ตอนที่ 4 ไม่ได้เป็นอะไรกัน

“เธอรังเกียจฉันเหรอ?” เขาพูดเกือบจะหัวเราะเสียด้วยซ้ำ ใจหนึ่งก็รู้สึกโกรธกับความไม่ใยดีของอีกฝ่าย แต่อีกใจหนึ่งก็รู้สึกแปลกใจและทึ่ง ซึ่งนี่เป็นความรู้สึกแปลกใหม่ในตัวของมันเอง เขาพบว่าตัวเองต้องแปลกใจและทึ่งกับสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ในหลายเรื่อง พลอยนภัสสบตาเขานิ่ง ความรู้สึกของเธอที่มีต่อเขาเวลานี้สับสนปนเปกันไปหมด

“เปล่าค่ะ เพียงแค่ฉันไม่ไว้ใจคุณ..”

“ทำไมเธอถึงไม่ไว้ใจฉัน” หญิงสาวขยับสายกระเป๋าที่บ่าให้กระชับขึ้น เหงื่อชื้นออกมาเล็กน้อยเพราะอากาศที่ร้อน จนที่แขนรู้สึกได้ จึงไม่อยากอยู่คุยกับเขาตรงนี้ นาน ๆ ‘คนอะไรตื๊อซะมัด’

“คุณแต่งงานแล้ว”

“พลอยนภัส” เขาเรียกชื่อเธอด้วยเสียงที่แผ่วลง เหมือนกับจะเกลี้ยกล่อม

“นี่ฉันกำลังจะช่วยเธอนะ อย่างน้อยที่สุดก็ขอให้ฉันได้อธิบายบ้างสิ” เธอเหลือบมองไปยังรถหรูของเขาที่จอดอยู่

“ฉันจะกลับบ้าน แม่ไม่สบาย”

“ถ้าอย่างนั้นเธอยิ่งควรให้ฉันไปส่ง” หญิงสาวหันกลับมา เงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่าย เส้นผมดำขลับของเธอล้อมกรอบรูปหน้าสวยของหญิงสาวไว้ ชายหนุ่มชอบมองดวงตาสีน้ำตาลคู่นั้นที่อยู่บนใบหน้าสีซีด ชอบความดื้อดึงที่ประทับอยู่บนริมฝีปากคู่นั้น และความท้าทายที่อยู่ตรงปลายคางของเธอด้วย

ภายในรถยนต์คันหรูที่อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอม ความเงียบปกคลุมจนน่าอึดอัด พลอยนภัสกำสายกระเป๋าสะพายแน่น สายตาเหม่อมองออกไปนอกกระจกรถ

“อย่าพาไปที่อื่นนะคะ...ขอร้อง” เธอเอ่ยทำลายความเงียบเพราะกลัวเขาพาเข้าโรงแรม ไม่นานนักเธอก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง

“เกือบถึงอพาร์ตเมนต์ของฉันแล้วค่ะ คุณส่งฉันแค่ข้างหน้านั่นก็พอ”

“อ่าว!..เธอไม่ได้จะกลับบ้านไปหาแม่เหรอ” ปรเมศวร์ถามโดยไม่ละสายตาจากถนน

“ฉันต้องแวะเอาของค่ะ” เธอตอบห้วน ๆ พลางชี้นิ้วไปทางถนนข้างหน้าเพื่อตัดบทสนทนา แต่ปรเมศวร์กลับไม่ยอมให้บทสนทนาจบลงเพียงแค่นั้น เขาชะลอความเร็วรถลงเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยขึ้น

 “พอดีหลานสาวฉันอยากได้ครูสอนพิเศษช่วงภาคฤดูร้อน หนูนาเพิ่งย้ายมาจากโรงเรียนประจำ พื้นฐานภาษาอังกฤษอ่อนมาก” พลอยนภัสขมวดคิ้ว แต่ยังไม่ทันจะอ้าปากปฏิเสธ เขาก็ยื่นข้อเสนอที่ทำให้เธอต้องชะงัก

“ฉันยินดีจ่ายค่าจ้างให้เธอชั่วโมงละ 1,000 บาท สอนวันละสองชั่วโมง และฉันจะเพิ่มค่าแท็กซี่ไป-กลับให้เธออีกวันละ 1,000 บาท... รวมเป็นวันละ 3,000 บาท”

ตัวเลขนั้นทำเอาหัวใจของคนรัดเข็มขัดประหยัดค่าใช้จ่ายเพื่อรักษาแม่สั่นไหว วันละสามพัน... เดือนหนึ่งเธอจะมีรายได้เกือบแสน แต่มันก็ต้องแลกมากับการต้องเผชิญหน้ากับเขา

“เทอมนี้ฉันต้องไปฝึกงานค่ะ คงไม่มีเวลา” พลอยนภัสพยายามเค้นเสียงให้ปกติที่สุด

“คุณอย่าเสียเวลาเลยค่ะ ไปหาครูพิเศษมืออาชีพคนอื่นให้หลานสาวคุณเถอะ”

“เธอไม่สงสารเด็กเหรอพลอย...” น้ำเสียงของปรเมศวร์เศร้าลง

“แม่ของหนูนาเพิ่งเสียไปไม่นาน ตอนนี้หนูนาอยู่กับแม่ฉันที่บ้าน หนูนาปิดกั้นตัวเองจากคนแปลกหน้าทุกคน... แต่กับเธอ ฉันคิดว่าหนูนาอาจจะยอมเปิดใจ”

คำบอกเล่านั้นกระแทกใจคนรักแม่อย่างพลอยนภัสเข้าอย่างจัง เธอเม้มริมฝีปากแน่น ในใจต่อสู้กันอย่างหนัก...

“รับรองเด็กจะไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องของเรา” เขาพูดเสริมเหมือนอ่านใจเธอออก

“ฉันจ้างเธอในฐานะคุณครู... ไม่ใช่ฐานะอื่น เธอสบายใจได้”

พลอยนภัสหลับตาลงพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ ความทรงจำที่เขาเคยทำลายอนาคตเธอด้วยการไม่ให้ไปเรียนต่อนั้นยังฝังใจ แต่ความจำเป็นเรื่องค่ารักษาแม่ในปัจจุบันก็บีบคั้นจนแทบกระดิกตัวไม่ได้

“ฉันวางแผนอนาคตของตัวเองเอาไว้แล้วค่ะ” เธอพูดซ้ำอย่างใจเย็น

“อนาคตมันเปลี่ยนแปลงกันได้นี่” ปรเมศวร์พยายามหว่านล้อม และตอนนี้เธอก็ไม่ไว้ใจเขา บางทีอาจเป็นเพราะเธอไม่รู้จักผู้ชายคนนี้ดีพอก็ได้ ปรเมศวร์ที่เธอเคยคบหาเขาเป็นคนบูชาในความรัก แต่ทำไมถึงได้ยอมแต่งงานเพียงเพื่ออาณาจักรของครอบครัว

การแต่งงานของเขาถูกนำไปขึ้นปกนิตยสารชื่อดังในแวดวงนักธุรกิจ และนิตยสารทุกเล่มที่เกี่ยวกับการแต่งงาน ด้านล่างของทุกภาพจะเขียนว่า คุณชายปรเมศวร์ลูกชายหม่อมเจ้าธราธร สละโสดแต่งงานกับ นิรนาทลูกสาวเจ้าของห้างดังหลังจากที่หมั้นกันนานเป็นปี เป็นไปไม่ได้ หกเดือนก่อนการแต่งงาน เธอยังคบหาอยู่กับเขาเลย!

เมื่อรถจอดพลอยนภัสไม่รอให้เขามาเปิดประตูให้ เธอรวบสัมภาระของตนแล้วเปิดประตูลงไปเอง

“โชคดีนะคะ คุณปรเมศวร์” เธอเอ่ยร่ำลา จากนั้นก็ก้าวเท้าลงรถจากรถหรูของเขาไป พลอยนภัสผลุบหายเข้าไปตรงทางเข้าตึก ก่อนที่จะรีบเดินไปตามโถงทางเดิน แล้วตั้งหน้าตั้งตาเดินหนีเขาราวกับว่าชีวิตนี้จะไม่ต้องเห็นเขาอีก เพราะปรเมศวร์ทำให้เธอเสียใจจนไม่อยากโอกาสเขา เธอจะไม่ยอมให้โอกาสนั้นกับเขาเด็ดขาด

ใช่ว่าเขาจะยอมให้เธอเดินหนีไปง่าย ๆ เขารีบเดินไปดักรอหญิงสาวที่ทางบรรจบกันของอีกฟากหนึ่ง

เมื่อก่อนที่พักแห่งนี้เส้นทางตรงไหนเขาจำได้ดี แต่พอเลิกกันพลอยนภัสก็ย้ายหอพักทันที เปลี่ยนแม้กระทั่งเบอร์โทรศัพท์

“เธอรู้อะไรมั้ย กว่าที่ฉันจะตามตัวเธอพบ ฉันต้องไปมากี่ที่” ตอนจบ ม.6 เธอบอกเขาว่าจะไปเรียนมหาลัยอีกที่หนึ่ง แต่กลับกลายเป็นว่าเธอหนีมาเรียนที่นี่ทั้งที่ไม่เคยคุยกันมาก่อน

“แล้วคุณจะตามตัวฉันทำไมไม่ทราบ เรื่องสอนพิเศษหลานคุณฉันว่ามันฟังไม่ขึ้น”

“อย่านะ” บริเวณซอกตึกที่เงียบ ไร้ผู้คน เขาลงโทษเธอด้วยรอยจูบ เหมือนกับเมื่อสามปีที่แล้วไม่มีผิด

“ที่ฉันมาหาเธอก็เพราะเรื่องนี้ไง พอใจหรือยัง”

“คุณแต่งงานแล้ว ภรรยาคุณก็มี”

“ฉันกำลังจะหย่า ผมไม่ได้รักนิรนาท ถ้าเธอจะฟังฉันอธิบายสักนิด”

“แต่ฉันไม่อยากเป็นมือที่สามของใคร”

“ฉันขอร้องคุณอย่าทำแบบนนี้เลย” ก่อนที่หญิงสาวจะพูดจบ ปรเมศวร์ก็ประคองใบหน้าเธอบีบคางเธอเล็กน้อยเพื่อบังคับให้เธอเปิดริมฝีปาก เขาสอดลิ้นร้อนเข้าไปเพื่อควานหาความหวานนั้นลิ้นน้อย ๆ พยายามหลบหลีก

“อย่าขอร้องฉันเลย เพราะเธอต้องใช้เงินอีกเยอะ”

พลอยนภัสได้แต่ส่ายหน้า ปรเมศวร์ไม่ยอมปล่อยให้เธอมีโอกาสพูด เพียงแค่เธออ้าปากเขาก็จูบเธอทันที

     “คุณเมศวร์ ขอร้องเถอะค่ะ”

“ยอมเรียกฉันแบบที่เธอคุ้นเคยแล้วเหรอ..แต่ยังไม่ทั้งหมดหรอกนะ เธอต้องเรียกฉันว่าพี่นำหน้าแบบเมื่อก่อน”

“เราไม่ได้เป็นอะไรกันนี่คะ”

“พาไปห้องพักเธอสิ แล้วฉันจะปล่อย” นี่เขาเห็นเธอเป็นเพียงที่ระบายอารมณ์หรือไงกัน

พอถึงห้องเขาทรุดตัวนั่งบนเก้าอี้ได้ก็จับแขนเธอแล้วดึงมานั่งบนตักของเขา

“พลอย...กอดฉันหน่อยสิ เหมือนกับที่เธอเคยทำไง” ปรเมศวร์โอบรอบเอวของหญิงสาวเอาไว้ แล้ววพูดด้วยเสียงที่แหบพร่า

“ฉันไม่เคยลืมเธอได้เลย...พลอย” เธอหนีออกจากพันธการของเขาไม่ได้เลย เธอตัวแข็ง ไม่มีเรี่ยวแรง เขาจูบเธออีกครั้ง

“เธอคิดให้ดีนะ ตอนนี้เธอต้องการเงิน แม่เธอกำลังป่วย”

เหมือนเขาได้ใจที่เธอไม่ยอมขัดขืน เขาอุ้มเธอไปที่เตียง เมื่อเขาสบตากับเธอ เธอน้ำตาไหลเมื่อเขาพูดถึงเรื่องความจำเป็นของเธอ

   “ให้ฉันไปส่งเธอที่บ้านนะ ฉันรู้ว่าแม่เธอป่วยและกำลังต้องการเงิน ฉันจะช่วยเธอเอง”

“คุณช่วยฉันโดยที่ฉันต้องแลกกับการนอนกับคุณงั้นเหรอคะ”

“อย่าพูดอย่างนั้นสิ ถ้าเธอไม่พร้อมฉันไม่บังคับเธอ เอาไว้ฉันหย่าเมื่อไร่ เราค่อยมาคุยกันก็ได้

Grrrrrrrr Grrrrrrrrrr…ยังไม่ทันที่พลอยนภัสจะเอ่ยอะไรออกมา โทรศัพท์ในกระเป๋าสะพายก็ดังขึ้น หญิงสาวรีบหยิบโทรศัพท์ออกมาดู ก่อนจะถอนใจออกมาเบาๆ เมื่อเป็นคนทางบ้านโทรเข้ามา

“ป้าพร มีอะไรเหรอจ๊ะ”

“แกรีบเอาเงินมาจ่ายค่าหมอนะห้าหมื่น”

“ตั้งห้าหมื่น! ทำไมมันเยอะจังล่ะป้า”

“แกก็หามาสิ หรือแกจะปล่อยให้แม่แกตาย”

“คราวที่แล้วหมอบอกค่าผ่าตัดแค่สามหมื่นเองนะคะ”

“ใช่...แต่แม่แกต้องมีค่ายา ซึ่งเป็นยานอกสำหรับคนป่วยมะเร็ง”

“เออ!!.ถ้าแกยังไม่มีก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวป้าจะไปยืมเสี่ยชัช”

“อย่าไปรบกวนเสี่ยชัชเลยค่ะป้า คราวที่แล้วเราก็ยืมไปเป็นแสน ยังใช้คืนเค้าไม่หมดเลยด้วย” พลอยนภัสรีบบอกปัดไม่ให้ป้าของเธอไปยุ่งอีก เพราะเสี่ยชัชเป็นคนไม่น่าไว้ใจ ก่อนหน้านี้เสี่ยชัชก็เคยยื่นข้อเสนอให้เธอเป็นเมียน้อยเขา แต่เธอก็ปฏิเสธ และรับปากจะหาเงินมาชดใช้ให้