ตอนที่ 5 แม่ปลื้ม... ลูกไม่ปลื้ม

เช้าวันรุ่งขึ้น จิรพิมนตร์ตัดสินใจเล่าเหตุการณ์ระทึกขวัญทั้งหมดให้ ณัฐกานต์เพื่อนสนิทฟัง เมื่อเอ่ยถึงชื่อชายหนุ่มที่เข้ามาช่วยชีวิต ณัฐกานต์ถึงกับเบิกตากว้างร้องอ๋อออกมาดังลั่น เพราะชื่อนี้โด่งดังไม่น้อยในหน้าข่าวสังคม

“ทายาทมหาเศรษฐีเบอร์ต้นๆ เลยนะแก แถมยังมีชื่อเสียงเรื่องความใจร้อน และเจ้าอารมณ์สุดๆ”

“ครอบครัวเขาทำธุรกิจกาสิโนอยู่เมืองนอก ส่วนในเมืองไทยก็มีธุรกิจโรงแรม เป็นลูกครึ่งด้วยมั้งถ้าจำไม่ผิด”

“เหรอ... แปลกใจทำไมฉันถึงไม่เคยรู้จักเขามาก่อนเลยน้า” จิรพิมนตร์พึมพำ หรือที่ผ่านมาเธอมัวแต่ก้มหน้าก้มตาเรียนจนตัดขาดจากโลกภายจนนอกเกินไป

“ตามข่าวเห็นว่าคุณพ่อส่งเขามาช่วยพี่ชายดูแลธุรกิจโรงแรมที่เมืองไทย” ณัฐกานต์อธิบายเป็นฉากๆ เพราะเธอเคยมีโอกาสสัมภาษณ์ เจษฎา พี่ชายของเจตนิพัทธ์ตอนเริ่มทำงานใหม่ๆ

“แต่ก็นั่นแหละ... ฉันเคยได้ยินคนวงในพูดกันว่าเขานิสัยนักเลงพอตัว ชอบตัดสินปัญหาด้วยกำลัง ใครทำให้ไม่พอใจมีหวังโดนซัดคว่ำแน่”

จิรพิมนตร์นิ่งไปพลางนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน แม้สิ่งที่เพื่อนเล่าจะดูน่ากลัว แต่ภาพจำของเธอที่มีต่อเขากลับมีแต่ความอ่อนโยนและให้เกียรติอย่างเป็นสุภาพบุรุษ

“ถึงว่าฝีมือเขาไม่ธรรมดาเลย ขนาดฝ่ายนั้นมีมีด เขายังจัดการซะหมอบคาที่ ฉันแอบคิดว่านายคนนั้นจะตายไปแล้วด้วยซ้ำ แต่คุณเจตบอกว่าแค่สลบเฉยๆ”

“ความจริงแกน่าจะบอกให้เขาลากตัวส่งตำรวจนะมนตร์”

“ตอนนั้นฉันตกใจจนทำอะไรไม่ถูกเลยล่ะกานต์ แค่เอาชีวิตรอดมาได้ก็บุญแล้ว”

วันต่อมา

“แม่ไม่เห็นด้วยที่แกจะย้ายออกไปอยู่หอพัก!” เสียงของผู้เป็นมารดาประกาศกร้าวกลางโต๊ะอาหาร

“แต่มันสะดวกและใกล้ที่ทำงานของมนตร์มากเลยนะคะแม่” จิรพิมนตร์พยายามใช้เหตุผลเข้าสู้ มารดาของเธอจึงรีบงัดข้อตกลงในอดีตขึ้นมาบีบคั้นทันที

“ถ้าอยากออกไปอยู่ข้างนอก แกก็ต้องแต่งงานให้เรียบร้อยเสียก่อน ผู้หญิงตัวคนเดียวจะไปอยู่ข้างนอกได้ยังไง แกไม่กลัวอันตรายบ้างหรือไง ดูอย่างเมื่อคืนสิ... ดีนะที่มีคนช่วยเอาไว้ได้ทัน!”

จิรพิมนตร์ลอบถอนหายใจ 'อันตรายนอกบ้านน่ะยังพอระวังได้ แต่อันตรายในบ้านนี่สิที่น่ากลัวกว่า' เธอคิดในใจพลางนึกถึงสายตาหื่นกระหายของพ่อเลี้ยงที่จ้องจะงาบเธอทุกครั้งที่มีโอกาสตอนเธอกลับบ้านดึกๆ ส่วนจะหวังให้คู่หมั้นอย่างฉายดนัยมาคอยปกป้องน่ะเหรอ... ฝันไปเถอะ!

“โธ่แม่... มนตร์ไม่ได้ไปอยู่คนเดียวซะหน่อย มนตร์จะไปอยู่กับยัยกานต์ไงคะ”

“ไม่ได้! หัวเด็ดตีนขาดยังไงก็ไม่ได้ วิญญาณพ่อแกได้ตามมาหักคอฉันแน่ที่ปล่อยให้ลูกสาวไปเร่ร่อนแบบนั้น”

สุดท้ายคำสนทนาก็วนมาที่จุดเดิม คือการบังคับให้เธอแต่งงานกับฉายดนัย เพราะบิดาของฝ่ายชายยื่นเงื่อนไขว่าจะคืนหุ้นบริษัทให้ครอบครัวเธอถึง 30 เปอร์เซ็นต์ หากจิรพิมนตร์ยอมแต่งงานตามพินัยกรรมที่บิดาของเธอทำไว้ก่อนเสียชีวิต

“ถ้าแกอยากออกจากบ้านนัก ก็มีทางเดียวคือแต่งงานกับคุณดนัยซะให้สิ้นเรื่อง”

“แม่คะ! แม่ก็เห็นว่าพี่ดนัยเจ้าชู้ขนาดไหน เมื่อคืนเขายังควงสาวเย้ยมนตร์อยู่เลย แต่งกันไปก็อยู่กันไม่ยืดหรอกค่ะ”

“ของแบบนี้มันไม่แน่หรอกมนตร์ ถ้าเขาได้แต่งงานกับแก เขาอาจจะเลิกเจ้าชู้ก็ได้ พอแต่งเสร็จแกก็รีบจดทะเบียนสมรสซะ ใครหน้าไหนก็มาแย่งของแกไม่ได้ ที่อีผู้หญิงพวกนั้นมันกล้ากร่าง ก็เพราะเห็นว่าคุณดนัยเขายังโสดอยู่น่ะสิ!”

จิรพิมนตร์ปฏิเสธเสียงแข็ง ยืนกรานว่าจะไม่แต่งงานในตอนนี้ ทำให้มารดาเริ่มไม่พอใจและยกเอาความหวังของบิดาผู้ล่วงลับที่อยากให้เธอกอบกู้ธุรกิจครอบครัวขึ้นมาอ้าง

“คิดให้ดีนะมนตร์ แกเรียนจบมาสองปีแล้ว อย่าปล่อยให้โอกาสหลุดมือ”

“ถ้าพี่ดนัยไม่เลิกเจ้าชู้ มนตร์ก็จะไม่แต่งงานเด็ดขาดค่ะ มนตร์รับผู้ชายแบบนั้นไม่ได้จริงๆ”

“โถ่เอ๊ย! ผู้ชายรวยๆ อย่างคุณดนัยจะหาได้ที่ไหนอีก ต่อให้เขามีเมียแล้วถ้าคนมันจะเจ้าชู้มันก็หาทางจนได้นั่นแหละ แกอย่าเรื่องมากนักเลย”

“เห่อ!!!” จิรพิมนตร์ถอนหายใจยาวด้วยความอึดอัด

“แม่คะ... มนตร์ขอเวลาตัดสินใจเรื่องนี้ก่อนเถอะค่ะ”

“เห้อ! แกนี่มันจริงๆ เลยนะ... ดื้อได้ใครก็ไม่รู้!” ผู้เป็นมารดาทิ้งท้ายอย่างหัวเสีย ก่อนจะเดินสะบัดหน้าจากไป ทิ้งให้จิรพิมนตร์จมอยู่กับความกังวลเพียงลำพัง