บทที่ 8 | พ่อเลี้ยง

" คุณไป๋!!...... "

" ผมพอจะทราบแล้ว คุณมาตามโลเคชั่นที่ผมส่งให้เดี๋ยวนี้เลยนะครับ ผมรออยู่ "

" ครับ "

หิรัญกดวางสายจากจิงไป๋ทันทีก่อนจะรีบเอาโทรศัพท์ให้กับคนขับแท็กซี่ได้ดูโลเคชั่นที่ฝ่ายนั้นส่งมา แขนแกร่งยังคงโอบกอดหญิงสาวเอาไว้แน่น มือหนากดบาดแผลห้ามเลือดที่ยังคงไหลอยู่อย่างต่อเนื่อง ไม่นานรถแท็กซี่ก็มาถึงบ้านพักของจิงไป๋ที่อยู่ห่างไกลออกไปจากตัวเมืองมากอยู่ ชายวัยกลางคนรีบมารับทั้งคู่ทันทีก่อนจะเคลียร์ค่าใช้จ่ายให้เรียบร้อยเป็นการปิดปากของแท็กซี่

" ทางนี้เลยครับ "

" ผมไม่รู้ว่าหลินถูกยิงกี่นัด "

" ไม่ต้องห่วงเดี๋ยวผมดูแลเองครับ "

ชายหนุ่มอุ้มหญิงสาวเข้าห้องตามชายวัยกลางคนไปทันทีโดยมีจิงไป๋เดินตามไปติดๆ เขาค่อยๆ วางลี่หลินลงบนเตียงที่ใช้สำหรับเตรียมผ่าตัดอย่างเบามือมากที่สุดก่อนจะออกมารอนอกห้องปล่อยให้เพื่อนของจิงไป๋ที่เป็นหมอทำการรักษาได้สะดวก ใบหน้าหล่อเกิดอาการเคร่งเครียดจนเห็นได้ชัด มือหนาที่เปื้อนไปด้วยเลือดกุมเข้าหากันแน่นอย่างวิตกกังวล

" ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ เพื่อนผมเป็นอาจารย์หมอยังไงคุณหนูก็ปลอดภัย "

" มันเกิดอะไรขึ้นครับ คุณช่วยบอกผมไปไหม "

" เราไปคุยกันในห้องทำงานของผมดีกว่าครับ "

" งั้นไปเลยครับ "

หิรัญหันกลับไปมองห้องที่ใช้ผ่าตัดอีกครั้ง ใบหน้าหล่อแสดงออกมาอย่างกังวลก่อนจะเดินตามจิงไป๋ไปที่ห้องทำงานที่อยู่ขวาสุดของบ้าน ชายวัยกลางคนถือกุญแจเดินตรงไปยังตู้เซฟที่แอบซ่อนอยู่ภายในชั้นหนังสือ เขากดรหัสผ่านอยู่สักพักก่อนจะหยิบซองเอกสารออกมาหลายซอง

ณ.บ้านตระกูลจาง

" ป๊า!! แย่แล้ว "

" อะไรของลื่อ โวยวายเสียงดัง "

" เปลี่ยนๆ มีข่าวด่วน "

หยุน รีบวิ่งเข้ามาในห้องนั่งเล่นด้วยสีหน้าตื่นตระหนกเป็นอย่างมาก มือหนารีบคว้าแย่งรีโมทจากมือของจางเฉินด้วยความรวดเร็วก่อนจะกดเปลี่ยนช่องไปยังช่องถ่ายทอดข่าวด่วน

 ' เกิดเหตุกราดยิงอย่างอุกอาจ บริเวณทางเข้าบ้านตระกูลจาง ตำรวจพบศพของนายจางเฉิงและนายจงคนขับรถถูกยิงเสียชีวิตทั้งคู่ ในรถยังพบกระเป๋าและบัตรประจำตัวของจางลี่หลินลูกสาวเพียงคนเดียวของจางเฉิงแต่ยังไม่พบร่างของเธอ ตอนนี้ตำรวจยังไม่ทราบคนก่อเหตุ '

" อาเฉิง อาหลิน!! "

" ทำยังไงกันดีป๊า อาเจ็กอีเสียไปแบบนี้แล้วอาหลินอีอยู่ไหน "

ในระหว่างที่ทั้งสองกำลังดูข่าวอยู่นั้น จู่ๆ เสียงของรถตำรวจก็วิ่งแล่นเข้ามาในบ้าน แม่บ้านรีบวิ่งออกไปรับหน้าทันที จางหยุนและจางเฉินที่มีสีหน้าเคร่งเครียดเป็นอย่างมากเดินออกจากห้องนั่งเล่นมารับคุณตำรวจที่กำลังเดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับแม่บ้าน

" เชิญนั่งก่อนสิครับ สารวัตร "

" คุณทั้งสองคงได้เห็นข่าวแล้ว....งั้นช่วยให้การที่เป็นประโยชน์ด้วยนะครับ "

" ก่อนที่พวกเราจะให้การ..........คุณสารวัตรบอกได้ไหมครับว่าหลานสาวของผมอยู่ไหน "

" นั้นสิครับ น้องผมจะปลอดภัยไหมแล้วพวกไหนเป็นใครรู้รึยัง "

หยุนและเฉินต่างแยกกันถามคำถามใส่คุณตำรวจอย่างใจร้อน ทั้งสองส่งสายตากดดันมาให้คุณตำรวจทั้งสามนายที่นั่งอยู่ไม่ไกลกัน คุณตำรวจทั้งหมดก้มหน้าลงอย่างไร้คำตอบ

ปึง!เสียงทุบโต๊ะดังขึ้นเมื่อคุณตำรวจต่างพากันส่ายหน้าเป็นคำตอบ จางเฉินพูดออกมาอย่างหัวเสียกับการทำงานไร้คุณภาพ

" หมายความว่ายังไง พวกคุณเป็นตำรวจ.....แล้วอย่างนี้หลานของผมจะเป็นตายยังไงก็ไม่มีทางรู้สินะ "

" ใจเย็นๆ นะครับ คุณเฉิน......ตอนนี้ทางเรากำลังตามหาคุณจางลี่หลินอย่างสุดความสามารถแน่นอนครับ....แต่ผมต้องขอให้พวกคุณช่วยพวกเราอีกแรงโดยการตอบทุกอย่างที่พวกคุณรู้แค่นั้น "

" ก็ถามมาเร็วๆ สิ....จะได้เอาเวลาไปตามล่าคนที่มันยิงน้องชายกับหลานสาวของฉัน "

ชายสูงวัยตะคอกใส่อย่างหมดความอดทนให้กับคุณตำรวจทั้งหมดที่นั่งอยู่ในห้อง หยุนบีบมือของพ่อเบาๆ อย่างปลอบใจก่อนที่ตำรวจจะเริ่มสอบถามเกี่ยวกับเรื่องต่างๆ ของจางเฉิงและจางลี่หลิน

" ถึงผมกับจางเฉิงจะคนละแม่...........แต่ผมก็ไม่เคยคิดจะฆ่าน้องชายและหลานสาวของผมหรอกนะ "

" งั้นคุณคิดว่า......คุณจางเฉิงมีศัตรูที่ไหนบ้างรึเปล่า "

" คุณสารวัตรก็พูดอะไรออกมาง่ายๆ นะครับ........คนอย่างพวกเรามีศัตรูทางธุรกิจตั้งเยอะไม่รู้หรอกว่าใครเป็นคนทำ "

สารวัตรพยักหน้าอย่างเข้าใจ ดวงตาคมมองสำรวจไปรอบๆ บ้านของตระกูลจางเพื่อหาสิ่งผิดปกติ จางเฉินลุกขึ้นจากโซฟาอย่างโมโหกับพฤติกรรมของตำรวจหนุ่มคนนี้ เขายืนเท้าเอวอย่างไม่พอใจเมื่ออีกฝ่ายรู้ตัวก็ขอโทษออกมาก่อนจะขอตัวกลับทั้งหมดเมื่อได้สอบถามทั้งหมดแล้ว

" ส่งคนของเราออกมาตามหาอาหลิน ส่วนลื่อไปดูที่เกิดเหตุ "

" แล้วป๊าไม่ไปเหรอ?? "

" อั้วจะไปดูอาเฉิง!! "

ดวงตาคมยังคงจับจ้องรถตำรวจที่แล่นออกจากตัวบ้านไปอย่างไม่ละสายตา ชายสูงวัยออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความดุดันก่อนจะเดินออกจากห้องนั่งเล่นไปด้วยสีหน้าที่ตึงเครียด

บ้านพักของจิงไป๋

" คุณจะบอกว่า.......คุณเฉิงถูกลอบฆ่าตั้งแต่หลินอายุสิบห้าเหรอครับ "

" ครับ!! ตอนนั้นคุณท่านกำลังจะส่งคุณหนูไปหาคุณพอดี.....แต่โชคยังเข้าข้างที่ตอนนั้นยังสามารถเอาชีวิตรอดมาได้.....คุณท่านได้ทำเรื่องยกคุณหนูให้คุณเรียบร้อยแล้ว..........ผมไม่คิดเลยว่าต้องเอามันออกมาใช้ "

จิงไป๋ยื่นเอกสารสำคัญให้ชายหนุ่มได้ดูชัดๆ ลายเซ็นของจางเฉิงถูกเซ็นลงกระดาษอย่างเรียบร้อยเหลือเพียงลายเซ็นรับรองของหิรัญก็เท่านั้น ชายหนุ่มดูเอกสารทั้งหมดก่อนจะยอมเซ็นตกลงรับลี่หลินเป็นลูกบุญธรรม

" ผมรู้ครับว่าคุณกำลังสับสนแต่เพื่อให้ทุกอย่างเป็นความลับ.......คุณหนูจะต้องออกไปจากที่นี่ในฐานะลูกเลี้ยงของคุณ "

" .............. "

" ตอนนี้เรายังไม่รู้ว่าคนที่ลอบฆ่าท่านประธานจะใช่คนเดียวกันกับเมื่อครั้งนั้นหรือไม่....แต่เราต้องไม่ประมาท.......ถ้าพวกนั้นรู้ว่าคุณหนูยังไม่ตายมันต้องตามล่าจนกว่ามันจะแน่ใจว่าคุณหนูตายจริง!! "

" มันจะตามล่าหลินทำไม?? "

" ผมยังบอกอะไรคุณไม่ได้มาก....รู้แค่ว่านับตั้งแต่ตอนนี้จางคอร์ปอเรชั่นจะเปลี่ยนไป "

คำพูดของจิงไป๋ทำให้หิรัญคิดตามอย่างรวดเร็ว เขาพยักหน้าเข้าใจในสิ่งที่ชายกลางคนพูดออกมา มือหนาเขียนชื่อใหม่ของลี่หลินให้จิงไป๋ไปจัดการเรื่องเอกสารให้สมบูรณ์ถึงแม้ว่าจะเป็นการปลอบขึ้นมาใหม่ก็ตาม

" แล้วคุณรู้ได้ยังไงครับ....ว่ามีคนลอบยิง "

" ตอนนั้นผมก็กำลังคุยโทรศัพท์กับท่านประธานเหมือนกัน ได้ยินทุกอย่าง "

จิงไป๋ตอบคำถามของชายหนุ่มอย่างไม่ลังเล มือหนารวบเอกสารทุกอย่างใส่ซองก่อนจะเดินออกจากห้องไป หิรัญรีบไปรอคนตัวเล็กที่หน้าประตูห้องอย่างใจจดใจจ่อ ' เธอห้ามเป็นอะไรเด็ดขาดนะหลิน ' เขาก้มหน้าลงแล้วสบถออกมาเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นอีกครั้งเมื่อรู้สึกว่ามีอะไรมาโดนตัว

" ตอนนี้คุณหนูจะไม่ได้ชื่อว่า จางลี่หลินแต่จะเป็น รมิตา เลิศวชิรกุลแทน.......ถ้าคุณหนูแข็งแรงขึ้นคุณต้องพาเธอออกไปจากที่นี่ทันที "

" เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วง ผมสามารถพาหลินกลับไปด้วยได้แน่นอน "

" ผมเชื่อใจคุณเหมือนที่ท่านประธานเชื่อใจ........ส่วนทางนี้ผมจะช่วยจัดการเอง "

" ขอบคุณมากๆ ครับ "

จิงไป๋ยื่นพาสปอร์ตเล่มใหม่และเอกสารส่วนตัวของลี่หลินให้กับหิรัญพร้อมด้วยแฟ้มเอกสารต่างๆ ที่จางเฉิงสั่งเอาไว้ให้กับชายหนุ่มทั้งหมด เขารับมันมาก่อนจะวางลงข้างๆ ตัวแล้วหันกลับไปสนใจที่ห้องผ่าตัดรอลุ้นว่าเมื่อไรคุณหมอจะออกมาบอกข่าวดีโดยมีจิงไป๋นั่งรออยู่ข้างๆ