บทที่ 6 | ห้ามถอด ห้ามทำหาย

บริษัท จาง คอร์ปอเรชั่น จำกัด

ห้องท่านประธาน

" นี่!!ทุกอย่างที่ท่านอยากได้ ผมรวบรวมทุกอย่างพร้อมแล้วครับ ถ้าท่านพร้อมก็จัดการได้เลย "

" อ่า! เดี๋ยวฉันจัดการเอง "

ซองเอกสารสีน้ำตาลถูกวางเอาไว้บนโต๊ะทำงานของท่านประธาน ชายหนุ่มในชุดสีดำกำลังจะเดินไปที่ประตูห้อง เขาชะงักเล็กน้อยก่อนจะเดินกลับมาที่โต๊ะ มือหนาล้วงเข้าไปในเสื้อสูทแล้วหยิบกล่องสร้อยออกมา

" เกือบลืมเลยครับ เมื่อเช้าผมแวะเข้าไปที่ร้าน เจ้าของเลยฝากเอามาให้ท่านครับ "

" อือ ขอบใจ เดี๋ยวโทรบอกอาหลินในรีบกลับบ้านด้วยนะ "

เขาก้มศีรษะให้ท่านประธานเล็กน้อยก่อนจะเดินออกจากห้องไป จางเฉิงหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลขึ้นมาก่อนเอาเอกสารทั้งหมดออกมาดู รูปภาพนับสิบถูกวางกระจายอยู่เต็มโต๊ะ เขาถอนหายใจออกมาก่อนรวบรวมทุกอย่างใส่ซองเหมือนเดิม เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู

ก๊อก ก๊อก!

" ท่านประธานครับ......คุณเฉินมาขอพบครับ "

" เข้ามาได้เลย "

สิ้นเสียงของจางเฉิงประตูไม้บานใหญ่ก็เปิดออกชายสูงวัยเดินมาพร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือ เขาเดินตรงมายังโต๊ะทำงานของท่านประธานก่อนจะวางแฟ้มนั้นลง

" ลื่อไปคุยกับหยางเฟิงหน่อย.....สัญญาที่เราทำกับมันไม่เป็นไปตามข้อตกลง "

" ........... "

จางเฉิงหยิบแฟ้มเอกสารตรงหน้าขึ้นมาเปิดก่อนจะไล่อ่านตั้งแต่อักษรตัวแรกยันตัวสุดท้าย คิ้วหนาขมวดเข้าหากันก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมามองจางเฉินด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจอีกฝ่าย

" เรื่องผิดสัญญามันเรื่องใหญ่มากนะเฮีย!!....ทำไม!!ไม่จัดการให้เด็ดขาด "

" แกพูดอย่างกับฉันมีอำนาจมากพออย่างนั้นแหละ....ทุกวันนี้นั่งตำแหน่งรองประธานก็เหมือนแค่นั่งในนาม.....ไปจัดการซะ!!! "

เสียงทุ้มอยู่ๆ ก็ตะคอกขึ้นมาก มือหนากระชากแฟ้มในมือของจางเฉิงกลับอย่างรวดเร็วก่อนจะเดินออกจากห้องไปอย่างเดือดดาล

ณ.บ้านตระกูล หยวน

บ้านสไตล์จีนที่คงความเก่าแก่และเอกลักษณ์โถงภายในบ้านถูกตกแต่งขึ้นมาใหม่ให้สวยงามและหรูหราสีทองอรามไปทั่วทั้งบ้าน

" นาย! เกิดเรื่องครับ "

" เรื่องอะไร!! "

ชายสูงวัยถึงกับต้องวางแก้วกาแฟลงอย่างรวดเร็วเมื่อจู่ๆ ลูกน้องคนสนิทก็พรวดพราดเข้ามา ทำให้กาแฟร้อนๆ เกิดลวกริมฝีปากหนาของหยวนเจีย

" ตำรวจมาครับ "

" มาทำไมว่ะ!!! "

ไม่ทันทีชายหนุ่มจะพูดอะไรต่อ เจ้าหน้าที่ตำรวจในชุดเต็มยศก็เดินเข้ามาในห้องทำงานของหยวนเจียในมือถือซองเอกสารสีน้ำตาลเข้ามาแล้วเดินตรงมายังเจ้าของบ้านด้วยใบหน้าเรียบเฉย

" ขอเชิญคุณหยวนเจียไปให้ปากคำที่สถานีตำรวจด้วยครับ "

" ลื่อมาจับอั้วเรื่องอะไร?? "

ชายสูงวัยยืนเต็มความสูงเชิดหน้าใส่ตำรวจอย่างไม่เกรงกลัว มือหนาดึงกระชากเอกสารในมืออย่างแรง

" ปลอมแปลงเอกสารและยักยอกทรัพย์ผู้ฟ้องบริษัท จาง คอร์ปอเรชั่น "

" เชิญครับ!! "

มือหนาของตำรวจหนุ่มกระชากเอกสารในมือของหยวนเจียคืนมาก่อนจะพ่ายมือไปทางประตูไม้บานใหญ่ ชายสูงวัยมองหน้าของตำรวจหนุ่มก่อนจะยอมเดินนำออกไป

" ตามทนาย!! "

" ครับนาย! "

หยวนเจียหันกลับไปหาลูกน้องคนสนิทก่อนจะสะบัดตัวอย่างแรงเมื่อมือของตำรวจหนุ่มสัมผัสเข้าที่ต้นแขน มือหนาล้วงหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงต่อสายหาใครบางคน

สถานีตำรวจ

ปึง!

มือหนาตีลงไปที่โต๊ะอย่างแรงด้วยความโมโห ตำรวจสองนายที่กำลังสอบปากคำอยู่ถึงกับสะดุ้งไปตามๆ กัน หยวนเจียทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้อย่างแรง

" เลิกยัดคดีให้อั้วสักที......อั้วจะไม่พูดอะไรทั้งนั้นจนกว่าทนายจะมา "

" คุณหยวนเจีย!! หลักฐานชัดขนาดนี้ยอมรับไปเถอะครับ "

นายตำรวจยังคงไม่ละความพยายามในการต้อนให้ชายสูงวัยรับข้อกล่าวหา หยวนเจียไม่เอ่ยปากอะไรออกมาอีกจนตำรวจต้องยอมเดินออกจากห้องไป

" ห้ามพูดอะไรทั้งนั้นนะครับ "

" รีบๆ จัดการซะ "

หลังจากทนายมาการสอบสวนทั้งหมดก็เริ่มอีกครั้งโดยมีแต่ทนายเท่านั้นที่พูดปฏิเสธทุกข้อกล่าวหาของตำรวจ ชายสูงวัยยังคงนั่งเงียบอยู่ตลอดการสอบสวนจนเวลาล่วงผ่านไปถึงสองชั่วโมงเต็ม

ณ.บ้านตระกูลหยวน

" ใครเป็นคนแจ้งความ?? "

" ผมสืบมาแล้วเป็นลายเซ็นคุณจางเฉิงครับท่าน "

ทนายฟ่งยื่นเอกสารที่แอบให้คนสืบมาให้หยวนเจียได้ดู มือหนารับมันมาก่อนจะขยำจนมันยับยู่ยี่ไปหมดแล้วปาลงพื้นอย่างแรงด้วยความโมโห

" เลี้ยงไม่เชื่อง!! "

" ผมว่าอย่าพึ่งตัดสินดีกว่าครับ...เรายังไม่รู้ว่าอีกฝ่ายทำจริงหรือเปล่า "

" หมายความว่ายังไง "

ชายสูงวัยขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ ทนายฟ่งก้มไปหยิบกระดาษที่หยวนเจียปาลงพื้นเมื่อกี้ขึ้นมาก่อนจะคลี่มันออกแล้วยื่นกลับไปให้อีกฝ่ายได้ดูอีกครั้ง

" ผมเคยให้คุณจางเฉิงเซ็นเอกสารสัญญาที่เราเคยร่วมงานกัน...ผมว่าลายเซ็นมันไม่เหมือนกันนะครับ "

" ................ "

หยวนเจียเพ่งเล็งดูตามที่ทนายฟ่งบอก มือหนาคว้ากระดาษก่อนจะเดินออกไปห้องนั่งเล่นไปอย่างรวดเร็ว ชายสูงวัยและลูกน้องคนสนิทรีบขับรถออกจากบ้านทิ้งให้ทนายประจำตระกูลยืนงงอย่างไม่เข้าใจ

ณ.บ้านตระกูล จาง

" อาหลิน! วันนี้กลับบ้านเร็วจัง "

" พรุ่งนี้หลินมีแข่งคัดเลือกทีมชาติเลยอยากกลับบ้านมาพักน่ะป๊า "

จางเฉิงเดินเข้ามาในบ้านก็พบกับลูกสาวที่นั่งดูโทรศัพท์อยู่ในห้องนั่งเล่น เขาเดินตรงไปนั่งข้างๆ แล้วโอบไหล่ของลี่หลิน หญิงสาวออดอ้อนผู้เป็นพ่อทันที

" งั้นป๊าให้ของขวัญเป็นการฉลองความสำเร็จของลื่อล่วงหน้าเลยนะ "

" สวยจังเลยป๊า "

เขาดันตัวลูกสาวออกเล็กน้อยก่อนจะเปิดกล่องของขวัญให้ลี่หลิน มือหนาหยิบสร้อยที่สั่งทำมาให้โดยเฉพาะให้กับลูกสาวคนเดียวของเขา

" ป๊าใส่ให้.....ห้ามทำหาย ห้ามถอด....เข้าใจไหม "

" ^ _ ^ "

สร้อยเพชรขนาดเล็กกับจี้หยกสีเขียวที่ถูกเจียระไนอย่างสวยงามถูกสวมลงคอเรียวขาวของจางลี่หลิน ชายวัยกลางคนสั่งข้อห้ามไม่ให้ถอดออกเด็ดขาด คนสวยพยักหน้ารัวๆ เป็นการรับคำตอบ

" ขอบคุณนะคะ รักป๊านะ "

" ป๊าก็รักหลินนะ "

สองพ่อลูกโอบกอดกันแนบแน่น มือหนาลูบศีรษะของลูกสาวอย่างแผ่วเบา ทั้งสองพ่อลูกคุยกันพักใหญ่ก่อนจะมีแขกไม่ได้รับเชิญมาคัดจังหวะ

" ไปนอนได้แล้ว เดี๋ยวป๊าไปคุยธุระก่อน "

" ค่ะ! "

ลี่หลินรีบเดินขึ้นชั้นสองทันทีเมื่อแขกไม่ได้รับเชิญเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น จางเฉิงพ่ายมือไปที่โซฟาฝั่งตรงข้ามก่อนจะรินน้ำชาให้อีกฝ่ายโดยมีหญิงสาวแอบฟังทั้งคู่คุยกันอยู่ตรงหัวมุมของบันไดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

ห้องนั่งเล่นปีกซ้าย

" ป๊า! อาเจ๊กอีออกไปกับใคร "

" ไหน!! "

สองพ่อลูกยืนเกาะกระจกบานใหญ่สอดส่องออกไปยังปีกขวา ดวงตาคมของทั้งคู่จับจ้องชายแปลกหน้าที่ออกไปกับจางเฉิง

" นั้นมันศัตรูคู่แค้นของไอ้เฉิง "

" ศัตรูเหรอป๊า!!!! "

ชายสูงวัยเผยรอยยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ออกมา ดวงตาคมจ้องมองชายทั้งสองจนทั้งคู่ขับรถลับสายตาออกไป

" หน้าอาเจ๊กดูเครียดๆ นะป๊า "

" สงสัยจะไปเคลียร์กันมั้ง.....ลื่อไปนอนได้แล้วไม่ต้องไปยุ่ง "

เสียงทุ้มพูดออกมาอย่างเรียบๆ แต่สายตาที่มองมายังลูกชายเต็มไปด้วยแรงกดดันให้อีกฝ่ายรีบขึ้นห้องไป มือหนาที่เต็มไปด้วยรอยย่นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาลูกน้องที่ใช้งานประจำ

" ตามไอ้เฉิงไป..... "

" ครับนาย "    

มือหนากดวางสายเมื่อสั่งงานเสร็จเรียบร้อย นัยน์ตาคมทอประกายเต็มไปด้วยความอำมหิต ปากหนายกยิ้มอย่างพึงพอใจเมื่อนึกถึงความสำเร็จของแผนการที่วาดไว้