ห้องของผม

เมื่อมาถึงร้านอาหารที่เฮียเป็นคนแนะนำว่าอาหารร้านนี้อร่อย คนตัวเล็กที่มีความหิวพอสมควร เมื่อพนักงานของร้านนำเมนูอาหารมาวาง เธอก็เปิดดูเมนูของร้านนี้ทันที การกระทำของหญิงสาวทำให้วาคิมก็มองอยู่เงียบๆ และปล่อยให้เธอเลือกอาหารที่คนตัวเล็กอยากทานไป ไอลดาสั่งอาหารที่เธอชอบทันที ก่อนที่เธอจะเงยหน้ามองพี่ เพราะว่าพี่ยังไม่ทันได้สั่งอะไร

“ เฮียไม่ทานหรอคะ ” ก็เพราะว่าไม่เห็นพี่สั่งสักที เธอเลยถามเขา

“ เธอสั่งเผื่อเฮียได้เลย เธอก็รู้ว่าเฮียชอบทานอะไร “

เขายังจำของที่น้องชอบทาน ที่เขายังไม่ยอมสั่งสักทีเพราะอยากรู้ว่าอีกคนจะยังจำได้หรือเปล่าว่าเขาชอบทานอะไร คำพูดของพี่ทำให้คนตัวเล็กพยักหน้าด้วยความเข้าใจและเธอก็หันไปสั่งเมนูที่พี่ชอบเพิ่มไปอีก วาคิมได้แต่มองคนตัวเล็กเงียบๆและก็พึงพอใจที่อีกคนยังคงจำได้ ระหว่างที่เรากำลังนั่งรออาหารเราทั้งคู่ก็ไม่ได้พูดคุยอะไรกัน และเพียงไม่นานอาหารที่สั่งไปก็มาเสิร์ฟ เราทั้งคู่จึงได้นั่งทานอาหารในมื้อนี้ด้วยกัน ซึ่งมันก็นานหลายปีแล้วแต่ที่เขาออกไปใช้ชีวิตอยู่ข้างนอกนานครั้งถึงจะมีโอกาสได้นั่งทานอาหารกับเด็กสาวตรงหน้า ระหว่างที่เราสองคนทานอาหารด้วยกันก็มีบ้างที่พูดคุยกัน ซึ่งมันก็เป็นคำถามเกี่ยวกับคอนโดของเขานั่นแหละ ไม่ได้มีคำถามในเรื่องอื่นปะปน

“ อิ่มมาก อร่อยจริงด้วย ”

เธอกินอาหารที่สั่งมาเกือบหมด ไอลดาถึงแม้เธอจะเป็นเด็กสาวที่ตัวเล็กมากแต่เธอก็กินเก่งมาก ไม่ว่าจะขนมหรืออาหารอะไรที่เธอชอบเธอมักจะทานหมดทุกอย่าง แต่เธอก็ไม่เคยที่จะอ้วนเลย วาคิม เขาก็ได้เพียงแค่มองคนตัวเล็กอยู่อย่างนั้นและก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา หลังจากที่เช็คบิลและจ่ายเงินเสร็จทั้งคู่ก็พากันออกมาจากร้านอาหารร้านนี้

” เราจะไปไหนอีกมั้ย “

เอ่ยถามเธอเพราะถ้าเกิดคนตรงหน้าไม่คิดจะไปไหนแล้วเขาจะได้พาเธอไปส่งที่บ้าน วันนี้เป็นวันแรกเลยแต่ที่รู้จักกันมาเขาไม่คิดจะหนีเธอ กับต่างกันเขายังไม่รู้สึกรำคาญเธออีกด้วย

” ไม่แล้วค่ะกลับไปหาคุณพ่อคุณแม่ดีกว่าจะได้บอกเรื่องคอนโดด้วย ว่าแต่เฮียยังยืนยันนะคะว่าจะให้น้องไอไปอยู่ฟรี “ เด็กสาวตัวเล็กเธอส่ายหน้า เพราะเธอไม่ได้ต้องการจะซื้ออะไร ที่เธอมาที่นี่ก็เพื่อจะมามาทานอาหารเพียงแค่อย่างเดียวคนตัวเล็กเธอพูดกับพี่แต่เธอก็ไม่ลืมที่จะถามพี่ย้ำอีกครั้งในเรื่องของคอนโด

” ก็ยังงกเหมือนเดิมสินะเฮียพูดแล้วไม่คืนคำหรอก“ ประธานหนุ่มก็ยังยืนยันคำเดิมกับน้องในคำถามของเธอที่ถามเขาหลายครั้งแล้ว

“ ค่ะงั้นเรากลับบ้านกันดีกว่า ” แล้วเธอก็เดินนำหน้าพี่ด้วยความอารมณ์ดี

บ้านหลังใหญ่ของครอบครัว ไอลดา

เมื่อรถยนต์ของชายหนุ่มขับเข้ามาจอดที่หน้าบ้านหลังใหญ่ของเธอ ทั้งคู่ก็พากันเดินลงจากรถและเข้าไปในบ้านหลังใหญ่หลังนี้ ไอลดาเธออารมณ์ดีมากและก็เดินเข้าบ้านของตัวเองด้วยความสุขจนล้นจนยิ้มออกมาแทบตลอด ทั้งคู่เดินเข้ามาภายในห้องนั่งเล่นที่ตอนนี้มีทั้งพ่อและแม่ของหญิงสาวนั่งอยู่

“ มากันแล้วเหรอลูก ” เอวาผู้เป็นแม่ของไอลดาพอเห็นลูกสาวของเธอเดินเข้ามาพร้อมกับหลานชายหญิงวัยกลางคนท่านนี้ก็พูดกับเด็กทั้งสองคนด้วยรอยยิ้มอบอุ่นเหมือนนิสัยของเธอ

“ สวัสดีครับคุณน้าเอวา ” ตอนที่เขามารับน้องเขาไม่ได้เจอแม่ของเธอทำให้พอเจอรอบนี้ วาคิม ก็ยกมือไหว้หญิงวัยกลางคนท่านนี้

“ จ๊ะ ” เอวายิ้มตอบเด็กชายที่ยังวิ่งซนในเมื่อเมื่อก่อนพอมาตอนนี้โตเป็นหนุ่มเต็มตัวและยังเป็นผู้บริหารระดับสูงอีกด้วย

“ ชอบไหมล่ะลูก คอนโดของพี่เขาน่ะ ” ขุนพลจึงได้ถามลูกสาว ในเรื่องของคอนโดทันที

“ ชอบค่ะ คอนโดกว้างมากแถมยังอยู่ชั้นบนสุดอีกด้วย และที่ชอบที่สุดเพราะเฮียวาคิม ให้อยู่ฟรีด้วย ”

เสียงเจ้ยแจ้วของเด็กสาวต่อให้ตอนนี้เธอจะขึ้นมหาวิทยาลัยแล้วแต่ความเป็นเด็กในตัวของไอลดาก็ยังมีอยู่ตลอดโดยเฉพาะอยู่กับพ่อและแม่ของเธอเธอยังทำตัวเป็นเด็กที่น่ารักและพูดเก่งแบบนี้เสมอ

“ ได้ไงกัน จะอยู่ของพี่เขาฟรีได้ยังไง ” นิสัยของไอลดา ก็ไม่ต่างจากพ่อและแม่ของเธอเท่าไร เพราะครอบครัวนี้นิสัยดีกันทั้งบ้านแถมยังเป็นคนที่ขี้เกรงใจคนอื่นรอบข้างเสมอ คำพูดขุนพลพ่อของหญิงสาวจึงทำให้วาคิม ที่เงียบอยู่เขาจึงพูดขึ้นมา

“ ห้องที่น้องชอบเป็นห้องของผม ผมให้น้องไปอยู่ได้ครับ คุณอาไม่ต้องซื้อหรอกครับ “