ตอนที่ 6 ความบังเอิญที่ไม่มีอยู่จริง

ณ ร้านจิรกานต์เบเกอรี่ เช้าวันนี้ จิรพิมนตร์ และ ณัฐกานต์ พร้อมด้วยพนักงานในร้าน ต่างวุ่นวายอยู่กับการจัดเตรียมอาหารและเค้กวันเกิดก้อนโต เพื่อนำไปร่วมแสดงความยินดีกับ ท่านรัฐมนตรีทวีป บิดาของฉายดนัยตามคำสั่งกำชับของผู้เป็นมารดา ระหว่างที่เธอกำลังก้มหน้าก้มตาจัดเตรียมวัตถุดิบอยู่นั้น เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของแขกที่ไม่คาดฝัน

พนักงานสาวหลายคนรีบเอ่ยทักทายต้อนรับลูกค้าตามหน้าที่ แต่จิรพิมนตร์กลับยืนนิ่งอึ้ง เมื่อสบสายตาเข้ากับ เจตนิพัทธ์ ที่เดินตรงเข้ามาด้วยท่วงท่าน่าเกรงขาม เขาส่งยิ้มบางๆ ให้เธอ ก่อนที่เสียงทุ้มนุ่มสำเนียงไทยชัดเจนจะเอ่ยขึ้น

“ผมอยากได้มื้อเช้าง่ายๆ สักที่หนึ่งครับ”

“คุณ... รู้จักร้านของมนตร์ได้อย่างไรคะ” จิรพิมนตร์ถามออกไปตามตรงด้วยความสงสัย

“ผมไม่ได้รู้จักร้านคุณหรอกครับ แต่บังเอิญว่าผมหิว แล้วก็ขับรถผ่านหน้าร้านคุณพอดี” เขาตอบพลางยิ้มกว้าง เจตนิพัทธ์เลือกที่จะแกล้งบอกว่ามันคือเรื่องบังเอิญ ทั้งที่ความจริงเขาให้คนไปสืบประวัติของเธอมาจนถ่องแท้ และรู้แม้กระทั่งว่าเธอมักจะเข้าร้านเวลากี่โมง

“รู้อย่างนี้แล้ว... หวังว่าคุณคงไม่รังเกียจลูกค้าอย่างผมนะครับ”

“มนตร์ไม่กล้าทำแบบนั้นกับลูกค้าหรอกค่ะ” เธอตอบอย่างสุภาพ พยายามเตือนตัวเองไม่ให้คิดเข้าข้างตัวเองว่าเขาตั้งใจมาหา

หลังจากจัดการมื้อเช้าเรียบร้อย เจตนิพัทธ์ก็เดินกลับมาที่เคาน์เตอร์อีกครั้ง

“ที่ร้านมีกาแฟไหมครับ”

“มีค่ะ”

“ถ้าอย่างนั้น ผมขอเอสเพรสโซ่ร้อนสักแก้วครับ” จิรพิมนตร์หันไปสั่งพนักงานในร้าน ก่อนจะตัดสินใจเดินไปหยิบถุงกระดาษใบหนึ่งมายื่นให้เขาด้วยท่าทีประหม่า

“เอ่อ... นี่เสื้อสูทของคุณค่ะ มนตร์ซักแห้งมาคืนให้แล้ว” หญิงสาวยืนอ้ำอึ้งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะรวบรวมความกล้าพูดต่อ “ขอบคุณนะคะที่ช่วยมนตร์ในคืนนั้น สำหรับอาหารมื้อนี้มนตร์ขอไม่คิดเงินนะคะ ถือเป็นการตอบแทนที่คุณเคยช่วยชีวิตมนตร์เอาไว้”

“ไม่จำเป็นเลยครับ ผมยินดีช่วยคุณโดยไม่หวังผลตอบแทน อีกอย่าง... ค่าอาหารก็ส่วนค่าอาหาร ผมไม่อยากเอาเปรียบคุณหรอกครับ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังพลางยื่นธนบัตรใบเทาให้เธอ เจตนิพัทธ์นึกไปถึงภาพคืนนั้นที่เธอต้องก้มเก็บเงินที่พื้นอย่างน่าเวทนา เขาจึงตั้งใจที่จะให้เกียรติเธออย่างถึงที่สุด

“ส่วนเสื้อตัวนี้... ผมฝากคุณเก็บไว้ก่อนได้ไหมครับ พอดีผมต้องไปทำธุระต่อ ขี้เกียจหิ้วไปหิ้วมา”

“ค่ะ...” จิรพิมนตร์จำใจรับเงินและเก็บเสื้อไว้ให้ตามคำขอ

“ไม่ต้องทอนนะครับ แล้วอันที่จริง... คุณไม่ต้องสุภาพกับผมขนาดนี้ก็ได้” เขาเอ่ยกลั้วหัวเราะเมื่อเห็นเธอค้อมศีรษะให้เล็กน้อยอย่างนอบน้อมขณะรับเงิน

เมื่อร่างสูงสง่าเดินออกจากร้านไป พนักงานในร้านต่างพากันมองตามตาปรอย โดยเฉพาะณัฐกานต์ที่รีบถลาเข้าหาเพื่อนทันที

“ฮือออ! แก... ตัวจริงคุณเจตหล่อทำลายล้างมาก หุ่นดีอย่างกับนายแบบ!” ณัฐกานต์เพ้อออกมาอย่างอดไม่ได้

“ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาจะมาหลงเสน่ห์เพื่อนฉันเข้าให้แล้ว”

“พูดไปเรื่อยแล้วยัยกานต์ เขาแค่บังเอิญแวะมาจริงๆ เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นร้านของฉัน”

“ระดับนี้ไม่มีคำว่าบังเอิญหรอกย่ะ!” ณัฐกานต์สวนกลับทันควัน แต่จิรพิมนตร์รีบปรามเพื่อนเพราะไม่อยากให้ใครมาได้ยินเข้า เธอรู้ดีว่าฐานะของเธอกับเขามันต่างกันเกินไป

“เอาเถอะๆ รีบไปทำเค้กวันเกิดท่านรัฐมนตรีต่อดีกว่า เสร็จแล้วช่วงเย็นใครว่างช่วยเอาไปส่งที่บ้านท่านให้เรียบร้อยนะ อย่าให้ผิดเวลาล่ะ พี่ดนัยเขาเป็นคนอารมณ์ร้อน ฉันไม่อยากให้มีปัญหา” เธอกำชับพนักงานด้วยความกังวล เพราะไม่อยากหาเรื่องใส่ตัวในวันที่ควรจะเป็นวันมงคลของครอบครัวคู่หมั้น

“ได้ค่ะคุณมนตร์” พนักงานตอบรับแข็งขัน