บทที่ 7 | ไปจากที่นี่

เช้าของวันแข่งคัดเลือกนักกีฬาฟันดาบเพื่อเข้าไปเก็บตัวฝึกซ่อมในการแข่งขันในรายการใหญ่ๆ ของทีมชาติ เหล่านักกีฬาทุกรุ่นต่างมารวบตัวกันที่โรงยิมขนาดใหญ่ของเมืองซัวเถา

" หลิน! คุณหิรัญเขาจะมาเชียร์แกไหม "

" ไม่รู้!! ป๊าบอกช่วงนี้เขายุ่งๆ เรื่องสร้างคาสิโน่...ไม่น่าจะมีเวลามาหรอกมั้ง "

อันหมิงเพื่อนสาวคนสนิทมาร่วมเชียร์ลี่หลินทุกรอบ สองสาวนั่งคุยกันพักใหญ่ไม่นานการแข่งขันคัดเลือกตัวแทนเข้าทีมชาติก็ได้เริ่มขึ้น

" สู้ๆ นะ หลิน "

" ขอบคุณนะ ^ _ ^ "

อันหมิงสวมกอดลี่หลินเพื่อให้กำลังใจเพื่อนรัก เธอส่งยิ้มให้เพื่อนอีกครั้งก่อนที่จะขึ้นไปบนเวที การแข่งขันได้ดำเนินไปเรื่อยๆ จนถึงช่วงเวลาประกาศคนที่ได้เป็นตัวแทนของทีมชาติ

บริษัท จาง คอร์ปอเรชั่น จำกัด

" หยางเฟิงมันปฏิเสธทุกข้อกล่าวหา อย่างที่นายบอกเลยครับ "

" อือ! ฉันแค่อยากปั่นประสาทมันก็แค่นั่นแหละ...เอ่อ!แล้วอาหลินเป็นยังไงบ้าง....วันนี้อีมีแข่งไม่ใช่เหรอ "

จางเฉินยื่นแฟ้มเอกสารที่เซ็นเรียบร้อยแล้วให้แก่เลขาคนสนิทของเขา คำถามของชายสูงวัยทำให้เลขาถึงกับมองหน้าของท่านรองประธานอย่างไม่แน่ใจ

" ฉันถามว่าผลการคัดเลือกของอาหลินเป็นยังไงบ้าง "

" อ่อ! ดีครับ คุณลี่หลินพึ่งได้รับคัดเลือกให้เป็นตัวแทนของทีมชาติครับนาย "

" ครั้งที่สามแล้วใช่ไหม.....ที่อาหลินอีได้ติดทีมชาติ "

" ครับ! จริงๆ คุณลี่หลินเธอเก่งอยู่แล้วไม่ต้องคัดเลือกก็ได้นะครับ "

ชายสูงวัยแอบอมยิ้มอย่างมีความสุขเมื่อได้รับข่าวดีของหลานสาว มือหนายกแก้วกาแฟที่คุณเลขาพึ่งชงมาให้ขึ้นมาจิบเล็กน้อย ปล่อยให้เลขาได้พูดอธิบายรายละเอียดของการประชุมช่วงบ่ายต่อไป

20:30 น.

หลังจากการแข่งขันคัดเลือกได้จบลงจางเฉิงได้มารับลี่หลินและอันหมิงเพื่อนสนิทของลูกสาวไปเลี้ยงฉลองที่ร้านอาหารประจำโดยหลังจากทานเสร็จก็ได้ไปส่งอันหมิงที่บ้านของเธอ

" ไปเก็บตัวอาทิตย์หน้าแล้วใช่ไหม "

" อืออ แอบตื่นเต้นอยู่นะป๊า "

" ฮ่าๆๆ อะไรของลื่อ....ติดทีมชาติมาสองครั้งแล้วนะยังตื่นเต้นอีกเหรอ "

เสียงทุ้มหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ มือหนาขยี้หัวของลูกสาวอย่างมันเขี้ยว ลี่หลินเอียงตัวซบอกของผู้เป็นพ่ออย่างออดอ้อน เขาลูบศีรษะของลูกสาวอย่างแผ่วเบาก่อนที่รถคันหรูจะแล่นเข้าสู่ถนนทางกลับบ้านที่ค่อนข้างลึกและมืดสลัด

ครืด ครืด!!

" คุณหิรัญโทรมา!! "

" รับสิลูก.....พี่เขาอาจโทรมาแสดงความยินดีก็ได้นะ "

ครืด ครืด!

โทรศัพท์ยังคงสั่นต่อเนื่อง มือเล็กกดรับสายตามที่จางเฉิงบอกทันทีแต่ยังไม่ทันที่ลี่หลินจะได้พูดอะไร จู่ๆ ก็มีรถSUVสีดำขับมาปาดหน้าก่อนจะหยุดรถกะทันหัน

เอี๊ยดดดด!!!!

" มีใครเป็นอะไรไหมครับ "

" ไม่มี!! "

คนขับรีบเหยียบเบรกกะทันหันเหมือนกันก่อนจะหันกลับมาถามไถ่เจ้านายทั้งสองที่นั่งอยู่เบาะด้านหลัง ลี่หลินส่ายหัวปฏิเสธเป็นพัลวันก่อนจะได้ยินเสียงของหิรัญที่ดังเล็ดลอดออกมาจากโทรศัพท์

" หลินเกิดอะไรขึ้น "

" มีรถตัดหน้าค่ะ "

เสียงใสที่ตอบกลับคู่สนทนาอย่างสั่นๆ ชายหนุ่มปลายสายจับเสียงที่สั่นเครือของหญิงสาวได้รีบถามกลับไปทันทีด้วยความเป็นห่วง

" ไม่เป็นอะไรกันใช่ไหม "

" ................... "

ดวงตาคู่สวยจับจ้องไปทางด้านหน้าเมื่อจู่ๆ ก็มีชายชุดดำสามคนลงมาจากรถ ปืนสั้นถูกยกขึ้นมาก่อนจะสาดกระสุนใส่รถของจางเฉิงอย่างอุกอาจ

ปัง ปังๆๆ!!!!!!

" กรี๊ดดดดดด ป๊า!!!! "

จางเฉิงดึงตัวลูกสาวเข้ากอดอย่างรวดเร็วก่อนจะพากันหมอบลงกับเบาะหลัง ห่ากระสุนถูกสาดเข้ามาในรถทำให้คนขับเสียชีวิตคาพวงมาลัยรถ กระสุนสามสี่นัดถูกยิงเข้าร่างกายของชายวัยกลางคน

" หลินเกิดอะไรขึ้น......ลี่หลิน!!! "

ตุ๊ด ตุ๊ด!!

สัญญาณถูกตัดไปอย่างรวดเร็วเมื่อได้ยินเสียงสุดท้ายของหญิงสาว หิรัญรีบบอกให้แท็กซี่ขับเร็วมากขึ้น ดวงตาคมจับจ้องไปตามทางเข้าบ้านของตระกูลจางก่อนจะพบกับรถยนต์คันหรูกับรถSUVที่เปิดไฟอยู่และมีชายชุดดำกำลังจะยิงใส่รถของจางเฉิงอีกครั้ง

ปี๊น ปิ้นๆ!!!

เสียงแตรของรถแท็กซี่ดังลั่นไปทั่วทำให้ชายชุดดำรีบเก็บปืนก่อนจะขับรถหลบหนีไปทันที คนขับแท็กซี่รีบโทรหารถพยาบาลและตำรวจเมื่อเขาตั้งสติได้

" หลิน!!!! "

" ............. "

หิรัญรีบลงมาจากแท็กซี่ทันทีเมื่อเสียงแตรดังขึ้น เขาวิ่งมาที่รถก่อนจะเปิดประตูออกอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมเห็นคนขับที่เสียชีวิตอยู่เบาะประจำคนขับก่อนที่สายตาจะไปสะดุดกับจางเฉิงและลี่หลินที่อยู่เบาะหลัง

" คุณเฉิง....หลิน!! "

" หิรัญช่วยอาหลินก่อน "

ชายหนุ่มดันตัวออกจากเบาะด้านหน้าแล้วลงมาเปิดประตูหลังแทน จางเฉิงดันตัวลูกสาวที่ใกล้จะหมดสติออกจากโอบกอด หิรัญประคองตัวของลี่หลินก่อนจะกระชับเธอเข้าสู่อ้อมกอดของเขา

" อาป๊า!!! ฮือออ "

" หลิน!! ไปจากที่นี่แล้วอย่ากลับมาอีกนะลูก "

" ไม่ป๊า!!! อยู่กับหลิน ฮืออออออ "

มือเล็กของหญิงสาวคว้ามือของจางเฉิงเอาไว้แล้วบีบมันแน่นขึ้นไม่ยอมปล่อย มือหนาอีกข้างของชายวัยกลางคนรีบคว้ามือของหิรัญก่อนจะยัดบางอย่างใส่มือของชายหนุ่ม

" พาหลินไป!!!แล้วอย่าให้พวกมันรู้ว่าหลินยังมีชีวิตอยู่ "

" คุณเฉิง!!! บอกผมใครเป็นคนทำ "

" รีบไป......ไปหาอาไป๋.....อีจะชวนลื่อกับอาหลินให้ออกไปจากที่นี่ "

มือหนาลูบใบหน้าและเช็ดน้ำตาของลูกสาวออกอย่างอ่อนโยน น้ำตาของผู้เป็นพ่อไหลออกมาอย่างสุดกลั้น ดวงตาคมค่อยๆ ปิดลงพร้อมกับสติที่ดับลงของจางเฉิง

" อาป๊า!!!! ไม่เอา...อยู่กับหลิน ฮืออออป๊า!!! "

" หลิน~ ไปเถอะ!! "

" ไม่เอาหลินจะอยู่กับป๊า ฮืออ!! "

ชายหนุ่มพาลี่หลินออกมาจากรถทันทีเมื่อได้ยินเสียงของรถพยาบาลและตำรวจดังมาแต่ไกล จางลี่หลินต้องยอมปล่อยมือของจางเฉิงแล้วเดินออกมา หญิงสาวหยุดนิ่งไปก่อนจะล้มลงมือหนาคว้าตัวของเธอไว้ได้ทันก่อนจะพบว่าคนตัวเล็กก็ถูกยิงเหมือนกัน เขารีบกดห้ามเลือดที่ท้องของลี่หลินทันที

" หลิน!! เธอถูกยิง....ทำไมไม่บอก!! "

" คุณหิรัญเก็บเอาไว้นะ......อย่าให้หายเด็ดขาด ฮึก "

" ไม่หลิน!! เธอห้ามเป็นอะไรเด็ดขาด...ฉันสั่งเธอได้ยินไหม "

" ............... "

ลี่หลินกระชากสร้อยหยกของเธอออกอย่างแรงก่อนจะยัดใส่มือของชายหนุ่ม หิรัญรับมาแล้วยัดใส่กระเป๋ากางเกงอย่างรวดเร็ว มือหนาช้อนอุ้มคนตัวเล็กขึ้นในท่าเจ้าสาวแล้วรีบขึ้นแท็กซี่ที่จอดรออยู่ทันที