ตอนที่ 3 โชคช่วย

จิรพิมนตร์เริ่มเสียขวัญจนคุมสติไม่อยู่ เมื่อคนร้ายไม่ได้หวังเพียงแค่ทรัพย์สิน มันกระชากคอเสื้อของเธออย่างแรงจนกระดุมหลุดกระเด็นหายไปในพงหญ้า ก่อนจะกดร่างของเธอให้จมลงกับพื้นดินโดยมีคมมีดจี้คอหอยเอาไว้ตลอดเวลา ชายฉกรรจ์ตามลงมาคร่อมร่างเธอเพื่อปิดทางหนี ก่อนจะเริ่มซุกไซ้ซอกคอขาวผ่องอย่างหื่นกระหาย

หญิงสาวดิ้นรนสุดชีวิตพยายามจะกรีดร้องขอความช่วยเหลือ แต่มันกลับใช้ฝ่ามือหนาปิดปากเธอไว้แน่น พร้อมกับขยับมีดขึ้นมาแนบพวงแก้มใส

“ถ้ามึงร้องอีกคำเดียว กูจะกรีดหน้าสวยๆ ของมึงให้ยับ!” มันเริ่มใช้คำพูดหยาบคายกับเธอมากขึ้น เพราะต้องการให้เธอกลัวและไม่ขัดขืน คมมีดที่เย็นเยียบและคำขู่ที่อำมหิตทำให้จิรพิมนตร์ตัวสั่นเทิ้มด้วยความกลัวว่าใบหน้าจะเสียโฉม เธอจึงจำต้องพยักหน้ายอมจำนนทั้งน้ำตา

“เอามีดออกไปเถอะ... ฉันยอมแล้ว” เธอสะอื้นบอกเสียงสั่นพร่า

“อย่าคิดตุกติกเชียว ไม่งั้นกูแทงจริงด้วย” มันคาดโทษก่อนจะเริ่มรุกรานร่างกายเธอหนักขึ้น มือหยาบกร้านพยายามจะปลดบราเซียร์ของเธอออก ทว่าในวินาทีที่ความสิ้นหวังกำลังพุ่งจุดสูงสุด ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่ตามหาเธออยู่ก็ปรากฏกายขึ้น

“ซู่ววว!!!...”

เจตนิพัทธ์ ส่งสัญญาณให้จิรพิมนตร์ที่มองมาทางเขาด้วยสายตามีความหวังให้เงียบเสียงไว้ เขาอาศัยความมืดพรางตัวย่องเข้าไปทางด้านหลัง ก่อนจะใช้มือหนาสะกิดไหล่คนร้ายเบาๆ

“เฮ้ย!”

มันอุทานได้เพียงคำเดียว เจตนิพัทธ์ก็กระชากคอเสื้อคนร้ายที่กำลังคร่อมร่างหญิงสาวอยู่ให้ลอยหวือออกไป ก่อนจะสวนหมัดหนักๆ เข้าที่ใบหน้าจนมันหงายหลังตึงไปกับพื้น ชายหื่นกามรีบคว้ามีดที่ตกอยู่พยายามจะพุ่งเข้าใส่ แต่เจตนิพัทธ์ที่มีชั้นเชิงการต่อสู้เหนือกว่ามากเบี่ยงตัวหลบเพียงเล็กน้อย ก่อนจะซัดจนมันลงไปนอนโอดครวญกับพื้นดิน

“พ่อแม่ไม่เคยสั่งสอนหรือไง ว่าลูกผู้ชายเขาไม่รังแกผู้หญิง!”

พูดจบเขาก็กระทืบซ้ำที่ยอดอกอย่างแรงเพื่อเป็นการสั่งสอน ก่อนจะจับมันนอนคว่ำหน้าแล้วดึงเข็มขัดจากเอวตัวเองมารัดข้อมือมันไว้อย่างแน่นหนา ชายหนุ่มล้วงเอาปึกเงินในกระเป๋ากางเกงคนร้ายออกมา แล้วรีบถอดเสื้อสูทราคาแพงของตนคลุมร่างที่สั่นเทาของจิรพิมนตร์เอาไว้

“คุณเป็นอะไรหรือเปล่าครับ” น้ำเสียงที่เคยดุดันเมื่อครู่กลับนุ่มนวลลงอย่างเห็นได้ชัด

“ฉัน...ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณมากนะคะที่มาช่วย” จิรพิมนตร์ยกมือไหว้ด้วยความซาบซึ้งใจจนน้ำตาไหลพราก

“คุณปลอดภัยแล้วครับ” เขาประคองเธอให้ลุกขึ้นอย่างสุภาพ ก่อนจะก้มลงเก็บกระเป๋าสะพายที่ตกอยู่ใกล้ๆ มาปัดฝุ่นให้

“ระวังหน่อยนะครับ กลางค่ำกลางคืนไปไหนมาไหนคคนเดียวมันอันตราย”

เขายื่นเงินและกระเป๋าคืนให้เธอ หญิงสาวรับมาเก็บเข้าที่เดิมก่อนจะปรายตาไปมองร่างที่สลบไสลของคนร้าย เจตนิพัทธ์จึงเอ่ยขึ้นว่าปล่อยมันไว้ตรงนี้ เดี๋ยวฟื้นขึ้นมามันก็คงจะเข็ดไปอีกนาน

“ขอบคุณอีกครั้งนะคะ... ฉันไม่คิดว่าจะมีใครตามมาช่วย”

“ไม่เป็นไรครับ ผมเต็มใจ อันที่จริงผมอยากจะช่วยตั้งแต่เห็นเหตุการณ์ในร้านแล้ว”

“เหรอคะ...” เธอพึมพำ ก่อนจะชะงักเมื่อเขาถามคำถามที่จี้ใจดำ

“ผมถามหน่อยสิ... ผู้ชายคนนั้นเขาเป็นอะไรกับคุณ”

“คู่หมั้นค่ะ”

“คู่หมั้น!” เจตนิพัทธ์อุทานเสียงสูงอย่างลืมตัว

“แล้วคุณปล่อยให้คู่หมั้นนั่งกอดผู้หญิงคนอื่นแบบนั้นได้ยังไงกัน”

“เรื่องมันยาวค่ะ... ถ้ามีโอกาส ฉันจะเล่าให้คุณฟังทีหลัง”

เจตนิพัทธ์เห็นสีหน้าที่เคร่งเครียดและแววตาที่เต็มไปด้วยความขมขื่นของเธอ จึงไม่คิดจะเซ้าซี้ต่อ แม้เขาจะรู้ดีอยู่แล้วว่าคู่หมั้นของเธอคือลูกชายเพียงคนเดียวของรัฐมนตรีทวีป

“ผมเจตนิพัทธ์ เรียกเจตเฉยๆ ก็ได้ครับ”

“จิรพิมนตร์ค่ะ เรียกว่ามนตร์ก็ได้ค่ะ” เธอยิ้มบางๆ อย่างผ่อนคลายขึ้น

“คุณคงมาที่นี่เพื่อจะจัดการกับคู่หมั้นที่นอกใจสินะครับ” เขาถามหยั่งเชิงระหว่างเดินไปส่งเธอ

“ไม่ใช่ค่ะ... มนตร์ตั้งใจมารับเขา แต่เราเข้าใจผิดกันนิดหน่อย”

“แปลกนะครับ... ถ้าเขาไม่ได้รักคุณ แถมยังโดนนอกใจโจ่งแจ้งขนาดนี้ ทำไมคุณถึงไม่ถอนหมั้นไปเสียล่ะ”

“อย่างที่บอกแหละค่ะ... เรื่องของมนตร์มันซับซ้อน ช่างเขาเถอะค่ะ... มนตร์ขอตัวกลับก่อนนะคะ” หญิงสาวทำท่าจะถอดเสื้อสูทคืนให้ แต่เจตนิพัทธ์รีบห้ามไว้เสียก่อน

“ใส่ไว้เถอะครับ กระดุมเสื้อคุณขาดหมดแล้ว ถ้าคืนผมตอนนี้...คุณได้โป๊กลับบ้านแน่”

คำพูดที่ติดตลกนิดๆ ของเขาทำให้ใบหน้าของจิรพิมนตร์ขึ้นสีระเรื่อด้วยความอาย เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เธอรู้สึกว่ามีคนคอยปกป้องเธอจริงๆ