บทที่ 9 | เธออ่อนแอกับฉันได้เสมอ

" คุณหิรัญ~ "

" หลิน!!! "

เสียงใสที่แหบพร่าเรียกชายหนุ่มที่นั่งจับมือของเธออยู่อย่างแผ่วเบา ดวงตากลมกะพริบถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัสของสายตาให้กลับมาเป็นปกติ แขนแกร่งโอบไหล่ของเธอประคองให้นั่งพิงกับหมอนใบใหญ่

" ดื่มน้ำหน่อยนะ "

" ............... "

ลี่หลินพยายามกลืนน้ำอย่างยากลำบาก เขาค่อยๆ วางแก้วน้ำลงข้างเตียง ผมยาวสีดำถูกรวบไว้ข้างหน้าก่อนที่หิรัญจะค่อยๆ สวมสร้อยหยกคืนให้กับหญิงสาว มือหนาเกี่ยวปอยผมที่ปกปิดใบหน้าสวยของเธอออกเล็กน้อย

" ฉันแค่รับฝาก "

" ............ "

น้ำใสร่วงหล่นลงแก้มทั้งสองทันทีที่เห็นสร้อยหยกหิรัญโอบกอดเธอเอาไว้แน่นปล่อยให้ลี่หลินปลดปล่อยน้ำตาออกมา แขนเรียวรวบกระชับอ้อมกอดจากชายหนุ่มและปล่อยเสียงสะอื้นออกมาอย่างไม่อาย

" คุณหนู!!! "

" .............. "

หิรัญกำลังดันตัวออกจากอ้อมกอดเมื่อได้ยินเสียงของจิงไป๋แต่หญิงสาวกลับกระชับกอดให้แน่นกว่าเดิม เธอกลั้นเสียงสะอื้นให้เบาลง ชายหนุ่มเลยรู้ได้ทันทีว่าคนตัวเล็กไม่อยากให้ใครเห็นความอ่อนแอของเธอ

" คุณไป๋ออกไปก่อนนะครับ.....ผมขออยู่กับหลินก่อน "

" อ่อ! ได้ครับ "

จิงไป๋ยอมเดินออกจากห้องไปอย่างว่าง่าย หิรัญยังคงโอบกอดหญิงสาวเอาไว้แน่น เมื่อรู้สึกว่าลี่หลินผ่อนคลายลงแล้ว มือหนาค่อยๆ ดันตัวเองออกจากอ้อมกอดแต่คนตัวเล็กก็กลับดึงเข้ามากอดเหมือนเดิมอีกครั้ง

" ไม่เอา!!หลินไม่อยากให้ใครเห็นน้ำตา....ขออยู่แบบนี้อีกนิดได้ไหม "

" เธออ่อนแอกับฉันได้เสมอ...จำไว้นะหลิน "

" ขอบคุณนะคะ "

เสียงสะอื้นกลับมาอีกครั้งเมื่อได้รับสัมผัสจากมือหนาที่กำลังลูบศีรษะของเธออย่างแผ่วเบา มือเล็กค่อยๆ ปล่อยชายเสื้อของชายหนุ่มออกเมื่อเสียงสะอื้นเบาลง คนตัวเล็กยังคงก้มหน้าไม่ยอมสบตากับชายหนุ่ม มือหนาทั้งสองค่อยๆ ช้อนใบหน้าของลี่หลินขึ้นช้าๆ ก่อนจะเช็ดน้ำตาออกจากแก้มทั้งสองข้างอย่างอ่อนโยน

" หลินโอเค...ฮึก...ยังไหว "

" ยังเจ็บแผลอยู่ไหม "

" ......นิดหน่อยค่ะ "

เธอพยักหน้าก่อนจะตอบชายหนุ่มออกไปด้วยน้ำเสียงที่ยังคงสั่นเครือ ปอยผมที่หล่นลงมาถูกเกี่ยวขึ้นทัดหูทั้งสองข้าง เขามอบจูบที่แสนหวานให้คนตัวเล็กแล้วดึงเธอเขามากอดอีกครั้ง แขนเรียวโอบกอดเขาไว้แน่นเช่นกัน

ณ. บ้านตระกูล หยวน

" ลื่อว่ายังไงนะ "

" คุณเฉิงถูกยิงครับนาย.......ผมจะแจ้งนายตั้งแต่เมื่อคืนแล้วแต่ไม่กล้ารบกวนครับ "

" ไหนเอาข่าวมาดูสิ "

ไอแพดถูกส่งให้กับผู้เป็นนายอย่างรวดเร็ว นัยน์ตาคมไล่อ่านข่าวทุกบรรทัดอย่างตั้งใจ จู่ๆ คิ้วหนาก็ขมวดเข้าหากันทันทีเมื่อเห็นรายละเอียดของข่าว หยวนเจียวางไอแพดลงก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาใครบางคน ชายสูงวัยรอสายอยู่พักใหญ่ก่อนที่คนปลายสายจะยอมรับ

" ครับ!! คุณหยวนเจีย "

" ลื่อเห็นข่าวแล้วใช่ไหม.......อาหลินอยู่ไหน.........ในข่าวบอกว่าอีหายตัวไป "

" ผมไม่ทราบครับ........รู้แค่ว่ารถของนายท่านถูกลอบยิง "

" ลื่ออย่ามาเฉไฉ.......ลื่อเป็นคนสนิทของอาเฉิง........จะไม่รู้ได้อย่างไร "

" แล้วแต่คุณหยวนเจียจะคิดเลยครับ.......แค่นี้ก่อนนะครับ ผมมีงานต้องทำ "

ปลายสายกดตัดสายของหยวนเจียทันทีที่เขาพูดจบ มือหนากำโทรศัพท์เครื่องหรูของตัวเองเอาไว้แน่นก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะอย่างแรง สีหน้าของชายสูงวัยเผยให้เห็นถึงความไม่พอใจที่ปลายสายพูดปฏิเสธทุกคำถามของเขา

" นายครับ! มีตำรวจมาขอพบ "

" ให้มันเข้ามา "

ชายหนุ่มรีบออกจากห้องทันที เมื่อสิ้นคำสั่งของเจ้านาย หยวนเจียดันตัวขึ้นจากเก้าอี้ทำงานอย่างหัวเสีย ชายสูงวัยเดินลงมายังห้องนั่งเล่นชั้นล่างก็พบกับตำรวจแต่งเต็มยศสองคนกำลังนั่งรออยู่โดยมีแม่บ้านกำลังเอาน้ำมาให้

" พวกลื่อจะมาถามเรื่องที่จางเฉิงถูกยิงใช่ไหม "

" ครับ!! คุณสองคนมีปัญหากันอยู่ไม่ใช่เหรอ "

" มีปัญหา!! ก็คุยกันสิ.....อั้วไม่มีความจำเป็นต้องลอบยิง......แล้วคนอย่างหยวนเจีย.....ต้องต่อหน้าไม่ใช่เป็นหมาลอบกัด!!! "

เสียงทุ้มพูดออกมาอย่างเดือดดาล นัยน์ตาทั้งสองของหยวนเจียเต็มไปด้วยรังสีอำมหิตจับจ้องนายตำรวจทั้งสองอย่างไม่พอใจ สองหนุ่มในชุดเต็มยศถึงกับกลืนน้ำลายลงคอกันอึกใหญ่เมื่อเห็นสายตาที่ไม่เป็นมิตรของเจ้าของบ้าน เอกสารเกี่ยวกับคดีถูกวางไว้บนโต๊ะก่อนที่มือหนาจะหยิบไปดู

ณ. บ้านตระกูล หยาง

" ใช่คนของเรารึเปล่า "

" ยังไม่แน่ใจครับนาย.......ตอนนี้ที่บริษัท จาง กำลังวุ่นวายเลยครับ "

" กำชับคนของเราให้ดี.......อย่าให้ไอ้แก่เฉินจับได้เด็ดขาด "

" ครับนาย!! "

มือหนาวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะ ก่อนจะหยิบไอแพดขึ้นมาอ่านข่าวจางเฉิงต่อ คำสั่งที่แสนจะเรียบนิ่งทำให้ลูกน้องคนสนิทรีบออกไปทำตามคำสั่งทันที ' พี่เฉิง....ลื่อไว้ใจคนผิดแล้ว ' ชายหนุ่มสบถออกมาแสนเบามือหนายกโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาคนสนิทที่ทำงานในบริษัท จาง คอร์ปอเรชั่น

" ในบริษัทเป็นยังไงบ้าง "

" กำลังวุ่นเลยเฮีย......ตอนนี้คุณเฉินเรียกทุกฝ่ายประชุมด่วน "

" จิงไป๋โดนเรียกด้วยรึเปล่า "

" คุณจิงไป๋มาก่อนเพื่อนเลย......สีหน้าเคร่งเครียดด้วยนะ.......ตอนนี้คุณเฉินกำลังสอบสวนเลยเพราะคุณจิงไป๋แกเป็นคนสนิทของคุณเฉิง "

" คุยอะไร.....รู้รึเปล่า?? "

" .........ค่อยว่ากันนะเฮีย เดี๋ยวอั้วโทรกลับ "

คนปลายสายนิ่งไปสักพักก่อนจะรีบวางสายจากหยางเฟิงไป ' ตระกูลจางถ้าไม่มีจางเฉิงคงจะแย่น่าดู ' ชายหนุ่มแสยะยิ้มออกมาอย่างสะใจ มือหนารีบเปิดดูหุ้นของบริษัท จาง คอร์ปอเรชั่นที่ตอนนี้กำลังตกฮวบอย่างรวดเร็ว

บริษัท จาง คอร์ปอเรชั่น

" เราจะทำยังไงกันดีครับ ท่านรอง.....ตอนนี้หุ้นของเราตกมากเลยนะครับ "

" เราต้องหาใครขึ้นมารักษาการตำแหน่งของท่านประธานก่อนนะครับ "

จางเฉินมีสีหน้าที่เคร่งเครียดเป็นอย่างมาก มือหนากุมขมับของตัวเองเหมือนหมดหนทางที่จะแก้ไข เหล่าผู้ถือหุ้นและผู้บริหารคนอื่นๆ ก็ต่างพากันสาดคำถามใส่รองท่านประธานเต็มที่ไม่ต่างจากเสียงโทรศัพท์ของบริษัทที่ยังคงดังอย่างต่อเนื่องจากพวกนักข่าวที่รุมโทรเข้ามา

บ้านพักจิงไป๋

" คุณหนู คุณหิรัญ!!!! "

" มีอะไรครับคุณไป๋??? "  เขาหันกลับมาถามอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงเรียบ

" คุณทั้งสองต้องรีบไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้ " น้ำเสียงแตกตื่นที่มาพร้องกับสีหน้าเป็นกังวล

" ............ "

ถ้วยข้าวต้มชามใหญ่ถูกวางลงบนโต๊ะข้างหัวเตียงทันที เมื่อได้ยินเสียงที่แตกตื่นของจิงไป๋ หิรัญและลี่หลินมองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจในสิ่งที่ชายกลางคนพูดออกมา

" ผมเตรียมรถไว้แล้ว.....รีบเลยครับ...ก่อนที่พวกมันจะมาถึง "

" อาไป๋!! ใจเย็นๆ ก่อนสิคะ......นี้มันเรื่องอะไรทำไมต้องรีบขนาดนี้ "

" ไม่มีเวลาอธิบายครับคุณหนู......คุณท่านสั่งเอาไว้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น....คุณหนูต้องไปอยู่กับคุณหิรัญ!! "

" .......... "

ลี่หลินขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจแต่ก็ต้องยอมทำตามคำสั่งของจิงไป๋อย่างเลี่ยงไม่ได้ หิรัญรีบประคองหญิงสาวลงจากเตียงอย่างแผ่วเบา มือเล็กกดแผลที่ถูกยิงเอาไว้ก่อนจะค่อยๆ พยุงตัวออกจากบ้าน

" หลินไหวไหม "

          เขาเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง สีหน้ารวมถึงแววตาของหิรัญเต็มไปด้วยความห่วงใย มือหนาที่ประคองเอวบางกระชับเอาไว้อย่างหลวมๆเพราะกลัวว่าจะกระทบแผลของเธอ

" ช้าๆ นะ "

" ค่ะ!! "

กระเป๋าใบใหญ่ของลี่หลินที่จิงไป๋แอบเอาออกมาได้ถูกใส่ท้ายรถไว้อย่างเรียบร้อย หิรัญโทรบอกกับลูกน้องคนสนิทที่อยู่ประเทศไทยให้รอรับพวกเขาทันที

" คุณหิรัญ!! ผมขอคุยกับคุณหน่อยครับ "

" ได้ครับคุณหมอ "

ชายหนุ่มค่อยๆ ประคองหญิงสาวขึ้นรถอย่างแผ่วเบาเพื่อไม่ให้แผลที่ถูกยิงของเธอได้รับการกระทบกระเทือนก่อนจะรีบไปคุยกับคุณหมอเพื่อนของจิงไป๋

" มีอะไรเหรอครับ?? "

" ช่วงนี้อย่าปล่อยให้คุณหลิน เธออยู่คนเดียวนะครับ....ผมกลัวว่าเธอจะทำอะไรในสิ่งที่เราคาดไม่ถึง "

" หมายความว่ายังไงครับ?! "

" คุณหลิน! เธอสูญเสียคุณพ่อที่รักมากที่สุดไปแบบกะทันหันและต่อหน้า....ผมกลัวว่าเธอจะคิดโทษตัวเอง.....และจะ..... "

" ผมจะไม่ให้เรื่องนั้นเกิดขึ้นแน่นอน.....ขอบคุณนะครับ "

คุณหมอที่ยังพูดไม่จบหิรัญก็สวนขึ้นทันที เขาหันกลับไปมองใบหน้าสวยของหญิงสาวที่อยู่ในรถอีกครั้งก่อนจะหันมาตอบคุณหมออย่างหนักแน่น คุณหมอจับมือของชายหนุ่มไว้แน่นอย่างเชื่อใจเขา

" โชคดีนะครับ "

" ขอบคุณอีกครั้งนะครับ "

ลี่หลินส่งยิ้มให้คุณหมออย่างขอบคุณ มือเล็กปาดน้ำตาออกอย่างลวกๆ เพื่อไม่ให้ใครเห็นถึงความอ่อนแอของเธอ ชายหนุ่มรีบคว้าตัวหญิงสาวเข้าสู่อ้อมกอดทันที

ณ.สนามบินนานาชาติ

รถยนต์คันสีดำสนิทวิ่งแล่นเข้าทางด้านหลังของสนามบินตรงไปยังที่ทำการของสายการบิน เฟลิกซ์ แอร์ไลน์ หนึ่งในธุรกิจของหิรัญกระเป๋าสองใบใหญ่ถูกส่งมอบให้เจ้าหน้าที่ได้นำขึ้นเครื่อง

" คุณหนู! ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ.....ผมจะจัดการเรื่องงานศพของคุณท่านเอง "

" หลินขอกระดูกของป๊าได้ไหม?? "

" ได้สิครับ! เดี๋ยวผมจะแอบส่งไปให้นะ "  เขาส่งยิ้มให้เธอเป็นการให้กำลังใจ

" ขอบคุณค่ะ อาไป๋ "

" โชคดีนะครับ....คุณหนู "

จิงไป๋กระชับมือเล็กของหญิงสาวไว้แน่นก่อนจะยอมปล่อยมือเธอ คนตัวเล็กส่งยิ้มให้ชายกลางคนอีกครั้งก่อนจะหันเข้าซบอกแกร่งของชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆ มือหนาลูบศีรษะของลี่หลินอย่างแผ่วเบา เขายิ้มให้กับจิงไป๋อีกครั้งก่อนที่จะแยกย้ายกันไป หิรัญโอบกอดหญิงสาวก่อนจะพาขึ้นเครื่องบินของบริษัทตัวเองเพื่อจะได้ไม่ต้องตรวจสอบอะไรมากมาย เครื่องบินถูกเทคออฟออกจากสนามบินทันทีเมื่อถึงเวลา