17

หลายวันผ่านไป  

ทั้งสองคนก็ได้จดทะเบียนสมรสเป็นสามีภรรยาอย่างถูกต้องตามกฎหมายเรียบร้อยแล้ว ถือได้ว่านี่เป็นเครื่องยึดเหนี่ยวที่จะผูกมัดคนสองคนเข้าด้วยกัน เพียงแต่มันมิได้เที่ยงแท้หรือยั่งยืนเท่ากับ "ความรัก" 

"วันนี้ไม่มีเรียน ไปโรงพยาบาลกับพี่นะคะ" ชายหนุ่มที่กำลังยืนแต่งกาย อยู่หน้ากระจกบานใหญ่เอ่ยพูดขึ้น หลังจากวันนั้นความสัมพันธ์ของทั้งสองก็แน่นแฟ้น มีพัฒนาการไปในทางที่ดีขึ้นโดยเฉพาะเรื่องเซ็กส์ ไม่มีคืนไหนที่เขาจะยอมปล่อยให้ร่างเล็กได้นอนเต็มอิ่มเลย เว้นเสียแต่ว่าเธอเป็นวันนั้นของเดือน 

"ไปทำไมหรอคะ?" หญิงสาวเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย ขณะที่ตนเองนั้นกำลังนั่งอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ แล้วรีบก้าวขาเรียวลุกขึ้นยืนด้วยความสูงเต็มที่ พร้อมกับเดินตรงไปหาอีกฝ่าย สองแขนเล็กสวมกอดแผ่นหลังหนาจากด้านหลัง ดวงหน้างดงามซบลงอย่างแนบเนื้อสนิทชิดเชื้อ  

"ก็ไม่อยากห่างเมียนี่คะ" น้ำเสียงสุภาพหวานหยาดย้อยเปล่งออกมาจากปากของชายหนุ่ม ภายในแววตาของเขาที่มองใบหน้าสวยสะพรั่งผ่านกระจกบานใหญ่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักใคร่ 

"ปากหวานจริงๆเลยนะคะ มิน่าล่ะสาวๆถึงได้ ติดกันตรึมขนาดนี้" เธอชักสีหน้าพูดด้วยน้ำเสียงแง่งอน ถ้อยคำนี้แฝงร่องรอยของความหึงหวงแลดูพิกลนัก

"โอ๋ๆ ก็พี่ไม่ได้สนใจผู้หญิงพวกนั้นเสียหน่อย ยังไงพี่ก็มีแค่หนูคนเดียวนะ" ชายหนุ่มหันหน้าเข้าหาหญิงสาวผู้เป็นประดุจดวงใจ มือใหญ่ค่อยๆเลื่อนขึ้นมาจับประคับประคองใบหน้างดงามให้เชิดขึ้น สายตาของทั้งสองจ้องมองกันราวกับถูกไฟฟ้าสถิต 

"โกหกหรือเปล่าคะ?" สุ้มเสียงนุ่มนวลย้อนถามกลับไปอีกรอบ 

"มีเมียสวยและน่ารักขนาดนี้ ใครมันจะกล้านอกใจล่ะคะ" คีย์จุมพิตลงบนริมฝีปากสีชมพูอ่อนอย่างอ่อนโยน พร้อมกับกวาดสายตามองเรือนร่างงดงามราวกับปูนปั้นที่ยืนอยู่ตรงหน้าทุกกระเบียดนิ้ว  

"งั้นก็แล้วไปค่ะ" นุ่มนิ่มพูดติดตลก บนดวงหน้าสวยปรากฏรอยยิ้มล้อเล่นออกมาอย่างน่าขัน ก่อนที่ทั้งสองจะออกเดินทาง นั่งรถสปอร์ตคันหรูขับมุ่งตรงไปยังโรงพยาบาลของตระกูล 

@HOSPITAL 

ร่างหนารีบสาวเท้าลงจากรถอย่างรีบร้อน แล้วเดินอ้อมไปเปิดประตูรถเพื่อบริการให้กับหญิงสาว แขนแกร่งกำยำยื่นเข้าหาเรือนร่างบาง ทำให้ทั้งสองคนเงยหน้าขึ้นสบตากันด้วยความปลื้มปริ่ม 

"เชิญครับคุณผู้หญิง" น้ำเสียงเอาอกเอาใจจากชายหนุ่มฟังแล้วรื่นหูนัก มือเล็กค่อยๆเลื่อนขึ้นคล้องแขนชายหนุ่มแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของอย่างเต็มที่

"ขอบคุณค่ะ" เธอและเขาในวันนี้แต่งกายด้วยตรีมสีน้ำเงินสุภาพที่ดูแมทซ์กันราวกับกิ่งทองใบหยก มองอย่างไร มุมไหน ก็มิใช่ชุดที่จะใช้ใส่มาโรงพยาบาล แต่คลับคล้ายคลับคลาชุดถ่ายพรีเวดดิ้งเสียมากกว่า 

หญิงสาวสวมชุดเดรสสีน้ำเงินสุภาพ ความยาวเลยหัวเข่าขึ้นมานิดนึง บนใบหน้าแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพงอย่างเบาๆ ปล่อยผมดำยาวสลวยเหยียดถึงกลางหลัง ดูเป็นที่หมายตาของหนุ่มหนุ่มยิ่งนัก 

"สวัสดีค่ะคุณหมอ" ในระหว่างที่ทั้งสองคนกำลังขึ้นบันไดเลื่อนไปยังชั้นบนของโรงพยาบาล ก็มีพยาบาลสาวมากคนเอ่ยทักทายด้วยความระริกระรี้ตัวสั่น แต่กลับหันมามองหน้าหญิงสาวข้างกายเขาด้วยสายตาเขม้น แสดงความไม่พอใจอย่างเปิดเผย ต่างพากันเลยซุบซิบนินทาเป็นว่าเล่น 

"ถูกมองด้วยสายตาแบบนี้ ไม่ชินเลยนะคะ"คนตัวเล็กกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาข้างๆใบหูของชายหนุ่ม พวกเขาทำราวกับว่าเธอเป็นตัวประหลาด ถึงได้จ้องมองกันด้วยสายตาแบบนี้ 

"มีแฟนหล่อ ก็ต้องทำใจนะ" คีย์เชิดหน้าตอบอย่างมาดมั่น เขาหันมาส่งยิ้มหวานให้กับคนตัวเล็ก พร้อมกับยกยิ้มน้อยๆข้างริมฝีปาก 

"ผู้หญิงคนนี้เป็นใครกัน? ทำไมถึงได้มากับคุณคีย์ได้" จู่ๆเสียงของพยาบาลสาวกลุ่มหนึ่งก็ดังขึ้น แว่วเข้าหูของหญิงสาวให้ได้ยิน

"คุณออมสิน ว่าที่คู่หมั้นที่คุณกรรชัยจัดเตรียมเอาไว้ให้ ก็ไม่น่าจะใช่นะเธอ" พยาบาลสาวอีกคนพูดต่อกลับไป 

"ดูจากหน้าตาแล้วอายุถึง 18 หรือเปล่าก็ไม่รู้ คุณคีย์ก็คงจะเอามาควงเล่นๆ ตามประสาหนุ่มโสดที่ยังไม่ได้แต่งงานนั่นแหละ" เสียงที่สามเอ่ยแทรกเข้ามา ทำให้ตอนนี้ก้อนเนื้อหัวใจที่ฝังอยู่ในอกข้างซ้ายของชายหนุ่มเต้นระรัวด้วยความโกรธา  

นี่มันนินทาระยะเผาขนชัดๆ! 

ลมหายใจหนักๆ พ่นออกมาจากจมูกของชายหนุ่ม ก่อนที่เขาจะพาหญิงสาวเดินตรงปรี่ไปยังพยาบาลกลุ่มนั้น สายตาคมมองค้อนพวกหล่อนด้วยความไม่พอใจ 

"ไม่มีอะไรทำกันเหรอครับ?" คีย์เปล่งน้ำเสียงแข็งกระด้าง ดูทรงอำนาจเอ่ยถามขึ้น พวกหล่อนก็รีบก้มหน้างุดลงมองพื้นกระเบื้องอย่างพร้อมเพรียงกัน 

"ขอโทษค่ะคุณหมอ" 

"พี่คีย์คะอย่าต่อว่าพวกเค้าเลยนะคะ พี่ๆเค้าก็คงพูดสนุกปากกันตามประสาเพื่อนฝูงไม่ได้คิดอะไรมากหรอกค่ะ และที่สำคัญมันก็ไม่แปลกที่พี่ๆจะคิดเห็นเช่นนั้น เพราะเรื่องสถานะของเราสองคนก็ยังไม่มีใครรู้" 

หญิงสาวเอ่ยห้ามปรามชายหนุ่มที่กำลังโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ เมื่อเห็นภรรยาสาวถูกนินทา มือเล็กอีกข้างหนึ่งเอื้อมขึ้นไปจับมือหนาของชายหนุ่มพร้อมกับลูบไปมาเบาๆเป็นการปลอบประโลม ทำให้เขารู้สึกใจเย็นและสงบลงได้มาก 

ชายหนุ่มหันกลับมาพยักหน้าหงึกๆเป็นการตอบรับคำร้องขอวิงวอนของหญิงสาว  

"เงยหน้าขึ้นเถอะครับ" คีย์พูดจบ หญิงสาวเหล่านั้นก็เงยหน้าขึ้น แต่ยังไม่กล้าสบสายตาดุดันก้าวร้าวของชายหนุ่ม 

"นี่นุ่มนิ่ม ภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของผม เราสองคนจดทะเบียนสมรสกันเรียบร้อยแล้ว หวังว่าพวกคุณจะใช้ความสามารถพิเศษให้เป็นประโยชน์นะครับ" ใบหน้าหล่อเหลาแสยะยิ้มอย่างมีเลศนัยซ่อนแฝงอยู่ พูดจบเขาก็เปลี่ยนท่าทางเป็นการโอบสะเอวคอดของหญิงสาวแทน แล้วเดินเข้าไปยังห้องทำงานส่วนตัว 

@ห้องคุณหมอคีย์ 

ทันใดที่ประตูห้องถูกเปิดออก ก็ปรากฏเรือนร่างของผู้หญิงวัยยี่สิบปลายๆ เธอสวมใส่ชุดเดรสสายเดี่ยวสีดำ ไว้ผมยาวประบ่า นั่งรออยู่บนโซฟาหนังสายตาทั้งสองดวงจับจ้องไปยังสิ่งที่อยู่ในโทรศัพท์มือถือราคาแพง 

"มาแล้วหรอคะคีย์!" ออมสิน หญิงสาวที่กรรชัยอยากจะให้ลูกชายของตนเองปรองดองด้วย ลุกขึ้นยืนด้วยความสูงเต็มที่ เปล่งน้ำเสียงถามออกไปอย่างมีความสุข 

ใบหน้าเต็มอิ่มยิ้มระรื่นราวกับคนมีความรัก แต่ก็ต้องสลดลงเมื่อทอดสายตาเห็นผู้หญิงข้างๆกายเขา ช่างดูสนิทชิดเชื้อ แนบเนื้อถึงตัวกันเหลือเกิน! 

"คุณมาทําอะไรที่นี่?" คีย์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ก่อนที่จะเดินไปนั่งยังเก้าอี้หนังตัวโปรด พร้อมกับกระชากเรือนร่างเล็กกระแทกก้นลงนั่งบนหน้าตักของเขา 

"ออมแค่จะมาหาคีย์เฉยๆ เห็นคุณพ่อบอกว่าช่วงนี้คีย์ไม่ค่อยได้มาทำงาน" ออมสินเอ่ยบอก สายตาคมของเธอตอนนี้มองเพ่งไปยังเรือนร่างซึ่งกำลังนั่งอยู่บนตักของว่าที่คู่หมั้นอย่างไม่พอใจ  

'ผู้หญิงคนนั้นมีสิทธิ์อะไรกัน? ถึงได้กล้าทำแบบนี้ต่อหน้าของเธอ นี่มันหยามกันชัดๆ!' ออมสินครุ่นคิดในใจ เพราะทุกครั้งที่เธอพยายามเข้าหาชายหนุ่ม เขาก็มักจะตีตัวออกห่างทำท่ารังเกียจเดียดฉันท์ราวกับว่าเธอเป็นเชื้อโรคเสียอย่างนั้น 

"สวัสดีจ้ะ พี่ชื่อออมสินนะ เป็นว่าที่ภรรยาของคุณหมอคีย์ ซึ่งคาดว่าเราก็คงจะมีข่าวดี ข่าวมงคลสมรสเร็วๆนี้นั่นแหละ เพราะคุณกรรชัยได้ไปทาบทามสู่ขอพี่กับคุณพ่อคุณแม่เรียบร้อยแล้ว" ออมสินแกล้งตีหน้าใสซื่อ บริสุทธิ์ ฉีกยิ้มหวานอย่างเป็นมิตรส่งให้กับนุ่มนิ่ม ก่อนที่จะก้าวขาเรียวเดินไปนั่งบนเก้าอี้ตรงข้ามกับทั้งสอง  

"ออมสิน!" ดวงตาแข็งกระด้างของชายหนุ่มปรากฏความไม่พอใจเพ่งเล็งมาทางใบหน้าสวยของออมสิน 

"พี่คีย์คะ หนูอยากกินน้ำแตงโมปั่น รู้สึกคอแห้งมากเลย พี่คีย์ช่วยลงไปซื้อให้หนูหน่อยนะคะ" น้ำเสียงนุ่มนวลอ่อนหวานเปล่งออกมาจากริมฝีปากของหญิงผู้เป็นที่รัก  

"แต่.." เขายังคงสองจิตสองใจ ไม่อยากปล่อยให้นุ่มนิ่มต้องอยู่กับออมสินสองต่อสอง 

"หนูดูแลตัวเองได้ค่ะ แต่ตอนนี้หนูคอแห้งมากเลย พี่คีย์ช่วยลงไปซื้อน้ำให้หนูหน่อยนะคะ นะคะ.." ดวงตากลมโตคู่นั้นดูงดงามยิ่งนักยามกระพริบปริบๆ เขาไม่สามารถต่อต้านอนุภาพลูกออดอ้อนออเซาะของเธอได้จริงๆ สุดท้ายก็ต้องจำยอมรีบลงไปซื้อน้ำแตงโมปั่นให้เมียรักทันที 

ขณะนี้ในห้องสี่เหลี่ยมสีขาวมีเพียงหญิงสาวสองคนอยู่ด้วยกัน ซึ่งดูจากภายนอกบุคลิกของเธอแล้ว ช่างแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง แต่คาดว่าคงจะมีจุดประสงค์เดียวกันนั่นก็คือ 'หมอคีย์' 

"พี่เข้าใจเรานะ คนแบบเราอ่ะน่าสงสาร กลายเป็นเมียน้อยเขา แถมยังโดนตราหน้าว่าแย่งสามีชาวบ้าน โดยที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไรด้วยเลย" ออมสินยังคงตีสองหน้า พูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลสุภาพ แต่ออกไปในทางเสียดสีเสียมากกว่า 

"หรอ? คนแบบฉันเนี่ยนะน่าสงสาร สวัสดีค่ะฉันชื่อนุ่มนิ่ม เป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของว่าที่เจ้าบ่าวคุณ เราสองคนเนี่ย เพิ่งจะจดทะเบียนสมรสกันไปเมื่อไม่กี่วันนี้เอง" นุ่มนิ่มลุกขึ้นยืนต่อหน้าของออมสิน นิ้วเรียวยกขึ้นมาแตะปลายมุมปากพร้อมกับทำท่าครุ่นคิดบางอย่าง 

"เอ๋... ถ้าคิดแบบนี้เนี่ยใครกันน๊าที่เป็นเมียน้อย?" ใบหน้าสะสวยฉีกยิ้มหวานส่งให้กับคนเบื้องหน้าตอบกลับไป