ตอนที่ 4 ถูกชะตา

“คุณต้องคืนเสื้อให้ผมหรอกครับ” เจตนิพัทธ์เอ่ยเสียงเรียบ เมื่อเห็นท่าทีเกรงใจของหญิงสาว

“ไม่เป็นไรค่ะ.. เอาไว้มนต์จะรีบซักมาคืนให้นะคะ” จิรพิมนตร์รับน้ำใจนั้นไว้ด้วยความรู้สึกตื้นตัน

หลังจากส่งหญิงสาวขึ้นรถแท็กซี่จนลับตา ชายหนุ่มก็หมุนตัวเดินกลับเข้าไปในสถานบันเทิงแห่งเดิมอีกครั้ง แต่เป้าหมายของเขาไม่ใช่การกลับไปสังสรรค์ แต่สายตาคมกริบกลับปรายมองไปที่โต๊ะด้านหน้า ซึ่งฉายดนัยกับนภัสสรกำลังนั่งคลอเคลียกันอยู่

เจตนิพัทธ์หยุดยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะนั้น ฉายดนัยเงยหน้าขึ้นมองด้วยความแปลกใจ เขาจำได้ทันทีว่าชายตรงหน้าคือใคร จึงเอ่ยทักทายตามมารยาทพร้อมกับยื่นแก้วเครื่องดื่มให้

“นึกว่าใคร!!” เจตนิพัทธ์ไม่ได้รับแก้วนั้น แต่กลับเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาที่ทำให้คนฟังถึงกับชะงัก

“ผู้หญิงคนเมื่อกี้... เขาเป็นคู่หมั้นของคุณไม่ใช่เหรอ”

คำถามตรงไปตรงมานั้นทำให้ฉายดนัยหน้าตึงขึ้นมาทันที มันเป็นการฉีกหน้าเขาต่อหน้าหญิงสาวอีกคน นภัสสรเห็นท่าไม่ดีจึงรีบดึงมือคนรักไว้เพื่อปรามไม่ให้มีเรื่อง แต่เจตนิพัทธ์ยังคงรุกต่อ

“ถ้าผมจำไม่ผิด คุณกับจิรพิมนตร์ หมั้นกันแล้ว” เขาเน้นชื่อหญิงสาวชัดถ้อยชัดคำพลางปรายตาไปทางนภัสสร ราวกับจะกดดันให้เธอเป็นฝ่ายละอายใจบ้าง

“ผมหมั้นกับเธอ...ก็แค่เรื่องธุรกิจเท่านั้นแหละ” ฉายดนัยตอบอย่างเสียไม่ได้ ก่อนจะเอนหลังพิงโซฟาด้วยท่าทีเกียจคร้าน

“หมั้นเพราะธุรกิจงั้นเหรอ แปลว่าคุณไม่ได้รักเธอเลยสินะ” เจตนิพัทธ์ถามย้ำ คำพูดนั้นเหมือนลูกศรที่พุ่งตรงเข้ากลางใจคนที่นั่งอยู่

“ใช่! แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องของคนนอก...หรือเปล่า!” ฉายดนัยเริ่มหมดความอดทน เขาผุดลุกขึ้นจ้องหน้าอีกฝ่ายอย่างเอาเรื่อง

“ใจเย็นๆ ค่ะดนัย อย่าทะเลาะกันเลยนะคะ” นภัสสรรีบกระตุกแขนแฟนหนุ่มให้นั่งลง ในขณะที่เจตนิพัทธ์ยังคงยืนนิ่ง ไม่ได้สะทกสะท้านต่ออารมณ์เกรี้ยวกราดหรืออำนาจของลูกชายนักการเมืองตรงหน้าแม้แต่น้อย

“ปล่อยเธอไปซะ... คุณรู้ไหมว่าเธอต้องออกไปเจอกับอะไรบ้าง ในขณะที่คุณกำลังนั่งปั่นหัวเธอเล่นอยู่นานสองนาน”

พศิน เพื่อนสนิทของเจตนิพัทธ์เห็นท่าไม่ดีจึงรีบเข้ามาดึงตัวเพื่อนกลับไปที่โต๊ะ เจตนิพัทธ์ทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ฉายดนัยกำหมัดแน่นด้วยความโกรธจัด

“ฉันไม่เคยเห็นแกใจดีกับผู้หญิงคนไหนขนาดนี้เลยนะไอ้เจต” พศินที่เป็นทนายหนุ่มฝีปากกล้าเอ่ยแซว

“ถ้าฉันไปช่วยไม่ทัน... เธอเสร็จไอ้บ้านั่นแน่!” เจตนิพัทธ์ตอบเสียงขรึม สายตายังคงหม่นแสงลงเมื่อนึกถึงใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาของจิรพิมนตร์เมื่อสักครู่

“ฉันเห็นแกมองเธอตั้งแต่แรกแล้วล่ะ เธอสวยนะ แต่ก็น่าเสียดายที่มีเจ้าของเสียแล้ว แกอย่าไปยุ่งเลยดีกว่าว่ะ”

“ฉันก็แค่สงสารเธอ”

ทางด้านฉายดนัย เมื่อนภัสสรขอตัวไปเข้าห้องน้ำ ซึ่งแท้จริงแล้วเธอแอบไปโทรศัพท์หาลูกน้องเพื่อเช็กผลงาน ธนกรเพื่อนสนิทของฉายดนัยก็เดินเข้ามาสมทบพอดี

“เฮ้ย! ทำไมเพิ่งมาวะ เมื่อกี้เกือบมีเรื่องแล้วเชียว” ฉายดนัยบ่นพึมพำ

“มีเรื่องกับใครวะ” ฉายดนัยบุ้ยปากไปทางโต๊ะของเจตนิพัทธ์ ธนกรเห็นเข้าถึงกับหน้าถอดสี ก่อนจะรีบเตือนเพื่อน

“แกอย่าคิดไปมีเรื่องกับเขาเชียวนะโว้ย คิดผิดคิดใหม่เถอะ!”

“ทำไมวะ”

“เจตนิพัทธ์เป็นถึงลูกชายมาเฟียระดับบิ๊ก ที่ผ่านมาไม่มีใครกล้าตอแยกับเขาหรอก ฉันกลัวแกจะเจ็บตัวฟรี... อีกอย่าง พ่อแกกำลังจะหาเสียงเลือกตั้ง อย่าให้มีข่าวเสียหายเลย เชื่อฉันเถอะ”

ฉายดนัยนิ่งไปเล็กน้อย แต่ความสงสัยยังไม่จางหาย

“ฉันเห็นมันตามยัยมนตร์ออกไป ยังดีนะที่มันกลับเข้ามาคนเดียว ไม่อย่างนั้นฉันคงคิดว่ามันแอบพาคู่หมั้นฉันไปทำอะไรแน่ๆ”

“แกพูดเหมือนหึงคุณมนตร์เค้าเลยนะ” ธนกรแซว

“ไม่หรอก... ยัยนั่นน่ะของตาย วันหนึ่งพ่อฉันก็ต้องบังคับให้แต่งงานกับเธออยู่ดี” เขาพูดอย่างลำพองใจเพราะนภัสสรไม่อยู่ตรงนั้น

ไม่นานนัก นภัสสรโทรมาอ้างว่าที่บ้านมีเรื่องด่วนต้องรีบกลับก่อน ฉายดนัยจึงนั่งดื่มต่อกับธนกร

“ว่าแต่แกเถอะ เมื่อไหร่จะแต่งสักที หรือยังไม่เบื่อสาวๆ ในสต๊อกอีก แบ่งมาให้ฉันช่วยดูแลบ้างก็ได้นะ” ธนกรแกล้งหยอก

“รอให้ผ่านเลือกตั้งของพ่อฉันไปก่อนเถอะ” ฉายดนัยตอบปัด หลายครั้งที่เขาพยายามจะล่วงเกินจิรพิมนตร์ แต่เธอก็ขัดขืนและวางตัวดีมาตลอด เธอไม่ยอมเป็นเพียงของเล่นเหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ ในฮาเร็มของเขา และนั่นก็เป็นสาเหตุให้จิรพิมนตร์ที่เคยซื่อตรงต่อความรู้สึก เริ่มมองคู่หมั้นคนนี้ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... ความรักที่มีให้เขามันเริ่มจืดจางลงเพราะความเจ้าชู้ที่ไม่รู้จักพอของเขานั่นเอง