6

“อื้อ…” เธอร้องครางอื้ออึง เมื่อรู้สึกเสียวจี๊ดไปถึงก้านสมอง อยากจะปฏิเสธเขาแต่หว่างขาถูกกดทับด้วยความเป็นชายที่สอดเสียบเข้ามาในกายจนแน่นถนัด

เขาเริ่มขยับขับเคลื่อน ทำให้เธอทั้งเจ็บทั้งเสียวในเวลาเดียวกัน ความเจ็บคือความทรมาน จากท่อนกายที่เสียดสีเข้ามาครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ความเสียวซ่านที่เกิดขึ้นคือความน่าอายที่เธอรู้สึกไปกับเขา ไม่อยากรู้สึก ไม่อยากมีอารมณ์ร่วม แต่น่าอายนักที่เมื่อเขาฝากฝังแก่นกายลงมาหา

เธอก็รู้สึกเสียวซ่านทุกครั้ง ความอ่อนนุ่มที่บีบรัดแก่นกายชาย ทำให้คเชนทร์เสียวซ่านไม่ต่างกัน

เธอทำให้เขาร้องครางออกมาอย่างสุดกลั้น ใบหน้าของคเชนทร์เหยเกทุกครั้งยามฝังกายเข้าหาร่องชุ่มฉ่ำ

เธอบีบรัดเขาทุกทิศทางจนเขาทนไม่ไหวต้องโหมกายเข้าใส่เป็นจังหวะเร็วรี่ขึ้น

ก่อนที่จะกระชากเธอไปถึงจุดหมายปลายทางพร้อมกันอย่างรุนแรง

เขาซวนซบกับซอกคอชื้นเหงื่อ กอดรัดเธอเอาไว้ในอ้อมแขนอย่างแนบแน่น ด้วยอาการสั่นสะท้านจากความเสียวสุขอย่างรุนแรง ก่อนที่ร่างแข็งแรงจะพลิกกายลงไปนอนเคียงข้าง

เธอพลิกกายหนี กอดตัวเองด้วยความรู้สึกอ้างว้างในหัวใจ

“พี่ขอโทษ ทำไมถึงไม่บอกความจริงกับพี่” เขาง้องอนวางมือที่ไหล่เปลือยบอบบาง

เธอพาไหล่หนีเขาก็ไม่ได้เคืองโกรธเพราะเข้าใจอารมณ์เธอดี

“ความจริงอะไรคะ ในเมื่อพี่ตัดสินไปแล้ว ว่าแก้วเป็นผู้หญิงสำส่อน”

“พี่ขอโทษ พี่ผิดไปแล้ว ยกโทษให้พี่เถอะนะ” เขากดจูบไหล่เปลือยของเธอ

“ถ้าอยากให้ยกโทษให้ พี่ก็อย่ามายุ่งกับแก้วอีก”

“แก้วเป็นเมียพี่แล้ว พี่จะยุ่ง” เขากอดรัดเธอแนบแน่นทำให้เธอถึงกับตกใจ เมื่อแก่นกายของเขากำลังเสียดสีอยู่ตรงแก้มก้นของเธอ

“ไม่นะคะ อ๊า…” เธอครางเสียงหลงด้วยความเจ็บเสียว เพราะเขาจับขาเธอแยกออกจากกันโดยยกขึ้นชี้ฟ้า

ก่อนที่จะสอดแทรกแก่นกายเข้ามาหา อ้อมแขนของเขากอดรัดเธอเอาไว้แนบแน่นรัดรึง ล็อกร่างของเธอเอาไว้ไม่ให้ดิ้นหนี ทรวงอกอวบอิ่ม ถูกกอดรัดแน่นถนัด ขยำเคล้าคลึงไม่ยอมละห่าง

ก่อนที่จะสะกิดยอดถันจนแข็งเป็นไต เสียงครวญครางของทั้งสองดังขึ้นระลอกใหญ่ก่อนที่ร่างเปลือยเปล่าของหนุ่มสาวจะกระตุกและแตกพร่าเสร็จสมอย่างรุนแรง

เขากอดรัดเธอเอาไว้แนบอก คิดว่าตื่นขึ้นมาอีกรอบ จะคุยกับเธอให้รู้เรื่อง แต่พอคเชนทร์ตื่นขึ้นมาจริง ๆ เขาก็พบเพียงความว่างเปล่า คนข้างกายที่เขานอนกอดตลอดค่ำคืนได้หนีหายไปแล้ว

เขารีบตามเธอไปที่บ้านก็พบว่าเธอล้มป่วย ซึ่งเมื่อวานเธอโดนฝน และผ่านศึกรักกับเขามาสองรอบใหญ่ จึงทำให้ล้มป่วย

“แกมาทำไม” กระทิงเอ่ยถามเสียงดุ เมื่อเห็นว่าจู่ ๆ

คเชนทร์ก็พรวดพราดเข้ามาในบ้านของพิมพ์แก้ว คเชนทร์ไม่อยากมีเรื่องกับกระทิง เพราะเขามีเรื่องสำคัญกว่านั้นต้องทำ ทำให้เขาหันไปคุยกับกุหลาบน้องสาวของกระทิงแทน

“พี่ฝากพิมพ์แก้วด้วยนะ” คเชนทร์เอ่ยกับกุหลาบก่อนจะเดินผลุนผลันออกไป

“อะไรของมันนี่” กระทิงบ่นตามหลังของคเชนทร์ไป

คเชนทร์เข้าไปหาพันกับพิง ทั้งสองตกใจที่เห็นคเชนทร์

คเชนทร์ตรงเข้าไปกระชากคอเสื้อของทั้งสองอย่างเอาเรื่อง สีหน้าดุดันของคเชนทร์ทำให้พันกับพิงไม่กล้า

“ตอบมาว่าแกสองคนใส่ร้ายพิมพ์แก้วทำไม”

“ใส่ร้ายอะไร พวกเราไม่รู้” สองพี่น้องยังปากแข็ง

“ถ้าไม่พูดความจริงว่าใครใช้ให้แกสองคนโกหก เรื่องพิมพ์แก้วขายตัวมั่วผู้ชายฉันฆ่าแกแน่”

“บอกแล้ว ๆ อย่าทำอะไรเราสองคนเลยนะ”

“ก็บอกมาสิ”

“คุณชบาเป็นคนสั่ง”

“คุณแม่อย่างนั้นเหรอ” คเชนทร์ถึงกับปล่อยคอเสื้อของพันและพิงในทันที

“แม่ของคุณนั่นแหละ ฉันจะเชื่อนายสองคนได้ยังไงกัน” เขายังไม่อยากจะเชื่อว่ามารดาจะทำอะไรแบบนี้ได้

“ก็แม่ของคุณไม่ชอบลูกสะใภ้จนไง นี่พวกเราอัดคลิปเสียงเอาไว้ คิดว่าในอนาคตอาจจะต้องใช้ แล้วก็จริง ๆ ด้วย” คเชนทร์ถึงกับแขนตกลงข้างตัวในทันที

เมื่อได้ยินแบบนั้น เขารีบกลับบ้านเพื่อไปถามมารดาให้รู้เรื่อง

“พี่ช้างหายไปไหนมาคะ” เรไรเอ่ยถามพี่ชาย

“คุณแม่อยู่ไหน” เขาเอ่ยถามถึงมารดา

“คุณป้าอยู่ในบ้านค่ะ พี่ช้างเป็นอะไร ทำไมทำหน้าแบบนั้น”

คเชนทร์ไม่ตอบน้องสาว แต่เดินเข้าไปหามารดาในทันที

“คุณแม่ครับ ผมมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย มีอะไรจ๊ะ แล้วนี่เราหายไปไหนมาทั้งคืน” ชบาเอ่ยถามลูกชาย

“พี่ช้าง เรไรมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย ขอตัวพี่ช้างสักครู่นะคะ” เรไรรีบจิกแขนพี่ชายดึงออกมานอกบ้าน ทำเอาชบาทำหน้างง

“ดึงพี่ออกมาทำไม”

“คุยกันก่อนค่ะ”

“คุยเรื่องอะไร” คเชนทร์ทำสีหน้ารำคาญ

“เรื่องที่พี่จะคุยกับคุณป้าค่ะ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเราด้วย”

“เกี่ยวสิ เพราะวันก่อนเรไรได้ยินคุณป้าคุยโทรศัพท์”

“แล้วไง”

“เกี่ยวกับเรื่องพี่ช้าง” แล้วเรไรก็เล่าทุกอย่างให้พี่ชายฟัง

“นี่คือเรื่องจริงเหรอ” เขาครางออกมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“ถ้าพี่รู้ความจริง แล้วไปถามคุณป้า จะยิ่งทำให้ทุกอย่างแย่”

“ทำไม”

“ก็คุณป้าเป็นคนยังไงพี่ไม่รู้เหรอคะ นิสัยของท่านคือยอมหักไม่ยอมงอ ถ้าพี่จะรักผู้หญิงสักคน และทำให้ผู้หญิงคนนั้นเป็นที่ยอมรับของคุณป้าด้วย พี่จะต้องคิดดี ๆ ค่ะ ว่าพี่จะทำยังไง ไม่ใช่เดินไปพูดโต้ง ๆ แล้วทะเลาะกันจะยิ่งไม่พอใจกันมากขึ้นไปอีก” พอได้ยินน้องสาวพูดแบบนั้นก็ทำให้คเชนทร์ถึงกับชะงักไป คิดได้ว่าควรทำแบบน้องสาวว่า

“แล้วพี่ควรทำยังไง” คเชนทร์เอ่ยถามน้องสาว

“อันดับแรกไม่ใช่เคลียร์กับคุณป้า แต่พี่เคลียร์กับคนของพี่หรือยัง” ประโยคของน้องสาวทำให้เขาอึ้งอีกรอบ

“แล้วที่พี่หายไปทั้งคืนไปไหนมา”

“คือพี่”

“ถ้าไม่อยากบอกก็ไม่ต้องบอกหรอกค่ะ แต่ถ้าพี่ช้างมีอะไรให้น้องสาวคนนี้ช่วย บอกมาได้เลยนะคะ” เขามองหน้าน้องสาวก่อนที่จะครุ่นคิด

อีกครึ่งชั่วโมงต่อมา…

สองพี่น้องก็มายืนอยู่ตรงหน้าบ้านของพิมพ์แก้ว พร้อมของเยี่ยม การให้น้องสาวออกหน้า จะทำให้เขาไม่โดนตะเพิดออกจากบ้านก่อนได้เห็นหน้าเจ้าของบ้าน

โชคดีหน่อยว่ากระทิงไม่อยู่ มีแต่กุหลาบที่ดูแลคนป่วยอยู่ ทำให้คเชนทร์ไม่ต้องปะทะกับกระทิง

“อ้าวพี่ช้าง เรไร มาหาแก้วเหรอ” กุหลาบเอ่ยทักทาย

“จ้ะ ได้ข่าวว่าแก้วไม่สบายเลยมาเยี่ยมจ้ะ” เรไรเอ่ยตอบกลับไปอย่างไร้พิรุธ

“แก้วหลับอยู่น่ะ หมอที่อนามัยแวะมาฉีดยาให้แล้วจ้ะ เผอิญหมอผ่านมาทางนี้พอดี” กุหลาบรีบบอก ซึ่งไม่ใช่ความบังเอิญ แต่เพราะคเชนทร์ให้คนไปตามหมอที่อนามัยให้ไปดูอาการของพิมพ์แก้วเอง แต่เขากำชับว่าไม่ให้หมอพูดอะไรมาก แค่บอกว่าเผอิญผ่านไปทางนั้นพอดี

“เราเอาของเยี่ยมมาเยอะแยะเลยไปช่วยจัดหน่อยสิ มีรังนกกับของกินมาเยี่ยมเยอะแยะเลย ไม่รู้ว่าจานชามอยู่ไหน คนป่วยตื่นขึ้นมาจะได้กินข้าวกินยา” เรไรไม่พูดเปล่า รีบดึงแขนกุหลาบออกไปจากห้องคนป่วยในทันที

กุหลาบหันไปมองคนป่วย แต่ก็ขัดคนที่รั้งแขน ออกมาเสียไม่ได้

สุดท้ายคเชนทร์ก็ได้อยู่กับพิมพ์แก้วสองต่อสอง คนที่รักเธอตั้งแต่แรกเห็นมองคนป่วยไม่วางตา

เขาเดาได้ไม่ยากว่ามารดาจะต้องพูดอะไรกับพิมพ์แก้วไม่มากก็น้อย ทำให้พิมพ์แก้วรู้สึกไม่ดี จนมีปฏิกิริยากับเขาแบบนั้น เขาไม่โกรธเธออีกแล้ว มีแต่จะพยายามเอาชนะใจเธอให้จงได้