บทที่ 10 | น้องคนนี้เป็นใคร

ในระหว่างเดินทางออกจากเมืองซัวเถาสู่ประเทศไทยทั้งคู่เพลียหลับไปเพราะความเหนื่อยล้า ผ่านไปชั่วโมงกว่าๆ หิรัญก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นเขาค่อยๆ โน้มตัวลงจูบที่หน้าผากนูนของหญิงสาวอย่างแผ่วเบาแล้วกระซิบเรียกเธอเบาๆ ข้างใบหูขาว

" หลิน~ "

" อื้อ~ ถึงแล้วเหรอ "

" ครับ......แผลเป็นยังไงบ้าง "

เขาค่อยๆ สัมผัสที่แผลของเธออย่างแผ่วเบาเพราะกลัวมาหญิงสาวจะเจ็บและเขาก็คิดถูก ลี่หลินนิ่วหน้าลงเพราะรู้สึกเจ็บจี๊ดที่แผลเลือดสีแดงสดค่อยๆ ซึมออกมาผ่านเสื้อเชิ้ตสีขาว

" เลือดออก!! "

" ............... "

เสื้อเชิ้ตถูกปลดกระดุมแถวล่างออกอย่างรวดเร็ว แอร์โฮสเตสที่อยู่ใกล้ๆ รีบเอากล่องพยาบาลมาให้ชายหนุ่มทันที เขาจะค่อยๆ ทำแผลให้ลี่หลินใหม่อย่างเบามือมากที่สุด คนตัวเล็กเองก็เกร็งตัวสุดฤทธิ์เพื่อพยายามข่มความเจ็บเอาไว้

ประเทศไทย

23:00 น.

ใช้เวลาสามชั่วโมงโดยประมาณ เฟลิกซ์ แอร์ไลน์ก็แลนดิ้งถึงสนามบินในไทย หิรัญค่อยๆ ประคองลี่หลินออกจากสนามบินโดยมีพนักงานของสายการบินช่วยเข็นรถกระเป๋าตามมา ไม่นานรถตู้คันหรูของบ้านเลิศวชิกุลก็มาถึง

" สวัสดีครับนาย "

" เอ่อ! รีบเลย......ต้องไปโรงพยาบาล "

" เกิดอะไรขึ้นครับนาย!? " ดวงตาคมเบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อเขาสังเกตเห็นใบหน้าที่ซีดเซียวของหญิงสาวที่อยู่ในอ้อมแขนของเจ้านายหนุ่ม

" ยังไม่ตอบถาม....รีบไปก่อนไอ้ตะวัน "

" เอ่อ...ครับนาย "

ตะวันหันไปยิ้มให้กับเด็กสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ ผู้เป็นนายแต่แล้วสายตาคมก็สะดุดกับเสื้อเชิ้ตที่เปื้อนไปด้วยสีแดงสด เขารีบรับกระเป๋าของทั้งสองจากพนักงานแล้วยัดใส่ท้ายรถตู้ทันที ชายหนุ่มขับรถออกจากสนามบินอย่างรวดเร็ว ลี่หลินบีบมือหนาของหิรัญไว้แน่นเพราะยังรู้สึกเจ็บอยู่

" หลินไม่ไป!! "

" ได้ไง...เลือดออกซะขนาดนี้...ยังไงก็ต้องไปทำแผลใหม่ "

" คุณทำแผลให้หลินก็ได้....ไม่ต้องไปหรอก....นะ "

ดวงตาคู่สวยส่งสายตาอ้อนวอนชายหนุ่มสุดใจ มือเล็กกุมมือหนาของเขาไว้แน่นเพื่อยืนยันคำพูดของเธอ นัยน์ตาคมที่แข็งในตอนแรกอ่อนลงทันทีเมื่อเห็นคนตัวเล็กออดอ้อนดวงตากลมเป็นประกายจ้องมองชายหนุ่ม

" อ้อนขนาดนี้.......เอายังไงดีครับนาย "

" กลับบ้าน!!......โทรตามไอ้หมอด้วย "

" ครับนาย!! "

ชายหนุ่มระบายยิ้มออกมาอย่างชอบใจเมื่อเห็นท่าทีออดอ้อนหญิงสาวที่กำลังอ้อนวอนผู้เป็นนายของเขาสุดใจ หิรัญถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะกระชับอ้อมกอดให้แน่นมากขึ้น คนตัวเล็กซบออกของชายหนุ่มก่อนที่ดวงตากลมจะค่อยๆ ปิดลง

" นายพักผ่อนเถอะครับ.....ถึงบ้านแล้วเดี๋ยวผมเรียก "

" อื้ออ ขอพักสักนิดก็แล้วกัน "

ปากหยักได้รูปสัมผัสที่หน้าผากนูนของคนตัวเล็กอย่างแผ่วเบา ดวงตาคมค่อยๆ ปิดลงพร้อมกับมือหนาที่กระชับอ้อมกอดให้หญิงสาวแนบชิดตัวเขาให้มากขึ้น

บ้านเลิศวชิรกุล

01:00 น.

รถตู้คันหรูแล่นเข้าบ้านเลิศวชิรกุลช้าๆ ท่ามกลางบรรยากาศของบ้านที่เปิดไฟสว่างไปทั่วบริเวณเหล่าแม่บ้านที่อยู่ในชุดยูนิฟอร์มต่างออกมายืนรอต้อนรับผู้เป็นนายอย่างพร้อมเพรียง

" นายมาแล้ว "

" ดีใจออกหน้าเลยนะ ยัยบัว!! "

" มันก็เรื่องของฉัน......ป้าเกี่ยวอะไรด้วยจ๊ะ "

หญิงสาวโต้เถียงกับหัวหน้าแม่บ้านอย่างไม่ยอมน้ำเสียงใสพูดประชดประชันก่อนจะสะบัดหน้าหนีอย่างไม่ชอบใจแต่สายตาดันไปสะดุดกับผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างๆ นัยน์ตาสีดำของเขาฉายแววตักเตือนผู้หญิงตรงหน้า ดวงตากลมกลอกหลุกหลิกไปมาเพื่อหาทางหลบสายตาของชายหนุ่ม

" สวัสดีค่ะ / ครับ นาย "

" อื้ออ ไปพักกันได้แล้ว.......ป้าแสงอยู่ก่อนนะครับ "

เหล่าแม่บ้านและบอดี้การ์ดกล่าวทักทายผู้เป็นนายอย่างพร้อมเพรียง ลี่หลินส่งยิ้มให้ทุกคนอย่างเป็นมิตร มือหนาโอบกระชับคนตัวเล็กเอาไว้แน่นก่อนจะพาเดินเข้าบ้านไปโดยมีสายตาริษยามองหญิงสาวในอ้อมกอดของหิรัญอย่างไม่พอใจ

บ้านเลิศวชิรกุลถูกตกแต่งไปด้วยลายหินอ่อนสีขาวดำตัดสลับกันอย่างลงตัว เครื่องประดับและเฟอร์นิเจอร์ภายในบ้านถูกคลุมโทนให้เข้ากันทั้งหมด หิรัญค่อยๆ ประคองหญิงสาวตรงไปยังห้องนั่งเล่นขนาดใหญ่

" คุณผู้หญิงเป็นอะไรเหรอคะ?? "

" เรียกหลินดีกว่าค่ะ คุณป้า "

" ขอโทษค่ะ เดี๋ยวป้าไปเอาน้ำมาหาให้นะคะ "

ลี่หลินรีบปฏิเสธสถานะใหม่ที่ป้าแม่บ้านเรียกทันที เธอส่งยิ้มแห้งๆ ให้กับหญิงวัยกลางคนก่อนจะหันไปสบตากับชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างๆ เขาส่งยิ้มกลับมาให้ก่อนจะส่งมือหนาไปลูบศีรษะของคนตัวเล็กอย่างแผ่วเบา ไม่นานป้าแม่บ้านก็ยกถาดที่เต็มไปด้วยแก้วน้ำและของวางมาให้กับเจ้านายทั้งสอง

" มากันเหนื่อยๆ ทานอะไรรองท้องหน่อยนะคะ "

" ไอ้หมอมารึยังครับป้า "

" ตะวันกำลังออกไปรับค่ะนาย คุณหมอมีเวรดึกเลยปลีกตัวออกมาไม่ได้.......สงสัยต้องรออีกสักพักค่ะ "

" งั้นถ้าไอ้หมอมาแล้ว......ขึ้นไปตามผมนะครับ "

หิรัญดันตัวลุกขึ้นจากโซฟา เขาโน้มตัวลงมาประคองลี่หลินขึ้นช้าๆ ป้าแม่บ้านรีบเข้ามาช่วยผู้เป็นนายประคองหญิงสาวขึ้นชั้นสองตรงไปยังห้องนอนข้างๆ ห้องของชายหนุ่ม ดวงตาคมมองห้องทั้งสองสลับกันไปมาก่อนจะเปิดประตูห้องของตัวเองแล้วพาคนตัวเล็กเข้าไปในห้องของเขาท่ามกลางความสงสัยของป้าแม่บ้าน

" นายจะให้คุณหลิน....นอนห้องนี้เหรอคะ "

" ป้าแสงมีปัญหาเหรอครับ "

" เปล่าค่ะ "

ดวงตากลมฉายแววสงสัยขึ้นมาวูบหนึ่งแต่ก็ไม่ได้ถามชายหนุ่มออกไป น้ำเสียงที่หนักแน่นและเด็ดขาดรวมถึงสีหน้าที่จริงจังของหิรัญทำให้ป้าแม่บ้านตอบกลับผู้เป็นนายด้วยน้ำเสียงสั่นเล็กน้อย

" งั้นเดี๋ยวป้าช่วยคุณหลินเองค่ะ "

" ผมฝากด้วยนะครับ.........เดี๋ยวฉันมานะ "

เขาหันกลับมาบอกกับหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ ลี่หญิงพยักหน้ารับแล้วส่งยิ้มให้เขา ชายหนุ่มลูบผมของเธออย่างอ่อนโยนอีกครั้งก่อนที่เขาจะเดินออกไปทำธุระส่วนตัวอีกห้องหนึ่ง เสียงรถที่คุ้นเคยดังขึ้นชายหนุ่มรีบแต่งตัวแล้วลงไปหาเพื่อนของเขาทันที

" ไอ้รัญ!! ให้ตะวันไปรับมาด่วนมีอะไรวะ......แล้วนี่มึงกลับมาถึงตั้งแต่เมื่อไร "

" มึงจะให้กูตอบคำถามไหนก่อนดีครับเพื่อน "

" ทุกคำถาม!! "

เสียงทุ้มพูดออกมาอย่างหนักแน่น ดวงตาคมส่งสายตากดดันเพื่อนให้เปิดปากออกมา หิรัญส่ายหัวให้เพื่อนเล็กน้อยก่อนจะลากชายหนุ่มขึ้นชั้นสองเป็นจังหวะเดียวกันกับป้าแม่บ้านกำลังจะเปิดประตูเข้าห้องพอดี

" ป้าแสง!! "

" อ้าว!! นาย....... คุณหมอ สวัสดีค่ะ "

" สวัสดีครับ ป้าแสง........ใครเป็นอะไรครับทำไมต้องถือกล่องยามาด้วย "

" เอ่อ...คือ..... "

หิรัญรีบเดินสวนเข้าห้องด้วยสีหน้าที่แตกตื่นทันทีโดยมีคุณหมอและป้าแสงแม่บ้านเดินตามเข้ามาติดๆ นัยน์ตาคมเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นหญิงสาวนอนหลับอยู่บนเตียงของเพื่อน หิรัญโน้มตัวลงกระซิบเรียกคนตัวเล็กอย่างแผ่วเบาก่อนจะค่อยๆ สัมผัสตัวเธอ

" หลิน!! ทำไมตัวร้อนขนาดนี้ "

" ............... "

เสียงที่แตกตื่นของหิรัญทำให้คุณหมอรีบหยิบอุปกรณ์ขึ้นมาทันที ลี่หลินรีบคว้าแขนแกร่งของชายหนุ่มมากอดเอาไว้แน่น คนตัวเล็กดันตัวเข้าหาอกแกร่งของเขาจนแขนแกร่งต้องโอบกอดของหญิงสาวเอาไว้

" มันเกิดอะไรขึ้นว่ะ......แล้วน้องคนนี้เป็นใคร "

" มึงอย่าพึ่งถามได้ไหม.......ช่วยก่อน "

" น้องโดนอะไรมา......ตัวร้อนขนาดนี้มันไม่ใช่แค่เป็นไข้แน่ๆ ....ไอ้รัญ!! " เพียงมือหนาแตะลงที่ผิวขาวของเธอ เสียงทุ้มก็ตวาดถามเพื่อนอย่างไม่พอใจ

" หลินถูกยิง!! "

" ถูกยิง!!! "

เสียงทุ้มหลุดตะโกนออกมาด้วยความตกใจไม่ต่างจากป้าแม่บ้านที่รู้ความจริง คุณหมอชะงักไปสักพักก่อนจะเรียกสติกลับมา มือหนาดึงผ้าห่มออกจากตัวของหญิงสาวก่อนจะสังเกตเห็นว่าชุดของเธอมีสีแดงซึมออกมา หิรัญเมื่อเห็นเลือดเขารีบประคองลี่หลินให้นอนลงบนเตียงเหมือนเดิม ชายเสื้อยืดถูกเปิดขึ้นเล็กน้อยเพื่อให้เห็นบาดแผล

" ป้ากำลังจะเอานมมาให้แต่เห็นคุณหลินนอนตัวสั่นมากเลย......ป้าก็เลยถือวิสาสะทำแผลให้ค่ะ "

" กลับไปพักผ่อนเถอะครับ.......เดี๋ยวผมดูแลหลินเอง "

" ได้ค่ะนาย "

หญิงวัยกลางคนรีบวางกล่องยาลงบนโต๊ะข้างหัวเตียงแล้วรีบออกจากห้องนอนของผู้เป็นนายอย่างรวดเร็ว คุณหมอหนุ่มค่อยๆ แกะผ้าก็อซที่ปิดแผลอยู่ออกอย่างแผ่วเบา ลี่หลินที่ยังคงไม่ได้สตินิ่วหน้าลงเมื่อรู้สึกถึงความเจ็บ มือหนาค่อยๆ ลูบศีรษะของคนตัวเล็กอย่างปลอบใจ มือเล็กของหญิงสาวรีบคว้ามือหนาเข้ามากอดก่อนจะจิกเข้าที่มือของชายหนุ่มอย่างแรงเพื่อระบายความเจ็บ

" ฮึก! ป๊า!!......หลินเจ็บ "

" หลิน!! "

เสียงละเมอที่แผ่วเบาแต่ชายหนุ่มทั้งสองได้ยินอย่างชัดเจน มือหนาลูบใบหน้าของเธออย่างแผ่วเบาก่อนที่น้ำตาของหญิงสาวจะไหลลงมาโดนมือหนาของหิรัญ ชายหนุ่มค่อยๆ เช็ดมันออกจากแก้มทั้งสองข้าง การกระทำของเขาตกอยู่ในสายตาของเพื่อนสนิทอย่างทิมที่สังเกตเห็นถึงความผิดปกติของเพื่อน

" น้องแผลอักเสบ!!......กูจะฉีดยาแก้ไข้กับยาแก้อักเสบให้ "

" ขอบใจมาก "

เสียงทุ้มพูดออกมาอย่างแผ่วเบา หิรัญยังคงจับจ้องมองแต่หน้าของหญิงสาว สายตาที่เขามองเธอเต็มไปด้วยความสงสารและความห่วงใย คุณหมอทิมค่อยๆ บรรจงกดเข็มลงบนแขนของหญิงสาว ลี่หลินพยายามเบี่ยงตัวหลบหนีแต่ก็ถูกมือหนาของหิรัญกดแขนของเธอเอาไว้แน่นจนสามารถฉีดยาให้เธอได้

" เรียบร้อยแล้วใช่ไหม "

" เอ่อ!! เดี๋ยวพรุ่งนี้กูมาดูให้อีกครั้ง "

" ขอบใจมากนะมึง "

" กูไปนอนแหละ......มึงก็พักผ่อน.......พรุ่งนี้ค่อยคุยกัน "

หิรัญดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้คนตัวเล็กก่อนจะเดินไปส่งคุณหมอทิมที่ห้องนอนส่วนตัวที่อยู่สุดทางซ้าย หลังจากไปส่งเพื่อนชายหนุ่มก็เดินกลับมาที่ห้อง เขาค่อยๆ แทรกตัวเข้าไปในผ้าห่มผืนใหญ่ก่อนจะโน้มตัวลงจูบที่หน้าผากนูนของหญิงสาวอย่างอ่อนโยน ลี่หลินรู้สึกตัวรีบซุกเข้าหาอกแกร่งของเขาทันที