เดินมาลากกระเป๋าด้วยตัวเอง “เรียบร้อยแล้วค่ะ” อิงฟ้าเอ่ยบอกพนักงานสาวด้วยรอยยิ้ม “เชิญค่ะ” พนักงานสาวเอ่ยบอกเธอ แล้วพาเธอเดินไปตรงแสกนบัตร แต่ว่ามีประตูข้างๆ ของผู้บริหาร ยามรักษาความปลอดภัยเปิดรอให้เธอและเดียร์เดินไปทางนั้น และกดลิฟต์อีกฝั่งสำหรับผู้บริหารใช้ในยามชั่วโมงเร่งรีบ ตอนนี้แปดโมงครึ่งพนักงงานทยอยเข้าอาคาร พนักงานสาวจึงเปิดลิฟต์ฝั่งนี้ให้อิงฟ้าขึ้นไปเหมราชมองอิงฟ้าด้วยรอยยิ้มแล้วจูบที่แก้มของเธอเบาๆ โดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว เธอใช้มือเรียวลูบโหนกแก้มที่เขาจูบเบาๆ“คุณนี่มัน” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“ผมมันน่ารักใช่ไหมล่ะ” เหมราชเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มกว้าง เธออยากจะมองบนใส่เขาสักครั้งกับความมั่นหน้าหาใครเปรียบจริงๆ ถึงเขาจะพูดแบบนี้ก็ไม่แปลก เพราะเขานั้นหล่อเบ้าหน้าฟ้าประทานจริงๆ“อยากอยู่ที่นี่ไม่อยากกลับไปโลกของความเป็นจริงเลย”อิงฟ้าเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ขณะที่นั่งในอ่างจากุชชี่ทรงกลม มือเรียวถือแก้วไวน์แดงที่ดื่มแล้ว ทอดสายตามองกระจกใสภายในห้องน้ำเห็นทะเลและชายหาดในยามค่ำคืน ส่วนสามีของเธอนั่งเปลือยเปล่าตรงข้ามเธอในมือหนาของเขาก็ถือแก้วไวน์ที่มีไวน์แดงอยู่ก้นแก้ว“คุณก็ไม่ต้องทำงานสิ ยกให้ผมทำงานคนเดียวก็ได้ ไม่ต้องโอนทรัพย์สินให้ผมเป็นเจ้าของกิจการ แต่ผมจะช่วยคุณทำงานเองดีไหม” เหมราชเอ่ยบอกเธอด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย เธอหันมามองใบหน้าเขาด้วยสายตาจริงจัง“ถึงฉันอยากอยู่ที่นี่ ฉันก็ยังอยากทำงานอยู่ คุณก็รู้ว่าฉันชอบและรักงานที่ฉันทำแค่ไหน” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง“ผมรู้ ผมเลยไม่บังคับคุณให้อยู่แต่ในบ้านไงล่ะ” เขาเอ่ยบอกเธอ“ข
หลังจากแต่งงานและฮันนีมูนที่พัทยาบ้านของเขาได้เดือนกว่าๆ เธอก็กลับมาทำงานที่บริษัทเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือย้ายเข้าไปอยู่กับเหมราชที่บ้านของเขา เธอก็ยิงทำงานขยันเช่นเดิม ทั้งไปคุยกับลูกค้าเพื่อขยายฐานลูกค้าจากในประเทศไปต่างประเทศ โดยมีเหมราชเป็นผู้สนับสนุนเธออีกแรงทำให้เธอมีรายได้เป็นกอบเป็นกำ นอกจากขยายตลาดขายของแล้ว เธอยังไลฟ์สดขายชุดชั้นในเซ็กซี่เช่นเดิม เธอมันจะเอาพริตตี้หรือนางแบบแนวหน้ามาช่วยเป็นแบบขายของ ทำให้เธอมีรายได้เดือนๆ หลายล้านบาท นอกจากขายชุดชั้นในแล้วยังขายขนมอีกต่างหาก จนแทบไม่มีเวลาให้เหมราชสามีของเธอเลยด้วยซ้ำ สามอาทิตย์มานี้เธอเองก็แทบไม่ได้เจอเหมราชเลย นอกจากโทรคุยกัน เหมราชเองก็มีงานไปดูกิจการของเขาเช่นกัน“โอ๊ย...จะไม่ทันนัดของคุณณิชาแล้ว ไม่น่าดูซีรี่ย์ถึงตีสี่เลย ทำให้ตื่นสายเนี่ย ดันมีรถมาเสียตรงแยกอโศกอีก” อิงฟ้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด ขณะที่วิ่งบนทางเท้าด้วยความเร่งรีบ“โอ๊ย!” เธอร้องด้วยความเจ็บ จมูกของเธอชนเข้ากับอกแกร่งอย่างจัง แต่ทว่ามือหนาประคองเธอเอาไว้ไม่ให้เธอล้มลงที่พื้น เธอจดจำน้ำหอมและกลิ่นกายของเขาได้ดีว่าเขาเป็นใคร“อิงฟ้า คุณจะรีบไปไหน” เหมราช
“อื้ม...” เขาร้องครางกระเส่าในลำคอ เธอหันใบหน้าไปหาเขาใช้มือเรียวโน้มคอเขาลงมาจูบริมฝีปากบางของเธอจูบอย่างเร่าร้อนและดูดดื่ม เธอจับดุ้นของเขาเสียบเข้าไปในร่องก้นของเธอช้าๆ “อ่า...อ๊ะ...อื้อ...!” เธอร้องครางกระเส่าแผ่วเบา เขาสวบดุ้นเข้าไปในร่องก้นลึกขึ้น เธอใช้มือยันผนังห้องน้ำ มือหนาขยำอกอวบอิ่มข้างหนึ่ง มืออีกข้างจับสะโพกของเธอดันเข้าไปลึกสุดลำ “อ๊ะ...อ๊ะ...อ่า...อึก...ฟัก...ฟัก...ฟัก...อ๊ะ!!!” เธอร้องครางกระเส่าเสียวแทบขาดใจ เขาขบกัดติ่งหูของเธอหนักๆ เธอกลับไม่รู้สึกเจ็บ เพราะเธอเสียวแทบขาดใจมากกว่า เขากระแทกใส่อย่างเร่าร้อนและดุดันไม่ต่างกับครั้งไหนๆ เธอยังรู้สึกอีกว่ามันขยายใหญ่ขึ้น ขณะที่เขากระแทกใส่มากในร่องก้น เธอเสียวจนปล่อยน้ำกามลดเรียวขาของเธอ มือเรียวข้างหนึ่งขยี้กลีบร่องหนักๆ “อ๊ะ...อ๊ะ...อ๊ะ...อร๊าย...ฮา...อ๊า...!” เธอครางแทบกรีดร้องออกมา เขาประคองเธอนอนลงบนร่างหนาของเขา โดยเขานอนบนพื้นห้องน้ำ เขาตอกดุ้นใส่ร่องก้นอย่างหนักหน่วง เธอหันใบหน้าไปหาเขาขณะที่ร้องครางกระเส่า “อึก...อื้อ...หยุด...หยุดก่อน...เหม...เหมราช...ฉัน...ฉันจะเสร็จอีกแล้ว” เธอเอ่ยบอกเขาด้วยน้ำเสียงคราง
บอดี้การ์ดของเหมราชเปิดประตูรถให้เธอ เธอก้าวลงจากรถสปอร์ตหรู เธอได้ยินเสียงทะเลจากคฤหาสน์หลังนี้ที่อยู่ติดริมทะเล หน้าบ้านของเขาติดถนนเลียบหาด หลังบ้านของเขาอยู่บนเนินสูงเห็นวิวทะเลสีคราม ด้านล่างเป็นชายหาดส่วนตัว บ้านหลังนี้ซื้อต่อจากมหาเศรษฐีเมื่อหลายสิบปีก่อน สุเมธพ่อของเหมราชเป็นคนซื้อเอาไว้ให้เทวีแม่ของเขา เขาจึงได้รับมรดกจากที่นี่ และยังมีหลายที่ที่พ่อและเขาซื้อเอาไว้ทั้งในประเทศและต่างประเทศ “อิงฟ้าคุณชอบที่นี่ไหม” เหมราชเอ่ยถามเธอ ขณะที่เธอเดินดูบริเวณบ้าน เดินผ่านสระว่ายน้ำในร่มที่อยู่ในตัวอาคาร และเดินผ่านไปยังอ่างจากุชชี่ที่อยู่ในโถงของบ้าน บ้านหลังนี้ปูนตบแต่งด้วยไม้แทบทั้งหลัง ด้วยพ่อของเขาเป็นคนที่ชอบไม้มาก โดยเพราะไม้สักขนาดพื้นกระเบื้องยังเป็นลายไม้ “ชอบค่ะ สีไม้สวยมากๆ เลย ฉันไม่เคยเห็นคฤหาสน์ที่ทำด้วยไม้และใช้กระเบื้องสีไม้มาก่อน” เธอเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม “พ่อกับแม่ของผมชอบไม้มากๆ ผมเลยให้คนดูแลไม้ที่ดีไม่ให้ผุพัง ถ้าชำรุดผมก็ให้พวกเขาซ้อมทันที และที่สำคัญพ่อและแม่ของผมเขามาฮันนีมูนที่นี่หลังแต่งงาน และยกที่นี่ให้แม่ของผม” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง เธอหันใบหน้าไป
“มั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอ ใจกล้ามากนะ” เสือเอ่ยถามกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย“ผมอยากจะแต่งงานกับอิงฟ้า” เหมราชเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง อิงฟ้าและเสือต่างตกใจพร้อมๆ กัน เพราะเหมราชไม่เคยปริปากเรื่องแต่งงานกับเธอแม้แต่ครั้งเดียว“เหม” เธอเอ่ยชื่อเหมราชด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เหมราชหันมามองเธอด้วยรอยยิ้มและจับมือเรียวของเธอแน่น“ฮา...ฮา...นายกล้ากว่าที่ฉันคิดไว้อีกนะ” เสือเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย“ยกเธอให้ผมเถอะ ผมสัญญาจะดูแลเธอเป็นอย่างดี ผมจะไม่ทำให้เธอเสียใจเป็นอันขาด ผมเป็นคนที่รักษาคำพูด คำพูดของผมเป็นคำศักดิ์สิทธิ์” เหมราชเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง“อิงฟ้า อยากแต่งงานกับเหมราชไหม พ่อเองไม่บังคับใดๆ ทั้งนั้น อยู่ที่การตัดสินใจของลูกเอง” เสือเอ่ยบอกอิงฟ้าลูกสาวของเขา“ทำไมคุณไม่บอกฉันเรื่องนี้ก่อน” เธอเอ่ยบอกเหมราชด้วยน้ำเสียงจริงจัง“ผมเป็นคนแบบนี้ คุณยังไม่ชินอีกเหรอ” เหมราชเอ่ยบอกเธอด้วยรอยยิ้ม เธอรู้สึกหน่ายใจกับผู้ชายคนนี้จริงๆ“ว่าอย่างไง อิงฟ้า” เสือเอ่ยถามเธออีกครั้ง“มาถึงขนาดนี้แล้ว หนูจะปฏิเสธเขาได้อย่างไรคะ หนูจะแต่งงานกับเหมค่ะ” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“ในเมื่อกล้าขอลูก
“คุณควรจะเสร็จแล้วนะ หรือว่าแค่นี้มันยังไม่พอสำหรับคุณอีกเหรอ” เขาเอ่ยถามเธอด้วยความสงสัย แล้วโอบกอดเรือนร่างบางของเธอ เธอเงยหน้ามองใบหน้าของเขา “ฉันอยากเสร็จพร้อมกับคุณ” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงหอบกระเส่าแผ่วเบา เขาเผยรอยยิ้มมองใบหน้าหวานของเธอที่เธอพูดแบบนี้ออกมา “ขอบคุณที่บอกผมนะ” เขาเอ่ยบอกเธอด้วยรอยยิ้ม แล้วดันเธอนอนหงายลงบนโซฟา จับเรียวขาของเธอทั้งสองข้างกระแทกดุ้นเข้าไปอย่างหนักหน่วง ตอกเน้นๆ หนักๆ เธอเองร้องครางกระเส่าแผ่วเบากลัวว่าใครจะมาได้ยินเสียงครางของเธอ เขาตอกเข้าไปจนลึกสุดลำ เธอและเขาจึงปล่อยน้ำกามออกมาพร้อมๆ กัน “แฮ่ก...แฮ่ก...” เธอร้องครางกระเส่าหายใจรวยรินด้วยความเหน็ดเหนื่อย มือเรียวรั้งเขามาจูบที่ริมฝีปากอย่างดูดดื่มและเร่าร้อน ราวกับเทพีลิลิธกำลังกระชากวิญญาณไปจองจำในนรกขุมที่ลึกที่สุด ไม่ช้าเธอก็เผยริมฝีปากออก แล้วกระชากปกเสื้อให้ใบหน้าของเขาใกล้กับเธอ “ถ้าคุณกล้าทิ้งฉันไปเหมือนครั้งนี้อีก ฉันจะฆ่าคุณจำไว้” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจังแกมข่มขู่ เขากลับเผยรอยยิ้มกว้างแล้วจูบที่โหนกแก้มของเธอหนักๆ “ผมจะจำเอาไว้” “ทำไมพวกเขายังไม่ออกมาอีก มีเรื่องอะไรกันหรือเป
หลังจากที่กินข้าวเสร็จเธอก็เข้ามายังห้องนอนที่แม่บ้านจัดเตรียมให้ เธอมองฟูกหนาที่อยู่บนพื้นลายไม้ทำให้เธอนึกถึงหนังญี่ปุ่นแนวซามูไรที่มีบ้านแนวนี้ แต่ที่บ้านหลังนี้มันอบอุ่นมากๆ เลย ทั้งที่อากาศหนาวจนติดลบเสียด้วยซ้ำ เธอคิดว่าควรเดินสำรวจบ้านหลังนี้สักหน่อยดีกว่า จะได้ย่อยอาหารไปในตัวด้วย เธอเลื่อ
จากสนามบินสุวรรณภูมิ ถึงสนามบินซัปโปโรใช้เวลาไปเกือบสิบสองชั่วโมงบนเครื่องบินส่วนตัวของเหมราชที่ซื้อมาจากบริษัทจากเยอรมัน สามารถประจุคนได้ประมาณห้าสิบคนรวมไปถึงนักบินสองคน สจ๊วตหนึ่งคน แอร์โฮตเตสอีกหนึ่งคนพวกเขาให้การบริการตลอดเที่ยวบิน และยังมีบอดี้การ์ดของเหมราชติดตามมายี่สิบคน บอดี้การ์ดของเธอไม
อิงฟ้าขับรถไปทางสะพานพระรามเก้าเลียบริมแม่น้ำ เธอจึงขับรถไปยังประตูรั้วอันลอยสีขาวตามที่เหมราชบอก เธอมองลอดเข้าไปเป็นคฤหาสน์หลังใหญ่มากเนื้อที่หลายสิบไร่ ยามรักษาความปลอดภัยหน้าบ้านเปิดประตูรั่วให้โดยทันที เพราะว่ายามเห็นเหมราชนั่งอยู่บนรถเธอ และเหมราชเองก็ไลน์บอกบอดี้การ์ดเอาไว้แล้ว เธอขับผ่านเขา
อิงฟ้าก้าวเดินออกจากการประตูบานเลื่อน หน้าอาคารสินธรธานีเธอมองเม็ดฝนที่ถาโถมลงมากระหน่ำ เธอกลับเผยรอยยิ้มมองเม็ดฝนใช้มือเรียวยื่นออกไปจากที่กำบังตัวตึก เธอวนคิดถึงแต่ใบหน้าหล่อเหลาของเหมราชตั้งแต่ออกจากห้อง นอกจากเขาจะหล่อเหลา แล้วยังสูงใหญ่อีกด้วย เขานี่แหละสเปคของเธอ เธออยากจะอยู่ให้นานกว่านี้ด้ว







