เด็กม.ปลาย

บรรยากาศยามเช้าของวันเปิดภาคเรียนเต็มไปด้วยความคึกคัก เอิงเอยก้าวเข้ามาในรั้วโรงเรียนด้วยความรู้สึกตื่นเต้น วันนี้เธอไม่ได้เป็นเด็กมัธยมต้นอีกต่อไปแล้ว แต่เป็นนักเรียนมัธยมปลายเต็มตัว ร่างเล็กดูน่ารักสมวัยในชุดนักเรียนเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาและกระโปรงสีกรมท่าที่ตัดเย็บอย่างประณีต

"ยัยเอย! ทางนี้ๆ"

เสียงใสแจ๋วของ ของขวัญดังขึ้น ก่อนที่เจ้าตัวจะวิ่งหน้าตั้งเข้ามากอดเพื่อนรักด้วยความคิดถึง โดยมีพราวฟ้าเพื่อนสนิทอีกคนเดินยิ้มหวานตามมาติดๆ

"เปิดเทอมวันแรกก็มาเช้าเหมือนเดิมเลยนะ"

พราวฟ้าเอ่ยทักทายพร้อมกับช่วยขยับคอเสื้อและจัดระเบียบเครื่องแบบให้เพื่อนอย่างใส่ใจ

"ม.สี่วันแรกทั้งที ก็ต้องตื่นเต้นเป็นธรรมดาแหละ มาๆ พวกเรามาถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระลึกกันหน่อยดีกว่า"

ของขวัญผู้รักการถ่ายรูปเป็นชีวิตจิตใจรีบชูสมาร์ตโฟนขึ้นมา หามุมรับแสงแดดอ่อนๆ ยามเช้า

เอิงเอยขยับเข้าไปยืนตรงกลางระหว่างเพื่อนรักทั้งสองคน เธอยิ้มกว้างให้กับกล้อง เผยให้เห็นฟันขาวสะอาดเรียงตัวสวยอย่างเป็นธรรมชาติโดยไร้ซึ่งเหล็กจัดฟัน รอยยิ้มหวานละมุนนั้นช่างเข้ากันได้ดีกับเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนที่ปล่อยยาวสยายคลอเคลียแผ่นหลัง ขับให้ใบหน้าจิ้มลิ้มดูสว่างสดใสและโดดเด่นสะดุดตายิ่งกว่าใคร

แชะ! !

หลังจากเช็กรูปจนเป็นที่พอใจ เอิงเอยก็กดเข้าแอปพลิเคชันอินสตาแกรม อัปโหลดรูปเซลฟี่ที่ถ่ายกับเพื่อนๆ ลงในหน้าโปรไฟล์ของตัวเอง พร้อมกับพิมพ์แคปชันสั้นๆ แต่น่ารักว่า

"ม.ปลายวันแรก ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ 🤍"

ขณะเดียวกัน ณ อีกซีกโลกหนึ่งซึ่งเวลาเดินช้ากว่าประเทศไทย.หงายชั่วโมง

เข็มนาฬิกาบนผนังห้องบอกเวลาเกือบเที่ยงคืน ร่างสูงใหญ่ของวายุในชุดนอนสีเข้มทิ้งตัวลงบนเตียงกว้างอย่างเหนื่อยล้า การใช้ชีวิตนักศึกษาในต่างแดนช่วงแรกๆ นั้นเต็มไปด้วยความวุ่นวายและการปรับตัว ทั้งเรื่องเรียนที่หนักหน่วงและการจัดการชีวิตส่วนตัวเพียงลำพัง

ชายหนุ่มยกมือขึ้นนวดขมับเบาๆ ก่อนจะเอื้อมไปหยิบสมาร์ตโฟนที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงมาเปิดดูความเคลื่อนไหวต่างๆ เป็นการผ่อนคลายสมองก่อนนอน นิ้วเรียวยาวเลื่อนหน้าจอไปเรื่อยเปื่อย กระทั่งจังหวะหนึ่งที่ปลายนิ้วของเขาชะงักกึก

ภาพของเด็กสาววัยสิบห้าปีในชุดนักเรียนมัธยมปลายปรากฏขึ้นบนหน้าจอ รอยยิ้มหวานที่ส่งผ่านมาทางรูปถ่ายพร้อมกับดวงตากลมโตเป็นประกาย ทำให้ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววเฉยชาและเหนื่อยล้า อ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัด

"ขึ้นม.ปลายแล้วสินะ..."

เสียงทุ้มพึมพำกับตัวเองเบาๆ ท่ามกลางความเงียบของห้องนอน มุมปากหยักลึกที่มักจะเรียบตึงอยู่เสมอ ค่อยๆ ยกโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา ทว่าเต็มไปด้วยความเอ็นดูอย่างปิดไม่มิด

มาเฟียหนุ่มกดดับเบิลคลิกที่หน้าจอเพื่อส่งหัวใจให้รูปภาพนั้นเงียบๆ โดยไม่ได้คอมเมนต์อะไรให้เป็นที่สังเกต เขานอนมองภาพว่าที่ ‘คู่หมั้น’ ตัวน้อยอยู่นานสองนาน ราวกับว่ารอยยิ้มสดใสของเธอที่ส่งข้ามซีกโลกมานั้น คือเครื่องชาร์จพลังงานชั้นดีที่ช่วยปัดเป่าความเหนื่อยล้าตลอดทั้งวันให้หายเป็นปลิดทิ้ง

ร่างสูงกดล็อกหน้าจอโทรศัพท์แล้ววางมันลงที่เดิม ก่อนที่ดวงตาคมจะค่อยๆ ปิดลงเข้าสู่ห้วงนิทรา... คืนนี้เขาคงฝันดีกว่าทุกคืนเพราะ ใบหน้าสวยๆของคนไกบที่เขาเพิ่งเห็นเมื่อครู่นั่นเอง