ตอนที่ 2 บทลงโทษที่ไร้เหตุผล

 

ภูผายืนกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดขึ้น ความโกรธแค้นแล่นขึ้นมาจุกที่อก

‘ท้องตอนเรียนงั้นเหรอ ที่บอกเลิกฉันไปหาไอ้รุ่นพี่วิศวะนั่น เพราะท้องกับมันสินะ นัชชาเธอใจร้ายกว่าที่ฉันคิดไว้เสียอีก’

ชายหนุ่มคิดว่าตนเองลืมผู้หญิงที่ชื่อพลอยนัชชาไปแล้วแต่เมื่อได้เจอหน้ากันอีกครั้งก็รู้ในทันทีว่าเวลาไม่เคยทำให้ความทรงจำของเขาหายไปเลย

ในเมื่อตอนนี้เธออยู่ใต้อำนาจของเขาแล้วมีหรือเขาจะยอมปล่อยให้เธอใช้ชีวิตอย่างสุขสบายทั้งที่เขาจมอยู่กับความเจ็บปวดมาตลอดเจ็ดปี

เมื่อกลับขึ้นมาบนห้องทำงานเขาก็กดอินเตอร์คอมเรียกเลขาของมารดาที่ท่านให้มาช่วยงานทันทีเพื่อจัดการบางอย่าง

“คุณพรทิพย์ผมขอรายชื่อพนักงานทั้งหมดหน่อยครับ”

“ได้ค่ะ”

เมื่อเลขาเอารายชื่อพนักงานทั้งหมดมาให้ดูเขาก็รีบเปิดไปยังแผนกบัญชีและคิดว่าจะทำยังไงเธอได้รับโทษกับสิ่งที่ทำในอดีต

รอยยิ้มซ่อนความเจ้าเล่ห์ปรากฏที่มุมปากเมื่อเห็นว่ายังมีบางแผนกที่เหมาะสำหรับพลอยนัชชามากกว่าแผนกบัญชีที่เธอทำอยู่

เขาเรียกเลขาคนเดิมให้เข้ามาคุยอีกครั้งเพื่อออกคำสั่ง

“ท่านรองแน่ใจเหรอคะว่าจะย้ายเธอไปทำงานแผนกนี้จริง ๆ” พรทิพย์ถามย้ำเพราะคิดว่าบางทีเจ้านายอาจจะเข้าใจอะไรผิดไป

“คุณสงสัยการตัดสินใจของผมเหรอ” เขาเงยหน้าถามเลขาที่เพิ่งทำงานร่วมกันเป็นครั้งแรก

“เปล่าค่ะ” แม้ว่าสงสัยและคิดว่ามันไม่สมเหตุสมผลเลยสักนิดที่ย้ายพนักงานบัญชีที่เพิ่งได้รับการบรรจุไปเมื่อหนึ่งเดือนก่อนไปแผนกอื่นแต่ด้วยตำแหน่งเลขาเธอจึงไม่กล้าถามออกไป

เมื่อรับคำสั่งมาจากเจ้านายแล้วพรทิพย์ก็กดลิฟต์ลงมายังชั้นที่ต่ำกว่าเพื่อไปยังแผนกบัญชีด้วยสีหน้าที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

“สวัสดีค่ะคุณพรทิพย์ มีอะไรหรือเปล่าคะถึงได้มาที่นี่” นฤมลทักทายเลขาของเจ้านายเพราะมีไม่บ่อยนักที่เธอจะมายังแผนกนี้

“สวัสดีค่ะคุณนฤมล พอดีฉันมีเรื่องมาแจ้งค่ะ” พูดจบก็ส่งเอกสารในมือให้กับหัวหน้าแผนกบัญชี

“นี่มันอะไรกันคะคุณพรทิพย์” บรรยากาศในแผนกบัญชีที่เคยสงบสุขถูกทำลายลงด้วยกระดาษแผ่นเดียว นฤมลมองคำสั่งย้ายด่วนที่ส่งมาจากเบื้องบนด้วยสีหน้าลำบากใจ

“มีอะไรคะพี่มล” พลอยนัชชาที่นั่งอยู่ไม่ไกลหันมาถามเพราะเสียงของหัวหน้าที่ดังกว่าปกติ

“นัชชาด็ดูเอาเองก็แล้วกัน”

พลอยนัชชารับเอกสารมาอ่านแล้วก็ขมวดคิ้ว มือสั่นเทาหัวใจเธอร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเห็นข้อความชัดเจน

“ย้ายไปแผนกเช็กสินค้าคลังสินค้าสามงั้นเหรอคะ” เสียงของหญิงสาวสั่นเครือ เธอรู้ว่าคลังสินค้าสามคือที่ที่ร้อนและทำงานหนักที่สุดของบริษัท ภัทรา คอสเมติกและไม่เข้าใจเลยว่าทำไมตนเองถึงย้ายไปที่แผนกนั้น

“เช็กสินค้าคลังสินค้าสามงั้นเหรอคะคุณพรทิพย์ นั่นมันงานของผู้ชาย แถมคลังนั้นไม่มีแม้แต่แอร์นะคะ เรารับนัชชามาทำบัญชีนะคะทำไมถึงได้ย้ายไปแผนกอื่นล่ะคะ” นฤมลรีบถามแทนรุ่นน้อง

“ฉันเองก็ไม่กล้าถามเหตุผลหรอกค่ะเรื่องนี้แต่เป็นคำสั่งตรงจากท่านรองประธานค่ะ”

“รองประธานเหรอคะ”

“ใช่ค่ะ วันนี้ท่านเพิ่งเข้ามาทำงานเป็นวันแรกจากนั้นก็ออกคำสั่งนี้”

พลอยนัชชากำหมัดแน่น ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาจุกที่ลำคอเขาไม่ได้แค่กลับมาแต่กลับมาเพื่อทำลายชีวิตของเธออีกครั้งทั้งที่เธอพยายามจะประคับประคองอย่างเต็มที่

“คุณพรทิพย์คะนัชชาขอไปคุยกับเขาได้ไหมคะ” พลอยนัชชาคิดว่ามันไม่ยุติธรรมเลยและเธอต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อให้ได้ทำงานในแผนกเดิม

“แต่คำสั่งออกมาแล้วนะคะ”

“นัชชาอยากรู้เหตุผลค่ะว่าทำไมถึงถูกย้ายไปทำงานที่แผนกอื่น ขอร้องล่ะคุณพรทิพย์นัชชาต้องเจอเขาค่ะ”

“ฉันว่าท่านรองออกคำสั่งมาแล้วคงยากที่จะเปลี่ยนใจท่าน”

“นัชชาไม่ได้หวังให้ท่านเปลี่ยนใจแค่อยากรู้เหตุผลค่ะ”

“เอางั้นก็ได้ ตอนนี้ท่านรองอยู่ในห้องทำงาน ลองเข้าไปถามท่านดูนะ”

“ขอบคุณค่ะคุณพรทิพย์”

“ใจเย็น ๆ นะนัชชา” นฤมลตะโกนไล่หลัง

“ค่ะพี่มล”

ณ ห้องทำงานรองประธาน

ห้องกว้างขวางตกแต่งด้วยโทนสีดำและเทาดูเคร่งขรึม ภูผานั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้ตัวใหญ่ สายตาคมกริบจ้องไปยังผู้มาเยือนที่พรวดพราดเข้ามาโดยไม่รอคำเชิญ

“รู้สึกว่าเธอจะลืมมารยาทไปนะ” เขาตำหนิออกมาอย่างไม่พอใจ

“ขอโทษค่ะ แต่ฉันร้อนใจและมีเรื่องจะถาม”

“ถามเหรอ” ภูผาจ้องหน้าหญิงสาวด้วยสายตาดุดันเต็มไปด้วยความแค้น

“ค่ะ”

“ผมมีเวลาไม่มากนะ อยากถามอะไรก็รีบถาม”

“ฉันมีวุฒิบัญชี และทำงานที่นี่มาสี่เดือนโดยไม่มีข้อผิดพลาด คุณมีสิทธิ์อะไรมาย้ายฉันไปคลังสินค้า” พลอยนัชชาพยายามคุมเสียงให้เป็นปกติทั้งที่ในใจนั้นโกรธและโมโหมาก

“แต่ฉันคือรองประธาน สั่งให้เธอไปล้างห้องน้ำเธอก็ต้องไป อย่าลำพองตัวว่าแค่ทำงานมาสี่เดือนแล้วจะมีปากมีเสียงกับฉัน ถึงเธอจะเรียนจบมาโดยตรง แต่นั่งใจลอยปล่อยให้ตัวเลขผิดพลาดเพียงเพราะแค่เห็นหน้าแฟนเก่างั้นเหรอ งานบัญชีต้องการคนที่มีสติ ไม่ใช่คนที่วัน ๆ เอาแต่คิดเรื่องซุกลูกหรือเรื่องผู้ชาย” ภูผาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเดินช้า ๆ เข้ามาหาเธอจนพลอยนัชชาต้องถอยหลังไปจนติดกำแพง กลิ่นน้ำหอมเดิมที่เคยทำให้เธออบอุ่น บัดนี้กลับให้ความรู้สึกเหมือนลมหนาวที่พัดผ่านแล้วแสบไปทั่วอณูผิว

“คุณแกล้งฉันเพราะเรื่องในอดีตใช่ไหม” ถามออกไปเสียงสั่น พยายามคุมไม่ให้น้ำตาไหลต่อหน้าผู้ชายที่ใจร้ายที่สุด

“อดีตเหรอ อย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลย เรื่องระหว่างเรามันตายไปนานแล้ว ที่ฉันย้ายเธอก็แค่เพราะไม่อยากเห็นหน้าพนักงานที่มีประวัติสำส่อนจนท้องในวัยเรียนมานั่งเสนอหน้าในแผนกหลักให้บริษัทเสื่อมเสียชื่อเสียง” ภูผาหัวเราะในลำคอเสียงนั้นเย็นเฉียบ

เพียะ!

ใบหน้ารองประธานสะบัดไปตามแรงตบของพลอยนัชชายืนตัวสั่น น้ำตาหยดหนึ่งร่วงเผาะลงบนแก้ม

“อย่ามาดูถูกฉันนะภูผา คุณไม่รู้อะไรเลย”

“ฉันรู้ดีกว่าที่เธอคิดซะอีก รู้ว่าเธอทิ้งฉันไปหาไอ้รุ่นพี่นั่น เพราะใจง่ายจนท้องโย้ เป็นไงล่ะ ผัววิศวะของเธอเลี้ยงไม่ดีหรือไง ถึงต้องกระเสือกกระสนมาหางานทำที่บริษัทแม่ฉัน” ภูผาคว้าข้อมือเล็กไว้แน่น บีบจนเธอต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ

“ถ้าฉันรู้ว่าที่นี่คือบริษัทของแม่คุณฉันคงไม่มาทำงานที่นี่ตั้งแต่แรก และอย่ามาว่าพี่เมธเพราะเขาดีกับฉันมากกว่าที่คุณคิด” พลอยนัชชาโต้กลับเพื่อปกป้องความลับที่สำคัญที่สุด

“ดีจนทิ้งให้เธอเลี้ยงลูกคนเดียวเนี่ยนะ ฉันว่าเธอเก็บคำแก้ตัวของเธอไว้ แล้วไปที่คลังสินค้าซะ ถ้าทำไม่ได้ก็ลาออกไป แต่คนอย่างเธอก็คงไม่กล้า เพราะต้องหาเงินเลี้ยงลูกที่ไม่มีพ่อไม่ใช่เหรอ” ภูผาโน้มตัวลงมาใกล้ จนลมหายใจร้อน ๆ รดรินใบหน้าของเธอ

พลอยนัชชาสะอึกจนพูดไม่ออกเมื่อความจริงที่เธอปกปิดไว้กำลังถูกเขาเหยียบย่ำ

“ไปซะ! ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนแล้วทำมากกว่าแค่ย้ายแผนก”

หญิงสาวมองชายตรงหน้าด้วยความผิดหวังเพราะไม่คิดเลยว่าคนที่จิตใจดีเห็นอกเห็นใจคนอื่นจะเปลี่ยนไปมากขนาดนี้  เธอหมุนตัวเดินออกจากห้องไปพร้อมโมโหและโกรธแต่ก็ไม่สามารถทำอะไรเขาได้

เมื่อหญิงสาวเดินออกไปแล้ว ภูผาก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้พร้อมกับกำหมัดแน่นจน แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ไม่ต่างจากเธอเลยสักนิด