ตอนที่ 2 ปล้นสวาท

ฉายดนัยกระตุกยิ้มสมเพช เขามือล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูท ควักธนบัตรปึกใหญ่ออกมาแล้วโยนมันลงกับพื้นอย่างไม่ใยดี กระดาษราคาแพงกระจายเกลื่อนแทบเท้าของจิรพิมนตร์

“เอาไปซะ! นี่ค่าเสียเวลาแล้วก็ค่าแท็กซี่ของเธอ อยากได้นักไม่ใช่เหรอ... เงินน่ะ”

จิรพิมนตร์ยืนนิ่ง มองปึกเงินบนพื้นสลับกับใบหน้าดูแคลนของคู่หมั้น ความอัปยศพุ่งพล่าน เธอเม้มริมฝีปากแน่น ตั้งใจมั่นว่าจะไม่ยอมก้มหัวเก็บเศษเงินที่เขาสาดใส่เพื่อประจานเธอเด็ดขาด

“เก็บเดี๋ยวนี้! แล้วก็ไสหัวกลับไปได้แล้ว!” หญิงสาวยังคงยืนนิ่ง สูดลมหายใจเข้าลึกพยายามสะกดกลั้นหยาดน้ำตาที่จวนเจียนจะหยด

“เร็ว!!! จะมายืนจ้องหน้าฉันทำไม!” ฉายดนัยแผดเสียงตะคอกดังลั่นไปทั่วบริเวณ จนชายหนุ่มที่เฝ้าสังเกตการณ์ในตอนแรกและคนอื่นๆ ต้องหันมามองเป็นตาเดียว

จิรพิมนตร์รู้สึกเหมือนร่างกายถูกแช่แข็งภายใต้สายตาช่างสงสัยและดูถูกของผู้คนรอบข้าง เธอไม่อยากให้เรื่องบานปลายไปมากกว่านี้ และไม่อยากตกเป็นเป้าสายตาในสภาพที่น่าสมเพชอีกต่อไป มือบางที่สั่นเทาจึงจำใจต้องก้มลงเก็บธนบัตรเหล่านั้นขึ้นมาทีละใบด้วยหัวใจที่แตกสลาย เมื่อเก็บเสร็จเธอก็รีบหันหลังเดินกึ่งวิ่งออกจากร้านไปทันทีโดยไม่หันกลับไปมองข้างหลังอีกเลย

ระหว่างที่จิรพิมนตร์ยืนสั่นอยู่ริมถนนเพื่อรอรถแท็กซี่ เธอไม่รู้เลยว่ามีเงาทมิฬร่างหนึ่งเดินตามเธอออกมาติดๆ ชายฉกรรจ์รูปร่างสันทัดที่มีแววตากระหายเลือดมันได้รับคำสั่งลับจากใครบางคนให้จัดการสั่งสอนและทำลายเธอ แลกกับเงินรางวัลจำนวนมาก

ขณะที่หญิงสาวกำลังชะเง้อมองหารถอยู่นั้น สัมผัสเย็นเยียบของปลายมีดแหลมก็จิ้มเข้าที่แผ่นหลังทันที พร้อมกับร่างหนาที่ประชิดตัวจนได้กลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุ้ง

“อยู่เฉยๆ อย่างส่งเสียง ถ้าไม่อยากตาย!” จิรพิมนตร์ตัวแข็งทื่อ ใบหน้าซีดเผือดราวกับไร้สีเลือด หัวใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก

“คุณ...ต้องการอะไรคะ” เธอถามเสียงสั่นพร่าจนแทบเป็นเสียงกระซิบ

“ใจเย็นๆ สิคนสวย พี่ไม่ทำอะไรหรอก พี่แค่อยากได้เงินกับตัวน้อง” เสียงแหบพร่ากระซิบข้างหูพลางลูบไล้ไปตามแขนของเธออย่างน่าสะอิดสะเอียน

“เอานี่! เงิน... ฉันให้หมดเลย แต่อย่าทำอะไรฉันเลยนะ!” หญิงสาวรีบควักปึกเงินที่เพิ่งเก็บมาจากพื้นส่งให้มันหวังว่ามันจะพอใจ

มันคว้าเงินไปซุกกระเป๋ากางเกงอย่างรวดเร็ว แต่นัยน์ตาหื่นกระหายยังคงจ้องมองเธอไม่วางตา

“ได้เงินแล้วก็ไปสิ!” เธอตวาดเสียงสั่นเมื่อเห็นมันยังคงคุกคาม

“ยัง... พี่ยังอยากได้ตัวน้องคนสวยด้วย ตามมาที่ลานจอดรถเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นพี่จะแทงน้องให้ไส้ทะลักตรงนี้แหละ!” มันขู่แบบผู้ดีมีมารยาท พร้อมกับกดปลายมีดลงที่สะโพกจนเธอรู้สึกเจ็บจี๊ด

จิรพิมนตร์กลัวจนแทบสิ้นสติ ปลายมีดขยับมาจี้เอวบางบังคับให้เธอต้องก้าวเดินตามมันไปอย่างเลี่ยงไม่ได้ หญิงสาวพยายามเดินให้ช้าที่สุดเท่าที่จะทำได้ในขณะที่สมองพยายามเค้นหาวิธีเอาตัวรอด

“อย่าคิดตุกติกนะคนสวย! เดินให้มันเร็วๆ หน่อย!” มันเริ่มขู่ด้วยน้ำเสียงจริงจัง ก่อนจะเปลี่ยนใจเมื่อมองเห็นเนินหญ้าลับตาในสวนสาธารณะที่อยู่ใกล้ๆ

“ไปทางโน้นดีกว่า ตรงโน้นหญ้านุ่ม ๆ!” สิ้นเสียงมันกระชากแขนหญิงสาวให้เดินดิ่งไปยังเงามืดของสวนสาธารณะทันที!