5

“อย่าแกล้งทำเป็นไขสือหน่อยเลย กับฉันทำเป็นสะดีดสะดิ้ง ทีกับผู้ชายคนอื่นเธอร่าน”

“พี่ช้าง” เธอหลุดอุทานออกมาอย่างตกใจ ไม่คิดว่าจะโดนเขาด่าเช่นนี้ แต่เธอไม่อยากเสวนากับคนพาล เห็นว่าฝนเริ่มซา เลยคิดว่าจะกลับบ้านตัวเอง ยังไงก็เปียกอยู่แล้ว เปียกอีกนิดก็คงไม่เป็นไร

“จะรีบไปไหนล่ะ” คเชนทร์ตามมากระชากแขนของพิมพ์แก้วเอาไว้ เธอตกใจสะบัดหนีแต่ไม่หลุด

“กับฉันทำไมทำท่ารังเกียจแบบนี้ หรือแกล้งทำเป็นดีดดิ้นเล่นตัวโก่งค่าตัว” เขารั้งเธอมากอดรัดเอาไว้แนบอก พิมพ์แก้วตกใจกับการกระทำป่าเถื่อนของเขา

“ฉันก็แมนทั้งแท่ง เงินก็มีเต็มกระเป๋า รับรองว่าลีลาเด็ดไม่แพ้ผู้ชายคนไหน เธอไม่สนเหรอ” เขาพูดจาอย่างคุกคาม

“หยาบคายร้ายกาจที่สุด นี่ปล่อยนะ ถึงแก้วจะร่านยังไง แต่รู้เอาไว้ว่าไม่ร่านกับพี่แน่นอน ฉันจะนอนกับผู้ชายทุกคนบนโลกยกเว้นพี่”

“อย่างนั้นเหรอ” เขาจูบเธออย่างดุเดือด พิมพ์แก้วดิ้นรนผลักไส ก่อนจะตบหน้าเขาฉาดใหญ่ ทำให้ใบหน้าของเขาหันไปตามแรงตบ เธอเตรียมหนีแต่เขากระชากแขนเธอเอาไว้ ชายหนุ่มรู้สึกเจ็บจนหน้าชาไปหมด เขาใช้ลิ้นดุนดันกระพุ่งแก้มเอาไว้ ก่อนที่จะจับเธอแบกขึ้นบ่าพาเข้าไปในกระท่อมหลังน้อย

“นี่ปล่อยนะ คนบ้าป่าเถื่อน” เธอหวีดร้อง รู้สึกมึนหัวไปหมด เขาโถมกายเข้าหา ทาบทับเธอเอาไว้ทั้งตัว

“ไม่ปล่อย” เขาตอบอย่างยียวน ก่อนจะซุกใบหน้าเข้าหา ขบเม้มซอกคอเนียนละเอียดของเธอไม่ยอมละห่าง

“ปล่อยแก้วนะ” พิมพ์แก้วดิ้นหนี แต่ไม่สามารถหลุดพ้นจากพันธนาการของเขาได้

เขากระชากเสื้อผ้าเปียกชื้นของเธอออกไปจากร่าง พิมพ์แก้วหวีดร้องเสียงหลง ใจหายวาบ ไม่คิดว่าจะเสียท่าเขาขนาดนี้ ไม่คิดด้วยว่าคเชนทร์จะป่าเถื่อนกับเธอถึงเพียงนี้ เธอยกมือขึ้นกอดอก อับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี ไม่เคยมีใครได้เห็นนวลเนื้อขาวผ่องใต้ร่มผ้าของเธอมาก่อน

“ว้าย! ปล่อยนะ” พิมพ์แก้วดิ้นหนีเขาก็ตามมาทาบทับ ใช้มือหนากดมือเล็กไปกับเตียงไม้ขนาดกลาง

“อย่านะคะพี่ช้าง”

“อื้อ” เสียงประท้วงของเธอหายเข้าไปในลำคอเมื่อเขาก้มลงมาจุมพิต ริมฝีปากแสนหวานอย่างดูดดื่ม

เธอพยายามเบี่ยงหลบ เขาก็ใช้มือหนาจับปลายคางสวยเอาไว้ บังคับให้เธอเผยอปากรับจูบเขา มือหนาอีกข้างรวบมือเธอขึ้นเหนือศีรษะเพื่อล็อกเอาไว้ เพื่อไม่ให้เธอใช้มือประทุษร้ายเขาได้

ยิ่งเธอดิ้น เขาก็ยิ่งอยากเอาชนะ จัดการกระชากกางเกงผ้าด้านล่างของเธอออก

หัวใจของพิมพ์แก้วหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม

“พี่ช้างอย่าทำแบบนี้เลยนะคะ”

“กับคนอื่นเธอยอม แต่กับฉันเธอไม่ยอม”

“แก้วสกปรกสำส่อนก็อย่าเอาตัวเองมาเกลือกกลั๊วกับแก้วเลยค่ะ”

“ยอมรับแล้วสินะว่าตัวเองสกปรก ก็ดีเอามัน ๆ ไม่ต้องถนอมมาก” เขาหยิบเครื่องป้องกันมาสวมใส่ก่อนจะแยกเรียวขาของเธอออก ใช้ร่างแกร่งแทรกเข้าไปเปิดเรียวขาของเธอ แล้วเขาก็สอดแทรกความเป็นชายเข้าไปในร่องสาวเต็มแรง

“โอ๊ย!” พิมพ์แก้วร้องเสียงหลง เมื่อกายแกร่งสอดแทรกเข้ามาในความคับแน่น ก่อให้เกิดความเจ็บปวดจนเธอต้องอ้าปากค้าง น้ำตาไหลพรากด้วยความเจ็บ

“ทำไม ถึงยังได้!” เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตกใจ

ในขณะที่เธอร้องไห้พลางเบือนหน้าหนี คเชนทร์รู้สึกสับสนไปหมด แล้วสิ่งที่เขาเห็นล่ะ มันไม่ได้เป็นอย่างที่เขาคิดอย่างนั้นเหรอ

“ทำไมเป็นแบบนี้ นี่เธอไม่เคยเหรอ” เขายอมรับว่าตกใจจริง ๆ

“ปล่อยแก้วได้แล้วแก้วเจ็บ”

เขากุมใบหน้าของเธอเอาไว้ ก่อนจะบดจูบริมฝีปากของเธออย่างดูดดื่ม

เขาครางเสียงหลงเมื่อความคับแน่นบีบรัดตัวตนของเขาถนัดถนี่

ระหว่างปล่อยเธอไปกับเดินหน้าต่อ เขาเลือกอย่างหลัง เพราะความเห็นแก่ตัวอยากครอบครองเธอ

เขาจึงเดินหน้าต่อ กดแทรกกายชายเข้าหาเกินกว่าครึ่ง

พิมพ์แก้วสะอื้นด้วยความเจ็บ แต่เขาก็ไม่คิดจะปล่อย แต่กลับแช่กายนิ่งให้เธอปรับตัว ริมฝีปากหนาบดจูบอย่างดูดดื่ม ยิ่งเธอเบี่ยงหลบ เขาก็ยิ่งจูบ

เธอดื้อเขาก็อยากเอาชนะ มือหนาฟอนเฟ้นเต้านมอวบอิ่ม ก่อนจะจับป้อนเข้าปาก ดูดรวบอย่างเมามัน